zaterdag 10 juni 2017

Papa & more


Volgende week mogen wij naar een feest ter ere van een tienjarig huwelijk. Niet dat van ons, maar toch een klein beetje ook onze jubilee omdat toen, op dat feest tien jaar geleden, de vonk oversloeg. Tussen de dj en het meisje dat niet kon stoppen met dansen. Het heeft nog heel wat voeten in de aarde gehad voor er daadwerkelijk ook sprake was van een relatie, maar een dik half jaar later was het toch zover.

Nog geen minuut spijt van gehad. We deden intussen heel wat dingen samen die ik iedereen wel kan aanraden. Een paar jaar in Brussel wonen bijvoorbeeld. Op café zitten tot de zon weer opkomt. Roadtrippen langs de Autoroute du Soleil. Op de eerste rij gaan staan voor Sharon Jones. Tangolessen volgen. Kinderen maken. Die kinderen zo natuurlijk mogelijk laten geboren worden. Ze proberen op te voeden tot fijne mensen.




Een ode dus aan mijn rots, mijn steun en toeverlaat, de liefde van mijn leven, de vader van mijn kinderen, de enige met wie ik dat allemaal zou zien zitten. Ter ere van vaderdag natuurlijk. Normaal deelde hij vannacht voor het eerst een tent met Jackie op Vaderklapdag maar een uitschuiver naast een opblaasbaar zwembadje zorgde voor een stel gekneusde ribben en een luchtmatras leek plots een heel pak minder aanlokkelijk.

Heel jammer, maar zo hadden wij wel tijd voor een pré-vaderdaglunch in één van de nieuwste toffe lunch- en ontbijtplekjes in Diest. Bij Croq&More eet je uiteraard lekkere croques, heerlijke ontbijtjes en af en toe zijn er ook onwaarschijnlijk lekkere havermoutkoeken met chocolade. Onweerstaanbaar.  En een tof interieur, maar voor zonnige dagen als deze ook een groot terras.

Vandaag gingen wij voor croques.


En uiteraard trokken we daar onze nieuwe Croque Monsieur - en Croque Madame-truitjes aan. Want twinning is winning. Ik heb het personeel van Croq&More alvast naar JBC gestuurd voor nieuwe uniformpjes :-)







(en pssst: ze hebben daar ook croques met choco en banaan. Maar dat weten onze kinderen nog niet ;-) )

Dus: voor alle vaders maar vooral die van mij en die van mijn kinderen in het bijzonder: een fijne vaderdag! Wat zou ik zonder jullie zijn?!



Ik werk voor mijn blog af en toe samen met merken/producten waar ik blij van word. Deze blog kwam er in samenwerking met JBC, naar aanleiding van de nieuwe collectie #familystoriesjbc. Ons eten bij Croq&More betaalden we wel zelf ;-)

donderdag 8 juni 2017

Juffertje in het hooi / in het zand




Als de school een facultatieve vrije dag viert op woensdag, dan betekent dat dat er vanaf 6u30 twee kinderen onafgebroken de oren van mijn hoofd snateren. Zelfs als ze braaf zijn en ik goedgezind, is dat nog een beproeving. Dan is een uithuizige activiteit in gezelschap wel welkom.



Niet zo ver hier vandaan is er Juffertje in 't Groen, een toffe kinderboerderij met vooral een geweldige speeltuin. Erg ruw en intuïtief, wij houden daarvan. Denk: een enorme berg vuile aarde met klimtouwen en glijbaantjes, een grote zandbak, tientallen speelgoedtractors en fietsjes en wat verderop in het bos een boomhut, een indianenkamp en een klein parcours met balkjes om overheen te balanceren.

een konijn dat eieren legt

Er zijn uiteraard ook dieren, maar daar lijken die kinderen van ons nog het minst in geïnteresseerd.



Het allerleukst is de hooischuur. Geniaal in zijn eenvoud. Een berg hooi in een schuur. En een paar harken, wat klompen, enkele kruiwagens. Binnen, dus ook pret verzekerd als het regent - ideaal bij wisselvallig weer zoals vandaag.





En bovendien kan je er eten. Croques, frikandellen met krieken, pensen met appeltjes, omelet en pannenkoeken. Ideaal dus om een stuk van de vrije voormiddag te overbruggen, middag te eten en op te krassen als het grote volk toestroomt voor verjaardagsfeestjes en dergelijke. Want dat kan daar ook.


Juffertje In 't Groen werd al eerder uitgetest en goed bevonden, zie Compleet Geluk en Vaderklap.

De foto's nam ik op eerdere uitstapjes naar Juffertje In 't Groen. Bijvoorbeeld een paar weken geleden, met de klas van Jackie.

dinsdag 6 juni 2017

Mademoiselle herleest een boek: Temperamentvolle Kinderen van Eva Bronsveld

Ik las de afgelopen jaren twee boeken die mijn leven veranderd hebben, in de goede zin. Eén ervan herlees ik zowat dagelijks. Het andere bewierookte ik hier al eens, maar er is nu een nieuwe uitgave van de "bijbel" van Eva Bronsveld, en ja, mijn kind is ook nog altijd behoorlijk temperamentvol. Op de nieuwe uitgave staat een stoere jongen met een mountainbike, niet meer de kleuter die griezelig hard op de mijne lijkt :-)


Ik heb daar al zo veel aan gehad, aan dat boek. En ik heb dat ook al aan zo veel mensen aangeraden. Elk kind heeft een temperament, bij sommigen is het wat uitgesprokener. Maar ongeacht of jouw kind van de pittige soort is: de visie die Eva Bronsveld op opvoeding heeft, vind ik prachtig. Je gaat uit van het kind. Met respect, met empathie.



Als je zo'n boek leest, onthoud je natuurlijk nooit alles. Net daarom is het er eentje om van tijd tot stond eens te herlezen.

Wat ik sinds de eerste keer dat ik het las al (met wisselend succes) probeer toe te passen:

1.  Ik probeer te voorkomen dat Jackie (en Lucille ook, maar die lijkt minder uitgesproken temperamentvol) honger of dorst heeft. Altijd water en iets om te eten mee. En voor het avondeten komt er bijna dagelijks een monkey platter op tafel.

2. Jackie heeft veel behoefte aan zelf beslissingen nemen. Onder het motto "choose your battles" laten we haar zo veel mogelijk zelf kiezen. Welke kleren ze aantrekt bijvoorbeeld. Wat ze eet. Dat soort dingen. En binnen een bepaald kader natuurlijk.

3. Ik neem haar gevoelens ernstig. Als ze ergens boos om is of zich pijn doet, vermijd ik de woorden "zo erg is dat toch niet". Want daarvan wordt zo nog opstandiger. Als ik meeleef en zeg "stom hè, ik snap goed dat je daar boos om wordt want dat is ook niet leuk" of "dat deed echt pijn zie ik, arme duts", dan waait het doorgaans veel sneller over.

4. Ik houd in het achterhoofd: ze doet wat ik doe, niet wat ik zeg. "Voorleven" dus. Bijvoorbeeld: ik zeg zelf vriendelijk goedemorgen en dankjewel, tegen haar en tegen anderen, maar zeg nooit "en wat zeg jij dan?", want dat is een beetje vernederend (ik herinner me zelf hoe ik me daar als kind bij voelde).

5. We hebben ons erbij neergelegd dat Jackie het moeilijk vindt om alleen in slaap te vallen. Dus we blijven meestal bij haar. Sinds Kobus Konijn weten we uiteraard dat ze uiteindelijk wel in slaap valt en dat dat ook geen uren in beslag hoeft te nemen. Maar ook alles wat eraan voorafgaat moet met de nodige aandacht. Wassen, nog iets drinken, tanden poetsen, verhaaltje, knuffelen, de dag overlopen ("wat vond je vandaag het allerleukste" levert vaak fijne gesprekjes op).

6. En het voorgaande sluit hier goed op aan: Jackie heeft extra veel behoefte aan verbinding. Dingen samen doen. Echt samen. Dus iPhone aan de kant, echt op de grond zitten, samen een spelletje spelen. Een tekort hieraan mondt steevast uit in driftbuien. Dus zeker als we elkaar wat langer niet écht gezien hebben, is het belangrijk om echt tijd vrij te maken. Optimaal is één-op-één-tijd, als het kan.




Wat ik na het herlezen weer heb bijgeleerd:

1. Jackie houdt niet erg van verrassingen. Ze wil graag weten waar ze aan toe is, wat er gaat gebeuren. Dat is niet altijd gemakkelijk, want ik weet het zelf ook niet altijd. Dan zeg ik dat ook eerlijk. Als we naar een feestje gaan maar ik weet niet precies hoeveel mensen er zullen zijn en of er ook kinderen zijn die zij kent, vertel ik haar dat. Dan zeg ik dat ze bij mij mag zitten als ze dat leuk vindt. En dat ze het mag zeggen als zij het beu is, dat wij dan zullen bekijken of we misschien naar huis kunnen gaan.

2. Overgangen kunnen heel lastig zijn. Stoppen met een leuke activiteit, naar huis gaan na een playdate... Het lukt nog niet altijd. Op voorhand aankondigen (nog vijf minuutjes) en ervan uitgaan dat ze wel zal meegaan geven het vaakst goede resultaten. (Dus: "Jackie, ik ga alvast mijn fiets pakken, ik zie je zo buiten" en dan ook daadwerkelijk gaan. Dan was er geen vraag maar ook geen bevel.) - Lukt ook héél vaak niet hoor. Maar toch.

3. Ze doet het niet om mij te pesten. Het is voor haar ook heel moeilijk. Lastiger dan voor mij. Nooit vergeten.




Waar ik aan moet werken:

1) Zelf rustig blijven. Ik ben meestal nogal rustig maar toch: ik schreeuw maar al te vaak. En ik wil geen schreeuwende mama zijn, ik wil niet dat ze leert dat schreeuwen oké is. Er schuilt in mij een driftkikker die ik jarenlang niet meer gezien heb, maar die tevoorschijn komt bij frustratie. Als iets niet lukt. Dwarsfluit spelen of een kind opvoeden ofzo. Ik moet eraan werken. Als het toch gebeurt, excuseer ik me achteraf uitvoerig.

2) Ik moet mijn gezin niet met andere gezinnen vergelijken, en mijn kind niet met andere kinderen. En ik mag me niet onzeker voelen over hoe ik opvoed als anderen toekijken. Ik merk dat ik vaak strenger wil zijn als ik het gevoel heb dat anderen denken "dat kind loopt zo over haar heen". Dan plots de kwaaie gaan uithangen heeft natuurlijk een averechts effect.

3) Nadenken over wat ik mijn kind op lange termijn wil meegeven. Wat voor volwassene hoop ik dat ze wordt, hoe wil ik dat ze over zichzelf, over anderen, over de wereld denkt? Als je daar af en toe bij stilstaat, zie je de dingen meer in perspectief en struikel je minder over kleinigheden. Want dat zijn het vaak.


Het boek "temperamentvolle kinderen" van Eva Bronsveld is uitgegeven bij Kosmos Uitgevers.

zondag 14 mei 2017

Vier! Een ode aan onze eerstgeborene

Het kind werd vier! Dus dit is al vier jaar geleden.  En dit drie, en dit twee.  Vorig jaar kon er precies geen berichtje vanaf.

foto: Peter Van Gelder


Maar nu is ze dus vier. Het laatste restje babyvet is gesmolten, hoewel ze volgens mij nog reuzeschattig is. Ons meisje van extremen. Wild en luid, maar best ook vaak heel braaf en in haar eigen wereldje - het liefst dan met haar popjes (en haar flamingo) of haar potloodjes, haar plasticine, stoepkrijt of puzzels.

foto: Peter Van Gelder


Jackie durft moord en brand schreeuwen als ze zich onrechtvaardig behandeld voelt of de dingen niet verlopen zoals zij het in gedachten had (en geloof me: dat gebeurt vààk) maar ze verrast ons de laatste weken steeds vaker met een nieuwe redelijkheid. Net nu kleine zus flink op weg is een tirannieke peuter te worden, ontpopt Jackie zich tot een begrijpende, geduldige grote zus. Die behoorlijk rustig blijft bij het eindeloze haren trekken en krabben van het kleine monster, en spontaan haar soepballetjes deelt.



Ze is doorgaans vrolijk en lief maar is met geen stokken in een richting te duwen. Weet dus dat als Jackie naar je zwaait of je begroet, dan is het gemeend. Dat doet ze niet omdat wij het zeggen, dat doet ze omdat ze je leuk vindt. En achter die vrolijke onbezonnenheid schuilen toch ook nog wel wat grote kleuterzorgen. Zo vraagt ze 's avonds nog naar het kindje dat overdag zijn ouders kwijt was in de Ikea, en hoopt ze van harte dat het intussen wel weer beter gaat met de dode vogeltjes die we de dag ervoor zagen. En heeft ze haar papa en mij doen beloven dat wij altijd samen in hetzelfde huis blijven wonen.



Ik heb me eens vriendenboekgewijs bezonnen over onze Jacks. Meer voor mezelf dan voor u. Maar ik wou het jullie toch niet onthouden. Veel plezier met het ronddraaien van uw computerscherm.



vrijdag 12 mei 2017

Fair Trade Challenge 2017

Soms passen alle stukken van de puzzel. Bijvoorbeeld als je dochter verjaart middenin de Fairtrade Challenge 2017. Vooral als die uitdaging inhoudt dat we met z'n allen cake moeten eten. Cake met zo veel mogelijk fairtrade-ingrediënten, maar dat spreekt hier voor ons eigenlijk voor zich.




Wat mij betreft is de challenge al geslaagd: Deze voormiddag bakte ik een appelcake, een chocoladecake en een bananencake. Mijn hoofd gloeit van de warme ovens en de bedrijvigheid, maar het is gelukt.


joehoe, er is nog een Paas-overschotje dat ook mee mag doen!


Rietsuiker, Chocolade, Bananen met het fairtrade-label, de andere ingrediënten afkomstig van lokale producenten en waar het kon ook nog biologisch.




Na school trakteert Jackie haar vriendjes op een stukje faire cake, in de speeltuin. En daar posten we nog wel wat meer foto's van.


En oh ja: dit feestje van Jackie is uiteraard min of meer privé. Morgen gaan we nog eens op bezoek bij haar en onze vriendjes in de hoofdstad. Ook daar doen we van faire cake. De uitdaging: bij twintig bevestigde gasten trakteert Fairtrade en moeten we zelf niet bakken! Dus wie zaterdagvoormiddag in het Brusselse met ons de wereld wil komen verbeteren, mag zijn aanwezigheid bevestigen op dit evenementje!

Doen hoor, want die cakes zijn naar verluidt zwaar de moeite!

dinsdag 9 mei 2017

10 redenen om heel boos te worden als je 22 maanden oud bent

Iedereen tegen wie ik ooit al zei "Lucille is toch gemakkelijker dan Jackie" lacht nu terecht in zijn vuistje. Ik wist ergens wel dat de minzaamheid van Lucille nog wel eens zou kunnen omslaan.

video


Intussen doen er zich, zoals u ziet, af en toe behoorlijke driftbuien voor. Er is frustratie omdat ze doorgaans nog niet kan zeggen wat er haar parten speelt. Maar eerlijk gezegd: vaak is het overduidelijk wat ze wil.

Dus. Lucille krijste de voorbije weken bijvoorbeeld omdat

  1. zij geen pil van mijn antibiotica mag innemen.
  2. ik op het keukentrapje in plaats van op een stoel zit (ik dus). 
  3. Jackie een slab draagt. (jep, Jackie)
  4. ze geen volledige chocolade paashaas mag opeten.
  5. ze niet in de buggy wil.
  6. ze niet op school bij Jackie mag blijven.
  7. ze niet in de autostoel wil.
  8. ze niet in bad wil.
  9. ze niet uit bad wil.
  10. ze in de hoek werd gezet nadat ze voor de -tigste keer aan Jackie haar haren trok. (wij doen dat eigenlijk niet, in de hoek zetten, maar hoe moet je dat toch aanpakken? Een dik jaar geleden hadden we het omgekeerde voor, Jackie die Lucille pijn deed. Het was een fase, is wel weer voorbijgegaan na een paar weken maar ik weet nooit goed hoe ik erop moet reageren.)

vrijdag 5 mei 2017

de paaseieren gaan eraan

Er was sprake van overdaad, dit jaar. Te veel chocolade. Dat zou best wat minder mogen (hopelijk leest de paashaas mee). Jackie en ik hebben er deze week al wat gesmolten en er een zalige taart van gemaakt.




Naar een recept van Pascale Naessens dan nog! Maar laten we wel wezen: genieten? Absoluut. Puur - net iets minder. Slank - euhm. Niet zo deze keer. Wel eenvoudig en om duimen en vingers bij af te likken. Het is dan ook een dessert, soms mag het gewoon. Waar Pascale bovendien nog suggereert om voor pure chocolade te gaan, slaan we ook die raad in de wind. Want ja: het opzet was van die paaseieren af te geraken. Dus het werd een mix van zwarte, bruine en witte chocola, vakkundig in duizend stukken gebroken door sous-chef Jackie.


Ik ging de speculaasjes te lijf met de mixer, wat gesmolten boter erbij en een taartbodem mee bekleden (een stuk bakpapier is handig!)


Chocolade smelten au bain marie, eitjes scheiden.


Dooiers bij de chocolade, eiwit stijfkloppen (dat doen wij trouwens met de Quick Chef van Tupperware, handig!), eiwitschuim onder het chocolademengsel spatelen en het geheel op de speculaasbodem gieten.



Strooi er nog wat chocoladeschilfers bovenop en laat een uurtje rusten in de koelkast. Of beter nog: een dag. Of een nacht.

Het resultaat was een stevigere taart dan ik gevreesd had. En bovendien: overheerlijk. En gemakkelijk te maken, dus fijn als je kleine helpers in de buurt hebt.  Het recept vond ik op de website van Pascale Naessens en komt uit haar kookboek "Puur Genieten 2".