Doorgaan naar hoofdcontent

Monchichi!


Hier zit hij dan. Hij woont heel gezellig zoals u ziet, in de etalage van een prachtige speelgoedwinkel. Een vriendje uit mijn jeugd, jaren niet meer gezien. Een kleine week geleden zag ik nog hoe de jongste uitwas van mijn vriendinnenclubje er eentje kreeg als geboortecadeautje. Precies even schattig, Louise en haar monchichi. Van zo'n dingen word ik blij.
En het is natuurlijk geweldig niet-gestructureerd, maar daarom net wel héél mademoiselle Fresita, dat het concept van deze blog pas vorm krijgt na zijn ontstaan... Les choses que j'aime... en dat zijn er nogal wat: lekker eten, lieve vrienden, mooie kleren, mensen die hun best doen... en monchichi's dus. Ik bezorg u van tijd tot stond een glimp van wat mij pleziert. En misschien soms ook wel van wat mij stoort. Want voor iemand met een hekel aan lawaai en drukte en stank en aangeraakt worden door mensen die ze niet kent, met een panische angst voor auto's en die bovendien niet zo goed Frans spreekt, is het hier niet elke dag een wandelingetje in het park. De neuroot in mij: u hoort er nog van!

Reacties

  1. Ik kan je blog niet volgen... Ik krijg altijd foutmelding :-) Wou anders wel de eerste zijn :-) (zag je naam via Tine Camps en was nieuwsgierig naar je spullen gezien ik er ook zelf maak :-))

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oei, Flavie, geen idee hoe dat komt! Ik ben dan ook de minst ervaren blogger op het net. Ik zie dat ik inderdaad ook mezelf niet kan volgen (klinkt raar, maar soms zo waar :-) En nu... ga ik er maar van uit dat dit probleem op den duur zichzelf oplost. Fijn dat je me er op wijst, dan weet ik dat het niet aan mij ligt dat ik geen volgers krijg. Je zal voorlopig gewoon af en toe moeten komen kijken. Er staan nog niet veel zelfgemaakte spullen op de blog, maar dat komt nog. Ben wel benieuwd naar de jouwe, kan ik ze ergens zien?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. klik maar op mijn naam en je ziet mijn blog staan normaal gezien

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hé Flavie, ziet er leuk uit! En je kan volgen intussen, 't was dus echt een probleem dat zichzelf oploste, was alles maar zo!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Hoe maak je een vilten verjaardagskroon?

wie niet wil knutselen maar deze kroon wil kopen, scrollt meteen door naar onderaan dit bericht! wat heb je nodig? - een paar stukken dikke vilt (een paar milimiter dik) - een naaimachine of een naald met kleurig naaigaren (bijpassend of net contrasterend) - een stukje elastiek van 1,5 cm breed en ongeveer 10 cm lang, liefst zwart of een leuke kleur - een paar cm velcro - een stukje dunne vilt of vilten cijfers (bijvoorbeeld die van Artemio ) - een stofschaar waar vind je dat? De meeste benodigdheden vind je bij Veritas  of bij de meeste naaiwinkels. De laatste keer dat ik bij Veritas was vond ik er geen dikke vilt. Die vond ik wel bij De Banier .  hoe maak je dat? 1) Ik maakte de verjaardagskroon naar dit patroon  (je kan helemaal deze handleiding volgen maar ik heb hem een beetje aangepast.) Voor het hoofd van een eenjarige blijkt het wel een beetje groot: je knipt dus best een centimeter of twee van patroondeel 2 af. Print het...

Tiny en Cacao

Net als veel vrouwen van mijn leeftijd en veel ouder en veel jonger heb ik een beetje een zwak voor Tiny. Van de boekjes. Hoewel ik absoluut meer respect heb voor vrijgevochten jongedames zoals Pippi Langkous en Madelief (wie de verhalen van deze laatste wildebras nog niet kent: rep je naar de bib of naar de kleine, onafhankelijke boekhandel. Je kinderen zullen je dankbaar zijn. Een paar van mijn favoriete babysitkinders, die intussen al dingen doen als samenwonen met hun lief en afgestudeerd zijn, spreken er nog over: die urenlange voorleessessies in het grote bed waarbij de heerlijke humor van Guus Kuijer ons menig slappe lach bezorgde). Maar dus Tiny. Dat is een ander verhaal. Tiny heeft nooit een grote mond, doet niets wat niet mag en haar kleren zijn altijd smetteloos (en prachtig). Je kan haar hoogstens verwijten dat ze zich een klein beetje ouder voordoet dan ze is (zo legt ze in "Tiny in de tuin" samen met haar broertje een volledige tuin aan, waarbij ze bomen plant...

als 't kind maar een naam heeft

Ik las over de naamkeuzes in The Crib . En daar werd een vraag gesteld: hoe kwamen jullie kinderen aan hun namen? Laat dat nu net een onderwerp zijn waarover ik het wel graag heb. Zo graag zelfs, dat ik het er al over had. Over Jackie dan toch (die eigenlijk Jacqueline heet). De naam die mijn wederhelft bedacht. Terwijl ik al sinds ik kan schrijven lijstjes maak van hoe mijn kinderen zouden mogen heten.  Maar 't was geen wedstrijd en hij had gelijk. Jackie is de mooiste naam die er bestaat. En toen kwam er kindje twee. We hadden weer elk onze favoriete jongensnaam (die van mij was van Marcel naar Maurice verschoven, zijn favoriet bleef Georges). Maar een meisjesnaam, dat duurde toch wel even. Johan rekende op een nieuwe geniale ingeving, maar die liet op zich wachten. Er werden lijstjes gemaakt en geschrapt, geschrapt... want omdat we Jackie zo'n mooie naam vonden, hadden we voor onszelf de lat wel erg hoog gelegd. We hadden het idee dat kindje twee een minstens even moo...