Doorgaan naar hoofdcontent

counting my blessings - 2013 week 6

De week is alweer bijna half en ik moet nog terugblikken op de vorige. Op week zes zat ik zes van de zeven dagen achter mijn bureau, en dan niet het bureau waar ik blog maar degene waar ik centen verdien. Ook mooi meegenomen natuurlijk. Vooral omdat ik daar na lange tijd eindelijk weer het gevoel kreeg wat achterstand ingehaald te hebben, ik ben weer mee en dat is altijd plezant. Dus naast professionele voldoening, was er nog

- yoga, zowel gewone yoga hier om de hoek als zwangerschapsyoga, waar ik na een paar weken oefenen dan toch de "camel pose" tot een goed einde bracht - een houding die me in mijn normale doen al niet goed afgaat, en die dikke buik maakt het er niet gemakkelijker op. Dat ging uiteraard met lichte euforie gepaard. Nu blijven trainen, want er is twee weken geen les bij Eveline, de kans dat mijn verworvenheden weer verdwenen zijn tegen de volgende les is aanzienlijk.

- een grappige Collect & Go - vergissing. Ik wou vier pompelmoezen, geen vier zakken pompelmoezen. (Op het moment van de foto hadden we al één zak weggegeven).



- een vrije voormiddag die goed benut werd om soep te maken, wortelcake te bakken - mét topping (die weliswaar niet de stevigheid had die het zou moeten hebben, maar me toch een paar dagen een heerlijk romig en suikerrijk ontbijt verschafte)

- een interessante info-avond over herbruikbare luiers, bij "Zwanger in Brussel", door de madammen van Doekjes en Broekjes - ik denk dat we verkocht zijn, zeker tijdens de eerste maanden - zolang ik thuis ben, wil ik het graag proberen met die wasluiers, en we zien dan wel weer of we dat na die paar maanden volhouden.

- aansluitend met meneer op café in één van de - volgens mij - gezelligste zaken in Brussel, café Walvis. Wat verse muntthee maken betreft, kunnen ze daar nog wel 't één en 't ander leren. (basistips: als de munt niet meer vers is, zeg dat dan in plaats van een thee van verlepte munt proberen te maken - en heet water is ook wel een must)

- een bescheiden etentje met z'n tweetjes, terwijl we wachtten tot het vrijdagavond-verkeer gekalmeerd was. Lange files deden ons van onze plannen afzien om naar Diest af te zakken voor een filmpje bij onze Giraffenvriendjes, maar een ijsje met slagroom als troost maakte veel goed.

- zaterdagavond op café met de vriendinnekes. Dàt was lang geleden. Het was zelfs laat, voor ons doen.

- op zondagmiddag op bezoek bij één van hen, om haar maxi-cosi over te kopen en een zak met haar lievelingsbabykleertjes in ontvangst te nemen - omdat ze vindt dat die bij mij passen (rood met witte bolletjes, altijd een voltreffer) - danku Joke!

- Een ontmoeting met Linus, één week oud en al op café, zoals het de baby van een cafébaas betaamt. Bovendien had onze stamkroeg op zondag veel weg van een binnenspeeltuin (we kwamen er dan ook pete- en andere kinderen tegen), carnaval zat er voor iets tussen.



- versche vis, door mama en papa meegebracht van 't zeetje.

- een verrassing van meter Tineke:


- De ontdekking dat ze in de Barbeton heerlijke alcoholvrije cocktails hebben. I love Mosquito.

Reacties

  1. ha de collect&go: wij hadden eens 2 kilo tomaten mee in plaats van 2 stuks....

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Die herbruikbare luiers, ik wilde het ook proberen maar mijn vriend echt niet. Dus deden we het maar niet. Eigenlijk toch wat spijt van.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Hoe maak je een vilten verjaardagskroon?

wie niet wil knutselen maar deze kroon wil kopen, scrollt meteen door naar onderaan dit bericht! wat heb je nodig? - een paar stukken dikke vilt (een paar milimiter dik) - een naaimachine of een naald met kleurig naaigaren (bijpassend of net contrasterend) - een stukje elastiek van 1,5 cm breed en ongeveer 10 cm lang, liefst zwart of een leuke kleur - een paar cm velcro - een stukje dunne vilt of vilten cijfers (bijvoorbeeld die van Artemio ) - een stofschaar waar vind je dat? De meeste benodigdheden vind je bij Veritas  of bij de meeste naaiwinkels. De laatste keer dat ik bij Veritas was vond ik er geen dikke vilt. Die vond ik wel bij De Banier .  hoe maak je dat? 1) Ik maakte de verjaardagskroon naar dit patroon  (je kan helemaal deze handleiding volgen maar ik heb hem een beetje aangepast.) Voor het hoofd van een eenjarige blijkt het wel een beetje groot: je knipt dus best een centimeter of twee van patroondeel 2 af. Print het...

Tiny en Cacao

Net als veel vrouwen van mijn leeftijd en veel ouder en veel jonger heb ik een beetje een zwak voor Tiny. Van de boekjes. Hoewel ik absoluut meer respect heb voor vrijgevochten jongedames zoals Pippi Langkous en Madelief (wie de verhalen van deze laatste wildebras nog niet kent: rep je naar de bib of naar de kleine, onafhankelijke boekhandel. Je kinderen zullen je dankbaar zijn. Een paar van mijn favoriete babysitkinders, die intussen al dingen doen als samenwonen met hun lief en afgestudeerd zijn, spreken er nog over: die urenlange voorleessessies in het grote bed waarbij de heerlijke humor van Guus Kuijer ons menig slappe lach bezorgde). Maar dus Tiny. Dat is een ander verhaal. Tiny heeft nooit een grote mond, doet niets wat niet mag en haar kleren zijn altijd smetteloos (en prachtig). Je kan haar hoogstens verwijten dat ze zich een klein beetje ouder voordoet dan ze is (zo legt ze in "Tiny in de tuin" samen met haar broertje een volledige tuin aan, waarbij ze bomen plant...

als 't kind maar een naam heeft

Ik las over de naamkeuzes in The Crib . En daar werd een vraag gesteld: hoe kwamen jullie kinderen aan hun namen? Laat dat nu net een onderwerp zijn waarover ik het wel graag heb. Zo graag zelfs, dat ik het er al over had. Over Jackie dan toch (die eigenlijk Jacqueline heet). De naam die mijn wederhelft bedacht. Terwijl ik al sinds ik kan schrijven lijstjes maak van hoe mijn kinderen zouden mogen heten.  Maar 't was geen wedstrijd en hij had gelijk. Jackie is de mooiste naam die er bestaat. En toen kwam er kindje twee. We hadden weer elk onze favoriete jongensnaam (die van mij was van Marcel naar Maurice verschoven, zijn favoriet bleef Georges). Maar een meisjesnaam, dat duurde toch wel even. Johan rekende op een nieuwe geniale ingeving, maar die liet op zich wachten. Er werden lijstjes gemaakt en geschrapt, geschrapt... want omdat we Jackie zo'n mooie naam vonden, hadden we voor onszelf de lat wel erg hoog gelegd. We hadden het idee dat kindje twee een minstens even moo...