Doorgaan naar hoofdcontent

counting my blessings

Een nieuwe traditie is geboren: elke zondag (of alweer maandag, in dit geval) een terugblik op het moois dat de afgelopen week te bieden had!

- lekker eten in een prachtig kader, met het lief
- een gezellige namiddag met mevrouw Billy Rose, die we doorbrachten met shoppen (voor haar, voor alle duidelijkheid, niet voor mij), heerlijke boterhammen met houmous eten en koffie drinken en stijlvol aperitieven
- een eerste vergaderingetje over La Dorlotterie - met daaraan vast een fijne avond met de vriendinnekes
- een heerlijke salade van wintergroenten naar een recept uit Miss Dahls heerlijkheden - waar we vervolgens de hele week nog van aten (een hele knolselder - dat is veel eten. Als je daar dan nog wat pastinaken, rapen, zoete aardappelen, rode bietjes en wortelen bij gooit, dan heb je al gauw een berg. Een lekkere en gezonde berg, dat wel. Maar 't kwam toch stilaan onze oren uit. Daarom heb ik er gisteren een keteltje bouillon overheen gegoten en het boeltje gemixt. Zalig! Mooie, roze soep, met een hele aardse smaak. Ook wel weer keiveel soep nu. Dus we zijn weer nog even zoet)
- snuisteren in mijn favoriete Diesterse winkeltje
- het zelfgebakken rozijnenbrood van de mama
- een afgewerkte bestelling en het daarmee gepaard gaande contentement:



- het heuglijke nieuws van de geboorte van de dochter van een collega - eindelijk mag iedereen nu de prachtige naam kennen die ik al weken moet geheim houden:


- een paar uur op café om eindelijk het boek uit te lezen waarin ik al maanden bezig was (ik ben een tergend langzame lezer) - prachtig boek trouwens!
- een fijn weerzien met een aantal vriendjes van de scouts
- een rustige zondag op het werk - met als extra verzachtende factor de overheerlijke chocoladetaart met fleur de sel van Brigit'in. Een smaaksensatie. (Er heerst geen unanimiteit over het positief of negatief zijn van die sensatie - maar ik ben fan)
- en ten slotte, belofte maakt schuld: ik genoot ook van mijn lief. Van het feit dat hij net zo getikt is als ik. Van het feit dat hij op zondagnacht om 0u40 opstaat om voor mij bevroren aardbeien en sojamelk in de blender te gaan mixen omdat ik zeg dat ik zin heb in Fristi - maar die hebben we niet in huis. Toen hij dan grapte over zelf Fristi maken - kon ik hem zowaar overtuigen met "als je dat doet, dan blog ik erover." Bij deze. Belofte maakt schuld, ik zei het al.

Reacties

  1. Oooooh, bevroren aardbeien en sojamelk! Nu heb ik daar ook goesting in!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. aardbeien met sojamelk zegt mij niet zo veel (en zeker niet om 00u40, maar desalniettemin, hulde aan uw lief!) maar mmmm, dat van Sophie Dahl klinkt wel heel erg lekker. En schone vlaggen en inderdaad ook 'n hele schone naam die ge geheim hebt moeten houden!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Hoe maak je een vilten verjaardagskroon?

wie niet wil knutselen maar deze kroon wil kopen, scrollt meteen door naar onderaan dit bericht! wat heb je nodig? - een paar stukken dikke vilt (een paar milimiter dik) - een naaimachine of een naald met kleurig naaigaren (bijpassend of net contrasterend) - een stukje elastiek van 1,5 cm breed en ongeveer 10 cm lang, liefst zwart of een leuke kleur - een paar cm velcro - een stukje dunne vilt of vilten cijfers (bijvoorbeeld die van Artemio ) - een stofschaar waar vind je dat? De meeste benodigdheden vind je bij Veritas  of bij de meeste naaiwinkels. De laatste keer dat ik bij Veritas was vond ik er geen dikke vilt. Die vond ik wel bij De Banier .  hoe maak je dat? 1) Ik maakte de verjaardagskroon naar dit patroon  (je kan helemaal deze handleiding volgen maar ik heb hem een beetje aangepast.) Voor het hoofd van een eenjarige blijkt het wel een beetje groot: je knipt dus best een centimeter of twee van patroondeel 2 af. Print het...

Tiny en Cacao

Net als veel vrouwen van mijn leeftijd en veel ouder en veel jonger heb ik een beetje een zwak voor Tiny. Van de boekjes. Hoewel ik absoluut meer respect heb voor vrijgevochten jongedames zoals Pippi Langkous en Madelief (wie de verhalen van deze laatste wildebras nog niet kent: rep je naar de bib of naar de kleine, onafhankelijke boekhandel. Je kinderen zullen je dankbaar zijn. Een paar van mijn favoriete babysitkinders, die intussen al dingen doen als samenwonen met hun lief en afgestudeerd zijn, spreken er nog over: die urenlange voorleessessies in het grote bed waarbij de heerlijke humor van Guus Kuijer ons menig slappe lach bezorgde). Maar dus Tiny. Dat is een ander verhaal. Tiny heeft nooit een grote mond, doet niets wat niet mag en haar kleren zijn altijd smetteloos (en prachtig). Je kan haar hoogstens verwijten dat ze zich een klein beetje ouder voordoet dan ze is (zo legt ze in "Tiny in de tuin" samen met haar broertje een volledige tuin aan, waarbij ze bomen plant...

als 't kind maar een naam heeft

Ik las over de naamkeuzes in The Crib . En daar werd een vraag gesteld: hoe kwamen jullie kinderen aan hun namen? Laat dat nu net een onderwerp zijn waarover ik het wel graag heb. Zo graag zelfs, dat ik het er al over had. Over Jackie dan toch (die eigenlijk Jacqueline heet). De naam die mijn wederhelft bedacht. Terwijl ik al sinds ik kan schrijven lijstjes maak van hoe mijn kinderen zouden mogen heten.  Maar 't was geen wedstrijd en hij had gelijk. Jackie is de mooiste naam die er bestaat. En toen kwam er kindje twee. We hadden weer elk onze favoriete jongensnaam (die van mij was van Marcel naar Maurice verschoven, zijn favoriet bleef Georges). Maar een meisjesnaam, dat duurde toch wel even. Johan rekende op een nieuwe geniale ingeving, maar die liet op zich wachten. Er werden lijstjes gemaakt en geschrapt, geschrapt... want omdat we Jackie zo'n mooie naam vonden, hadden we voor onszelf de lat wel erg hoog gelegd. We hadden het idee dat kindje twee een minstens even moo...