Doorgaan naar hoofdcontent

Les filles que j'aime

Ik weet niet of je iets vanaf de tweede editie al een jaarlijkse traditie mag noemen, maar anyway: het 'jaarlijkse' fienenweekend in Brussel zit er weer op. En 't was heerlijk. We deden een paar van mijn favoriete adresjes aan - avondeten bij de Fin de Siècle in de Kartuizerstraat - een koffietje in de namiddag bij Les gens que j'aime, nachtelijke pintjes in de Roskam, ontbijt bij De Marktenhalf-en-halfjes bij Le Cirio (half bubbels, half witte wijn - maar je moet dat niet thuis zitten mixen. Je moet dat gewoon bij de Cirio gaan drinken.)



Verder kwam het er ook ein-de-lijk eens van om dat te gaan doen wat ik al heel lang van plan was: de rommelmarkt op 't Vossenplein. Een klassieker natuurlijk, en vooral omdat zij daar zo enthousiast over is  en daar toch wel regelmatig schatten vindt, was ik zeer enthousiast om te gaan - en daarna toch wel behoorlijk teleurgesteld. Dat er daar vooral rommel (bucht, tuchel) te koop zou zijn, dat vind ik oké. Het is dan ook een rommelmarkt. Maar ik verschoot me toch wel ne beet van de prijzen die de mensen nog vragen voor die tuchel. Op een rommelmarkt moet je niets kopen voor meer dan tien euro je pense, en de spiegeltjes en handtasjes die bijna ons hart stalen kostten 20 euro voor een klein handtasje, niets bijzonders, gewoon een beetje schattig - een spiegel voor 35 euro - sorry monsieur, zo schoon is 't nu ook weer niet.

Tot zover place jeu de balle - ik ga op een andere keer nog wel eens terug - op een dinsdag of een donderdag dan, dat zouden de beste dagen zijn - waarom eigenlijk? En dan ga ik meteen ook langs deze fijne ontdekking: Atchoum in de Vossenstraat - anders dan de website doet vermoeden niet alleen een winkeltje met pareltjes (ook wel heel mooi allemaal hoor) maar achteraan ook schoon gerief van Petit Pan en Kitsch Kitchen en ander moois; zowel in afgewerkte vorm (kleertjes) als in inspirerend materiaal voor de naaisters onder ons (stofjes en toile-cirée). Niet de goedkoopste stofjes, maar oh zo schoon.

Nog een ontdekking: La Cantine de la Ville in de Hoogstraat - mooie zaak en best wel lekker eten - maar als je je hamburger graag doorbakken hebt moet je 't wel even zeggen, want wij hadden allemaal een nogal bloederig exemplaar. Voor de rest geen klachten. En ten slotte: dé revelatie van zaterdagavond: tapas bij de Publico. Meneer Fresita en ik aten daar al een paar keer maar waren nooit echt onder de indruk. Maar omdat de meneer van de Publico zo'ne fijne mens is, gaan we toch af en toe terug. En omdat gisteravond na een hele dag rondslenteren de vereiste voor het avondeten vooral was: niet te ver stappen, werd het de Publico - en de tapas daar zijn blijkbaar megalekker. We waren met z'n zevenen, er stonden veertien tapas op de kaart, dus dat was rap gekozen: tous les tapas - de chef zal content geweest zijn.

Net als wij. Een geslaagd weekend. Vriendschap en lekker eten. Wat wil ne mens nog meer.

Reacties

  1. Tof! Zowel het uistapje als het woord 'tuchel', nog nooit eerder gehoord, trouwens.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Allez, en jij was van in de buurt van Looi? Volgens mij komt dat toch van die kanten, tuchel.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Hoe maak je een vilten verjaardagskroon?

wie niet wil knutselen maar deze kroon wil kopen, scrollt meteen door naar onderaan dit bericht! wat heb je nodig? - een paar stukken dikke vilt (een paar milimiter dik) - een naaimachine of een naald met kleurig naaigaren (bijpassend of net contrasterend) - een stukje elastiek van 1,5 cm breed en ongeveer 10 cm lang, liefst zwart of een leuke kleur - een paar cm velcro - een stukje dunne vilt of vilten cijfers (bijvoorbeeld die van Artemio ) - een stofschaar waar vind je dat? De meeste benodigdheden vind je bij Veritas  of bij de meeste naaiwinkels. De laatste keer dat ik bij Veritas was vond ik er geen dikke vilt. Die vond ik wel bij De Banier .  hoe maak je dat? 1) Ik maakte de verjaardagskroon naar dit patroon  (je kan helemaal deze handleiding volgen maar ik heb hem een beetje aangepast.) Voor het hoofd van een eenjarige blijkt het wel een beetje groot: je knipt dus best een centimeter of twee van patroondeel 2 af. Print het...

Tiny en Cacao

Net als veel vrouwen van mijn leeftijd en veel ouder en veel jonger heb ik een beetje een zwak voor Tiny. Van de boekjes. Hoewel ik absoluut meer respect heb voor vrijgevochten jongedames zoals Pippi Langkous en Madelief (wie de verhalen van deze laatste wildebras nog niet kent: rep je naar de bib of naar de kleine, onafhankelijke boekhandel. Je kinderen zullen je dankbaar zijn. Een paar van mijn favoriete babysitkinders, die intussen al dingen doen als samenwonen met hun lief en afgestudeerd zijn, spreken er nog over: die urenlange voorleessessies in het grote bed waarbij de heerlijke humor van Guus Kuijer ons menig slappe lach bezorgde). Maar dus Tiny. Dat is een ander verhaal. Tiny heeft nooit een grote mond, doet niets wat niet mag en haar kleren zijn altijd smetteloos (en prachtig). Je kan haar hoogstens verwijten dat ze zich een klein beetje ouder voordoet dan ze is (zo legt ze in "Tiny in de tuin" samen met haar broertje een volledige tuin aan, waarbij ze bomen plant...

als 't kind maar een naam heeft

Ik las over de naamkeuzes in The Crib . En daar werd een vraag gesteld: hoe kwamen jullie kinderen aan hun namen? Laat dat nu net een onderwerp zijn waarover ik het wel graag heb. Zo graag zelfs, dat ik het er al over had. Over Jackie dan toch (die eigenlijk Jacqueline heet). De naam die mijn wederhelft bedacht. Terwijl ik al sinds ik kan schrijven lijstjes maak van hoe mijn kinderen zouden mogen heten.  Maar 't was geen wedstrijd en hij had gelijk. Jackie is de mooiste naam die er bestaat. En toen kwam er kindje twee. We hadden weer elk onze favoriete jongensnaam (die van mij was van Marcel naar Maurice verschoven, zijn favoriet bleef Georges). Maar een meisjesnaam, dat duurde toch wel even. Johan rekende op een nieuwe geniale ingeving, maar die liet op zich wachten. Er werden lijstjes gemaakt en geschrapt, geschrapt... want omdat we Jackie zo'n mooie naam vonden, hadden we voor onszelf de lat wel erg hoog gelegd. We hadden het idee dat kindje twee een minstens even moo...