Doorgaan naar hoofdcontent

rommelmarkt!

Facebook, meestal is dat tijdverlies. We moeten daar eerlijk in zijn. Ik wil niet weten hoeveel uren ik al vergooid heb aan het kijken naar - ik zeg maar iets - vakantiefoto's van mensen die ik niet ken. Of mensen die ik niet zo goed ken, en die ik bijvoorbeeld saai vind. En dan kijk ik naar die foto's om dat te bevestigen: "Amai, zo'n stomme foto's, zo'n saai vakantie." Erg hè. Zowel die gemene gedachten van mij als het feit dat ik me daarmee bezig houd. Tja. Iemand zei me ooit : "Als je je bewust bent van een slechte eigenschap, dan zal je er wel verantwoord mee kunnen omgaan." Dat is dus een begin, en ik probeer dat slechte gedrag binnen de perken te houden ja.

Maar Facebook heeft ook goeie kanten. Ook daar moeten we eerlijk in zijn. Zo is er het herstelde contact met mensen uit vervlogen tijden en het gemakkelijker onderhouden van contact met mensen die je anders uit het oog zou verliezen. Dat is niet altijd nodig misschien, maar kan toch best fijn zijn. Zo heb ik binnenkort een afspraak voor frambozentaart en warme chocolademelk met zo'n meisje uit vervlogen dagen - wat kijk ik daar al naar uit!

Ander positief punt van Facebook: je wordt soms op de hoogte gebracht van activiteiten waar je anders geen weet van zou hebben en die aldus aan je neus voorbij zouden gaan. Zoals de rommelmarkt op de Diksmuidelaan gisteren. Daarvoor werd ik gisterenochtend "uitgenodigd" door een "facebookvriendin", en zodoende had ik meteen een antwoord klaar toen meneer bij het ontwaken vroeg "Gaan we iets doen?". Rommelmarkt dus. Heel gezellig, en we hebben er nog goeie koopjes gedaan ook:

schoenen voor mij

kleren en een slaapzak voor het kind

totaalprijs: zeven euro.

Twee voor de schoenen, Vijf voor het babyspul. Daar kunde nie voor sukkelen, gelijk ze zeggen.

Reacties

  1. 't zal wel zijn. Facebook-uitnodig mij ook maar volgende keer :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dan moet je 'vrienden' worden met de Kaaienwijk. Ik heb je een 'uitnodiging' gestuurd!

      Verwijderen
  2. Geweldige vangst zou ik zo zeggen!
    Bedankt voor je kaartje trouwens. Tijd dat we nog eens gaan wandelen want op facebook word je nu ook niet van alle gebeurtenissen op de hoogte gehouden. Gebeurtenissen die enkel in 't geheim worden doorverteld weet je wel... Nu niet dat ik onmiddellijk een grandioze roddel kan bedenken maar heb wel zin om onze wandelingen te hervatten. Geniet maar eerst nog even van Jackie!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Je maakt me wel nieuwsgierig! En ja, die wandelingen zie ik ook wel weer zitten. Vooral met dat mooie herfstweer nu. Misschien moeten we dat al maar eens doen voor ik echt terug kom werken. Een uitje met de bus voor een wandelingetje in de Drie Fonteinen, daar zeggen wij geen neen tegen. Ik mail je nog om eens te zien wanneer dat zou passen.

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Hoe maak je een vilten verjaardagskroon?

wie niet wil knutselen maar deze kroon wil kopen, scrollt meteen door naar onderaan dit bericht! wat heb je nodig? - een paar stukken dikke vilt (een paar milimiter dik) - een naaimachine of een naald met kleurig naaigaren (bijpassend of net contrasterend) - een stukje elastiek van 1,5 cm breed en ongeveer 10 cm lang, liefst zwart of een leuke kleur - een paar cm velcro - een stukje dunne vilt of vilten cijfers (bijvoorbeeld die van Artemio ) - een stofschaar waar vind je dat? De meeste benodigdheden vind je bij Veritas  of bij de meeste naaiwinkels. De laatste keer dat ik bij Veritas was vond ik er geen dikke vilt. Die vond ik wel bij De Banier .  hoe maak je dat? 1) Ik maakte de verjaardagskroon naar dit patroon  (je kan helemaal deze handleiding volgen maar ik heb hem een beetje aangepast.) Voor het hoofd van een eenjarige blijkt het wel een beetje groot: je knipt dus best een centimeter of twee van patroondeel 2 af. Print het...

Tiny en Cacao

Net als veel vrouwen van mijn leeftijd en veel ouder en veel jonger heb ik een beetje een zwak voor Tiny. Van de boekjes. Hoewel ik absoluut meer respect heb voor vrijgevochten jongedames zoals Pippi Langkous en Madelief (wie de verhalen van deze laatste wildebras nog niet kent: rep je naar de bib of naar de kleine, onafhankelijke boekhandel. Je kinderen zullen je dankbaar zijn. Een paar van mijn favoriete babysitkinders, die intussen al dingen doen als samenwonen met hun lief en afgestudeerd zijn, spreken er nog over: die urenlange voorleessessies in het grote bed waarbij de heerlijke humor van Guus Kuijer ons menig slappe lach bezorgde). Maar dus Tiny. Dat is een ander verhaal. Tiny heeft nooit een grote mond, doet niets wat niet mag en haar kleren zijn altijd smetteloos (en prachtig). Je kan haar hoogstens verwijten dat ze zich een klein beetje ouder voordoet dan ze is (zo legt ze in "Tiny in de tuin" samen met haar broertje een volledige tuin aan, waarbij ze bomen plant...

als 't kind maar een naam heeft

Ik las over de naamkeuzes in The Crib . En daar werd een vraag gesteld: hoe kwamen jullie kinderen aan hun namen? Laat dat nu net een onderwerp zijn waarover ik het wel graag heb. Zo graag zelfs, dat ik het er al over had. Over Jackie dan toch (die eigenlijk Jacqueline heet). De naam die mijn wederhelft bedacht. Terwijl ik al sinds ik kan schrijven lijstjes maak van hoe mijn kinderen zouden mogen heten.  Maar 't was geen wedstrijd en hij had gelijk. Jackie is de mooiste naam die er bestaat. En toen kwam er kindje twee. We hadden weer elk onze favoriete jongensnaam (die van mij was van Marcel naar Maurice verschoven, zijn favoriet bleef Georges). Maar een meisjesnaam, dat duurde toch wel even. Johan rekende op een nieuwe geniale ingeving, maar die liet op zich wachten. Er werden lijstjes gemaakt en geschrapt, geschrapt... want omdat we Jackie zo'n mooie naam vonden, hadden we voor onszelf de lat wel erg hoog gelegd. We hadden het idee dat kindje twee een minstens even moo...