Doorgaan naar hoofdcontent

The Jacquelines

Ergens vorig najaar zaten meneer Fresita en ik in 't grootste café van Brussel. Ik had net een hectische werkdag achter de rug en we praatten over de zin van het leven, over politiek, over rechts-links en over hoe ons kindje, toen een paar centimeters groot diep in mij, zou mogen heten. We kenden wel wat leuke jongensnamen, hoewel we elk ons favorietje hadden en het daar tot op heden nog steeds niet over eens geraken. Maar een meisjesnaam, daar kwamen we maar niet uit. Ik wou iets origineels maar niet 'speciaal', een beetje een klassieke naam maar niet te doorsnee, een beetje frivool en meisjesachtig. Ik vind stoere meisjesnamen zoals Sam heel tof, maar niet voor mijn dochter. En ik kwam er niet uit. Hoewel ik al ongeveer sinds mijn vijfde nadenk over de mogelijke namen voor mijn nageslacht. Toch was het meneer Fresita die het plots zei: "En Jackie?". Lap. Dat was hem dan. Ik moest even nadenken. De naam werd uitvoerig geproefd. Jackie op zijn Nederlands of op zijn Engels, allebei leuk. En volledig "Jacqueline", zodat het dan toch een klassieke naam zou zijn. Breed glimlachend gingen we naar huis. Want de zin van het leven kenden we dan wel niet, de politiek beloofde niet veel goeds, maar we hadden wel een naam voor ons meisje. Hoewel we toen nog niet wisten dat het een meisje zou worden. Duizend keer heb ik de naam gezegd, gefluisterd, gemompeld en tijdens de werkdag die erop volgde heb ik er vooral veel aan gedacht.

's Avonds pikte meneer me op na het werk, en in de auto werden we verrast door een heerlijk melodietje en een grappige tekst. "Oh hypo hypochondria why do you hunt me so" - heel nieuw en fris, maar net de Andrew Sisters. Helemaal ons ding. "Dit waren The Jacquelines" klonk de afkondiging. Net geen teken van God, maar toch een bevestiging van de juistheid van onze naamkeuze. Toen waren we zeker. Dus toen we enkele maanden later van de dokter te horen kregen dat onze duts inderdaad een meisje was, was het opluchting troef. De discussies over de jongensnaam konden gestaakt worden, wij zouden een Jackie krijgen. 


Zoals geweten is onze Jacqueline intussen een onontkoombaar feit van bijna zeven kilo. We beleven een heerlijke zomer, ondermeer in Brussel en in Diest. Sinds vorige jaar vindt daar in de zomer een geweldig evenement plaats. Dat we ook nu naar de Retro Jardin zouden gaan, dat lag dus al lang vast. En toen we The Jacquelines op de affiche zouden staan, wisten we het natuurlijk helemaal zeker. We genoten van het optreden en stelden onze Jacqueline voor aan die andere Jacquelines. 



Fantastische madammen. Wat zijn we trots op onze foto en onze gesigneerde cd! Jammer dat onze kleine Jackie niet meteen haar stralendste glimlach wou opzetten. Maar ze werd dan ook even uit haar draagdoek-dutje gehaald om te poseren, daar hoort natuurlijk een grimas bij. En bij deze stralende verschijningen verbleek je natuurlijk al wel gauw een beetje.

En fijn dat zij het blijkbaar ook wel tof vonden! 


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Hoe maak je een vilten verjaardagskroon?

wie niet wil knutselen maar deze kroon wil kopen, scrollt meteen door naar onderaan dit bericht! wat heb je nodig? - een paar stukken dikke vilt (een paar milimiter dik) - een naaimachine of een naald met kleurig naaigaren (bijpassend of net contrasterend) - een stukje elastiek van 1,5 cm breed en ongeveer 10 cm lang, liefst zwart of een leuke kleur - een paar cm velcro - een stukje dunne vilt of vilten cijfers (bijvoorbeeld die van Artemio ) - een stofschaar waar vind je dat? De meeste benodigdheden vind je bij Veritas  of bij de meeste naaiwinkels. De laatste keer dat ik bij Veritas was vond ik er geen dikke vilt. Die vond ik wel bij De Banier .  hoe maak je dat? 1) Ik maakte de verjaardagskroon naar dit patroon  (je kan helemaal deze handleiding volgen maar ik heb hem een beetje aangepast.) Voor het hoofd van een eenjarige blijkt het wel een beetje groot: je knipt dus best een centimeter of twee van patroondeel 2 af. Print het...

Tiny en Cacao

Net als veel vrouwen van mijn leeftijd en veel ouder en veel jonger heb ik een beetje een zwak voor Tiny. Van de boekjes. Hoewel ik absoluut meer respect heb voor vrijgevochten jongedames zoals Pippi Langkous en Madelief (wie de verhalen van deze laatste wildebras nog niet kent: rep je naar de bib of naar de kleine, onafhankelijke boekhandel. Je kinderen zullen je dankbaar zijn. Een paar van mijn favoriete babysitkinders, die intussen al dingen doen als samenwonen met hun lief en afgestudeerd zijn, spreken er nog over: die urenlange voorleessessies in het grote bed waarbij de heerlijke humor van Guus Kuijer ons menig slappe lach bezorgde). Maar dus Tiny. Dat is een ander verhaal. Tiny heeft nooit een grote mond, doet niets wat niet mag en haar kleren zijn altijd smetteloos (en prachtig). Je kan haar hoogstens verwijten dat ze zich een klein beetje ouder voordoet dan ze is (zo legt ze in "Tiny in de tuin" samen met haar broertje een volledige tuin aan, waarbij ze bomen plant...

als 't kind maar een naam heeft

Ik las over de naamkeuzes in The Crib . En daar werd een vraag gesteld: hoe kwamen jullie kinderen aan hun namen? Laat dat nu net een onderwerp zijn waarover ik het wel graag heb. Zo graag zelfs, dat ik het er al over had. Over Jackie dan toch (die eigenlijk Jacqueline heet). De naam die mijn wederhelft bedacht. Terwijl ik al sinds ik kan schrijven lijstjes maak van hoe mijn kinderen zouden mogen heten.  Maar 't was geen wedstrijd en hij had gelijk. Jackie is de mooiste naam die er bestaat. En toen kwam er kindje twee. We hadden weer elk onze favoriete jongensnaam (die van mij was van Marcel naar Maurice verschoven, zijn favoriet bleef Georges). Maar een meisjesnaam, dat duurde toch wel even. Johan rekende op een nieuwe geniale ingeving, maar die liet op zich wachten. Er werden lijstjes gemaakt en geschrapt, geschrapt... want omdat we Jackie zo'n mooie naam vonden, hadden we voor onszelf de lat wel erg hoog gelegd. We hadden het idee dat kindje twee een minstens even moo...