Doorgaan naar hoofdcontent

alle dagen blij: week 11

aangezien de week gisteren werd afgesloten met een dag van hard werken en een lange file richting Brussel als kers op de taart, waardoor wij wat laat thuis waren en ik behoorlijk moe, wordt er pas op maandag, tijdens het dutje van Jackie, teruggeblikt op de voorbije week.

maandag: kleerkast-reorganisatie
Geïnspireerd door wat ik in de krant las (of beter gezegd, in één van de boekskes die op zaterdag bij de krant zitten), onderwierp ik vorige week mijn kleerkast eens aan een grondige inspectie. Er ging vrijwel niets de deur uit (misschien ben ik daar ooit wel eens klaar voor) maar ik reorganiseerde zodat ik bij het uitkiezen van mijn dagelijkse plunje voorlopig niet meer wordt geconfronteerd met kokerrokken en aansluitende retrojurkjes waar voorlopig mijn babybuik niet in geraakt. Het resultaat: een compartiment met alleen maar draagbare kleren. Overzicht. En dat lucht op.

dinsdag: hello baby!
Ziekenhuis Sint-Jan in Brussel dringt blijkbaar tegenwoordig aan op een 23-weken-echo in plaats van een 20-weken-echo. Week 11 was in dat opzicht ook week 23, dus tijd om eens hallo te zeggen. Tegen een kerngezond meisje van ongeveer een halve kilo!

woensdag: fou de coudre
Naaiclub. En petit comité. Ik deed er niet veel meer dan de scheur in mijn jaszak dichten en de knopen van diezelfde jas vastzetten, maar dat waren klusjes die al lang eens moesten gebeuren dus ik ben tevreden. Bovendien was het zoals altijd reuzegezellig en vraag ik mij intussen heel hard af of kleine Gijs en Basten al hard pastoor gespeeld hebben in hun door moederlief genaaide verkleedkleren :-)

donderdag en vrijdag: powerwalks
Best wel koud maar prachtig weer. We trokken er weer met een paar collega's op uit voor een kort maar krachtig wandelingetje. Met een belegd broodje van het bedrijfsrestaurant onder de arm om dan in de zon, op een bankje soldaat te maken. En om daarna met ons derde oog naar de zon te kijken. 

zaterdag: friends and family
Gezellige lunch met familie, waarvan er zeer binnenkort een deel emigreert naar het land van de rijzende zon, dus er moest afscheid genomen worden. Daarna een fijn rendez-vous met de vriendinnekes, met een beetje shoppen, een werfbezoek in het huis van onze toekomstige buren-en-tevens-ongeveer-onze-beste-vrienden, en als afsluiter warme chocolademelk en pateekes. 's Avonds dansen met weer andere vriendjes en vriendinnekes. Ter ere van de liefde. 

zondag: vrijwillig
Eén keer per jaar vraagt mijn vader ons om een gunst. Of wij kunnen komen helpen op de eetdag van de fanfare. En zo komt het dat ik mij gisteren samen met mijn schoonzus mocht ontfermen over ijs, chocolade, witte chocolademousse, profiteroles en crème anglaise. Want daar op die fanfare van mijn vader, daar krijg je niet zomaar een ordinair potteke dame blanche als dessert.

Waar werd jij blij van?

Reacties

  1. Voila, elke dag een streepje zonneschijn, meer heeft een mens niet nodig om zelf te stralen!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hebben de werf-vrienden ook een blog (of jullie)?
    Ik vind het leuk om renovaties te bekijken :)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. ze hebben jammer genoeg geen blog Karen, maar ik zal het hen eens voorstellen!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Hoe maak je een vilten verjaardagskroon?

wie niet wil knutselen maar deze kroon wil kopen, scrollt meteen door naar onderaan dit bericht! wat heb je nodig? - een paar stukken dikke vilt (een paar milimiter dik) - een naaimachine of een naald met kleurig naaigaren (bijpassend of net contrasterend) - een stukje elastiek van 1,5 cm breed en ongeveer 10 cm lang, liefst zwart of een leuke kleur - een paar cm velcro - een stukje dunne vilt of vilten cijfers (bijvoorbeeld die van Artemio ) - een stofschaar waar vind je dat? De meeste benodigdheden vind je bij Veritas  of bij de meeste naaiwinkels. De laatste keer dat ik bij Veritas was vond ik er geen dikke vilt. Die vond ik wel bij De Banier .  hoe maak je dat? 1) Ik maakte de verjaardagskroon naar dit patroon  (je kan helemaal deze handleiding volgen maar ik heb hem een beetje aangepast.) Voor het hoofd van een eenjarige blijkt het wel een beetje groot: je knipt dus best een centimeter of twee van patroondeel 2 af. Print het...

Tiny en Cacao

Net als veel vrouwen van mijn leeftijd en veel ouder en veel jonger heb ik een beetje een zwak voor Tiny. Van de boekjes. Hoewel ik absoluut meer respect heb voor vrijgevochten jongedames zoals Pippi Langkous en Madelief (wie de verhalen van deze laatste wildebras nog niet kent: rep je naar de bib of naar de kleine, onafhankelijke boekhandel. Je kinderen zullen je dankbaar zijn. Een paar van mijn favoriete babysitkinders, die intussen al dingen doen als samenwonen met hun lief en afgestudeerd zijn, spreken er nog over: die urenlange voorleessessies in het grote bed waarbij de heerlijke humor van Guus Kuijer ons menig slappe lach bezorgde). Maar dus Tiny. Dat is een ander verhaal. Tiny heeft nooit een grote mond, doet niets wat niet mag en haar kleren zijn altijd smetteloos (en prachtig). Je kan haar hoogstens verwijten dat ze zich een klein beetje ouder voordoet dan ze is (zo legt ze in "Tiny in de tuin" samen met haar broertje een volledige tuin aan, waarbij ze bomen plant...

als 't kind maar een naam heeft

Ik las over de naamkeuzes in The Crib . En daar werd een vraag gesteld: hoe kwamen jullie kinderen aan hun namen? Laat dat nu net een onderwerp zijn waarover ik het wel graag heb. Zo graag zelfs, dat ik het er al over had. Over Jackie dan toch (die eigenlijk Jacqueline heet). De naam die mijn wederhelft bedacht. Terwijl ik al sinds ik kan schrijven lijstjes maak van hoe mijn kinderen zouden mogen heten.  Maar 't was geen wedstrijd en hij had gelijk. Jackie is de mooiste naam die er bestaat. En toen kwam er kindje twee. We hadden weer elk onze favoriete jongensnaam (die van mij was van Marcel naar Maurice verschoven, zijn favoriet bleef Georges). Maar een meisjesnaam, dat duurde toch wel even. Johan rekende op een nieuwe geniale ingeving, maar die liet op zich wachten. Er werden lijstjes gemaakt en geschrapt, geschrapt... want omdat we Jackie zo'n mooie naam vonden, hadden we voor onszelf de lat wel erg hoog gelegd. We hadden het idee dat kindje twee een minstens even moo...