Doorgaan naar hoofdcontent

de week van de borstvoeding

... die was vorige week. En door providerperikelen schrijf ik er nu pas over. Ter ere van die "internationale borstvoedingsweek" roept de FOD Volksgezondheid moeders op tot twee jaar borstvoeding te geven. Dat zorgde voor heel wat beroering. Eén van de Gentlemoms is van haar melk omdat borstvoeding bij haar niet lukte en vindt dat daarom de overheid het ook niet moet aanraden. Roeline van Boobs'n'Burps reageert dat het de verdomde plicht is van de overheid om het aan te raden. Catherine Ongenae vraagt zich ondermeer af hoe je aan die best wel hoge eis kan voldoen als je ook nog wil (moet) werken.

Ik heb er eigenlijk niet meer zo veel aan toe te voegen. Alleen dit:

Bij mij lukte het wel. Dat was een beetje een keuze maar vooral een toevalstreffer. Efficiënt drinkende baby's en een goed functionerend melkfabriek, maar vooral een stel vroedvrouwen aan mijn zijde die een enorm hoge succesratio hebben wat betreft geslaagde borstvoedingsverhalen. En dat laatste is niet toevallig. Ze zijn gewoon steengoed en weten écht waarover ze praten. Ze weten echt hoe het moet en wat er allemaal kan fout gaan. En hoe dat kan opgelost worden. Dus ja, het is een kwestie van goede begeleiding. Helaas is goed advies eerder schaars, en moeten heel veel gemotiveerde jonge moeders het doen met niet meer dan goedbedoeld advies.

foto An Van Daele photography
Dus beste FOD: aanraden alleen is niet genoeg.  Maar het is wel een mooie start om te laten zien dat die vrouwen die lang voeden niet zo'n rare kwasten zijn. Want lieve Gentlemom, wie zou er de meeste vreemde blikken krijgen: de moeder die haar tweejarige peuter zoogt, of de moeder die haar baby een flesje poedermelk geeft?

Gespreksstof te over voor de volgende "Moedermelk en Boterhammen" denk ik. Elke dinsdag babbelen borstvoedende moeders bij een stapeltje gratis boterhammen en een kopje thee met elkaar en met een vroedvrouw met kennis van zaken. Weest welgekomen. Breng uw baby en uw borsten mee.

Reacties

  1. Yup, yup, yup, yup. Ik had het zelf niet beter kunnen zeggen. Spijtig dat Brussel wat uit de richting is, ik probeer mijn Antwerpense vroedvrouwen ook te overtuigen voor zo'n 'moedermelk en boterhammen'-festijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat jammer dat borstvoeding zo'n gevoelig thema blijft.
    Soms wil ik schreeuwen hoe magisch het is, maar uit angst om alle gevoelige tenen pijn te doen durf ik het alleen als ik me 'veilig' voel - voor eigen publiek, eigenlijk.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik blijf er ook maar over nadenken hoe dat dan komt. En volgens mij is dat door dat schuldgevoel. Wie er vrede mee heeft dat ze geen borstvoeding geeft / gaf, heeft ook geen problemen met het onderwerp denk ik. Maar er zijn te veel mensen die het hadden willen doen maar het niet of niet lang gedaan hebben. En dus: er is te weinig goede begeleiding! En dat is niet de verantwoordelijkheid van die moeders. Het is niet oké dat je zelf op zoek moet gaan naar goede begeleiding. Die goede begeleiding zou als een toverfee aan je kraambed moeten staan (vroedvrouwen in het ziekenhuis, pediater, K&G ... waarom schieten zij zo vaak tekort op dat vlak?)

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Hoe maak je een vilten verjaardagskroon?

wie niet wil knutselen maar deze kroon wil kopen, scrollt meteen door naar onderaan dit bericht! wat heb je nodig? - een paar stukken dikke vilt (een paar milimiter dik) - een naaimachine of een naald met kleurig naaigaren (bijpassend of net contrasterend) - een stukje elastiek van 1,5 cm breed en ongeveer 10 cm lang, liefst zwart of een leuke kleur - een paar cm velcro - een stukje dunne vilt of vilten cijfers (bijvoorbeeld die van Artemio ) - een stofschaar waar vind je dat? De meeste benodigdheden vind je bij Veritas  of bij de meeste naaiwinkels. De laatste keer dat ik bij Veritas was vond ik er geen dikke vilt. Die vond ik wel bij De Banier .  hoe maak je dat? 1) Ik maakte de verjaardagskroon naar dit patroon  (je kan helemaal deze handleiding volgen maar ik heb hem een beetje aangepast.) Voor het hoofd van een eenjarige blijkt het wel een beetje groot: je knipt dus best een centimeter of twee van patroondeel 2 af. Print het patroon af zo

Fresita bakt: Bananenbroodpudding met chocolade

Broodpudding met chocolade en banaan, wat ons betreft veel lekkerder dan de klassieke versie.  Broodpudding: geen beauty, maar wel lekker, en past helemaal binnen een zero waste leven! Regelmatig maken wij hier een broodpudding om restjes oud brood op te werken. We variëren wel eens met het recept en ik doe er wel eens stukjes appel of gekonfijte gember in. Dit keer besefte ik toen ik al bezig was met het brood te breken, dat er geen melk in huis was. Wel een pak chocolademelk. En omdat appels mij niet lekker lijken bij chocolademelk, besloot ik er een banaan in te doen. Ten slotte roerde ik er nog wat stukjes chocolade (ik gebruikte chocolade centen die hier nog lagen van de sint) doorheen, want alles wordt lekkerder met meer chocolade.  Bananenbroodpudding met chocolade Benodigdheden 300 g oud brood en eventueel koekjes 2 kopjes chocolademelk 5 geklutste eieren 2 bananen 1 eetlepel poeder voor vanillepudding een handvol kleine stukjes chocolade bakvorm bakpapie

Fresita leest: "Rusland" van Edward Rutherfurd

Maanden heb ik eraan gelezen. Begonnen op het strand van Vosseslag, en gisteravond de laatste regels van de epiloog hier in mijn bed, met mijn dochters naast me. De vuistdikke (891 bladzijden) roman "Rusland" van Edward Rutherfurd. (Ik merkte trouwens ook pas nadat ik hem uit had, dat de auteur "Rutherfurd" en niet "Rutherford" heette). Dit boek kwam al in 1991 uit maar werd onlangs opnieuw uitgegeven. Ik weet niet precies wat me ertoe aanzette om het te lezen. Mijn voorliefde voor historische verhalen allicht, hoewel Rusland op zich me tot nu toe eerder koud liet. Maar ik ben wel blij dat ik het gelezen heb. Bijzonder aan dit boek, en ik meen te begrijpen dat dat typisch is voor de romans van Rutherford (hij schreef er ook over ondermeer New York, Parijs en Londen), is dat het zo'n 1800 jaar overspant en de geschiedenis van vier families beschrijft. In veel recensies lees ik "magistraal", en ja, dat is het toch wel. Het is een dikke kl