Mademoiselle Fresita

* op onze pantoffels Dat was hoe wij het nieuwe jaar inzetten. 't Was iets meer rock-and-roll dan dat nu klinkt - want we waren wel met een hoop vrienden samen en er kwamen cava (of kidibull), lekker eten en pakskes aan te pas - maar urenlang dansen in blitse outfits is al een paar jaar niet meer aan mij besteed. Toch niet op oudjaarsavond. We trokken met de Fienen en hun aanhang het bos in om een paar dagen te 'kamperen'. In een kampeerhuis met bedden en een keuken, dus echt kamperen is dat niet, maar toch best wel basic allemaal. Zeven fienen, zes mannen, 12 kinders waaronder twee baby's en twee in de maak. Oudjaar vieren wij alternerend met onze twee vriendengroepen - het was dus een mooie gelegenheid mijn berichtje van twee jaar geleden te herlezen. Wat is er sindsdien veranderd? Eigenlijk niet zo overdreven veel. Buiten dan die buikbewoner hier. Maar ik vrees nog altijd de chaos die dat met zich mee gaat brengen. Vandaar mijn soberheidsvoornemen (weinig kopen ...

't is een schoon jaar geweest, en ik hoop van u 't zelfde. "Wat mag ik je wensen?", kreeg ik vandaag een paar keer te horen, en daar moest ik toch wel even over nadenken. Een goed teken denk ik, moet zijn dat ik een content mens ben. En terecht. Ik wens dat er voor mij niet al te veel verandert dit jaar. Of 't moest zijn dat ik toch ineens graag een kind wil. Maar voorlopig dus niet. En neen, een oudjaarsavond met mijn geweldige vriendinnen en hun lieve mannen en vooral hun massa's nageslacht wekt bij mij geen moedergevoel op. Ik zie ze allemaal graag hoor, die kindjes, 't zijn stuk voor stuk schoontjes en lievekes, en grappig ook. En 't was wel een beetje druk gisteren maar daar kan ik wel tegen. 't Is gewoon dat organiseren waar ik zo tegenop zie. Ik heb al moeite genoeg met mijn eigen leven, mijn wederhelft is gelukkig zelfredzaam. Maar de dagen dat ik de deur uitga met in mijn handtas mijn sleutels, mijn portefeuille, mijn badge van 't werk...