Dick Bruna, vooral de tekenaar van Nijntje maar ook van nog veel meer andere mooie dingen, is vrijdag overleden. Als een meneer van 89 sterft, dan hoeven we daar niet overdreven verdrietig over te zijn. Vooral niet als dat "thuis, in zijn slaap" gebeurt.
Het is wel een mooi moment om dankbaar te zijn. Voor al die geniale eenvoud. Die lieve verhaaltjes, die pure vorm.
Er wordt hier wat afgelezen bij ons. Vooral hardop, op vraag van Jackie. Jackie houdt van variatie en dat doet ons plezier, maar ik overdrijf denk ik niet als ik zeg dat Nijntje toch ongeveer wekelijks de revue passeert. Ik las Jackie voor het eerst voor uit een Nijntje-boek toen ze één was, en sindsdien is ze verkocht.
Er is dan ook heel wat voorhanden.
Mijn favorietje is "Nijntje in het museum". Met onuitgesproken verwijzingen naar kunstenaars als Mondriaan, Matisse, Calder...
En ook de filmpjes scoren hier hoog. Nooit schreeuwerig, een groot pluspunt. En je steekt er nog wat van op.
Over de roots van een deeltje van onze familie bijvoorbeeld.
Rust zacht meneer Bruna, en dank u voor al dat moois.
Reacties
Een reactie posten