dinsdag 13 september 2016

Het boek dat mijn leven veranderde

Valt uw kind moeilijk in slaap? Wanhoop niet langer, er is iets dat écht werkt.

Dat Jackie niet zo gemakkelijk gaat slapen is zowat het understatement van de eeuw. Ze is kampioen in het rekken van avondrituelen en de reeks uitkleden - wassen - pyjama aan - flesje melk - tanden poetsen kan echt veel langer dan een uur duren. En dan moeten we nog aan de verhaaltjes beginnen. Een gezellig moment waar ik veel belang aan hecht, maar vermoeiend omdat het lijkt alsof Jackie steevast vecht tegen de slaap. Er zijn altijd wel dingen die ze liever wil doen dan in bed liggen en het lijkt alsof haar molentje nooit stopt met draaien. Bovendien heeft ze er een hekel aan alleen in slaap te moeten vallen... je begrijpt: Jackie in bed leggen is een arbeidsintensief proces en wij zijn eigenlijk al blij als ze voor tien uur slaapt. Dat is heel laat als je nog maar drie jaar bent.

Maar. Onlangs hoorde ik over een voorleesboek waarbij alle kinderen in slaap zouden vallen. Whoehahahahahahaha. "Alle kinderen behalve die van mij", daar ging ik alvast van uit. Maar ik was wel nieuwsgierig. "Het konijn dat in slaap wil vallen" is blijkbaar wetenschappelijk ontworpen. Het verhaal, de zinsconstructies, herhalingen, voorleestechnieken... alles draagt bij tot het tot rust brengen van het kind. Ik geloofde nooit dat het zou werken, maar nieuwsgierig was ik wel.




Gekocht dus.

Mijn oordeel: het is een saai verhaal, de kromme zinsconstructies zijn huiveringwekkend en bovendien vind ik de tekeningen niet mooi.

Maar het werkt. Het werkt, het werkt, het werkt. Zo goed als elke keer valt ze na een paar bladzijden in slaap. En anders kort na het einde van het verhaal. Soms al na een paar zinnen. We kunnen het nog steeds niet geloven. Bovendien vraagt Jackie nu zelf rond acht om te mogen gaan slapen.


Dus, wie net als wij een kind heeft dat moeilijk afscheid kan nemen van de dag, koop dat boek. Niet volgende week maar vandaag nog. U mag het mijne niet lenen.

zondag 28 augustus 2016

Blijmakers: de vakantiespecial

Ik vertelde al wel eens over mijn "girl pack". Mijn Fienen, en met deze link sta ik er even van versteld hoe lang deze blog het al doet en hoe anders wij er zes jaar geleden uitzagen. Intussen een pak kinderen rijker, en misschien wel daarom nog veel meer behoefte om elkaar nog vaker te zien. Mijn klankbord, mijn airbag, mijn ventiel, mijn lachband, mijn luisterend oor, mijn zo veel.

Wij (dus mijn gezin, niet mijn vriendinnenclubje) brachten de afgelopen week door aan 't zeetje. En ik moet toegeven dat dat een pak minder ontspannen verliep dan ik gehoopt had. 't Was eigenlijk onze eerste echte vakantie sinds we met z'n viertjes zijn. Wij zijn niet de grootste reizigers, en het afgelopen jaar hadden wij een pasgeboren baby'tje en een verhuis op het programma en op vakantie gaan kwam niet echt in ons op. Nu deden we het wel. Een weekje in het appartementje van mijn ouders aan zee. Klein maar gerieflijk, gelijkvloers met een tuin middenin een verkeersluw domein met speeltuintjes en op een kwartiertje wandelen van het strand van Vosseslag, De Haan. Op papier: geweldig. Ik had visioenen van boekjes lezen in het gras, met mijn zichzelf entertainende kinderen rondom mij. Ik vond dat nu niet zò hoog gegrepen. Maar toch, ik was een tikkeltje naïef. Jackie blijft Jackie en met Jackie is van tijd tot stond geen huis te houden. Ik zat meermaals met mijn handen in het haar over onze ondeugende kleuter die de boel op stelten zette. Wat klagen via whatsapp, en ik kreeg steunbetuigingen in ruil van de Fienen.Toen ik één van de volgende dagen op een ontiegelijk vroeg uur een strandwandeling-foto op Instagram postte, kreeg ik meteen reactie van één van de besties. Over dat het inderdaad soms niet zo gemakkelijk is. Maar dat wij het toch allemaal zo slecht niet doen. En dat we goed voor onszelf moeten zorgen. Het deed zo'n deugd, die berichtjes.

En gisteren, toen we weer thuis waren, kreeg ik van diezelfde vriendin een sms-je met huiswerk. "Maak eens een lijstje met tien dingen die deze vakantie wel leuk waren. Want die waren er zeker wel." Oh ja hoor. Die waren er zeker. Geweldig idee, om ze op te schrijven. Zodat deze vakantie me toch wel bijblijft als een leuke tijd. "Je moet ze me niet laten weten hoor", zei ze erbij. Maar dat doe ik wel. En meteen aan iedereen.

Dus bij deze, met dank aan Hillie voor de opdracht: tien (kleine) hoogtepuntjes van een bewogen weekje in De Haan aan Zee:

1) de ijscoupe "Nougatine" bij Tearoom George in Oostende. Vanille-ijs met honing! Dat ik daar nu nog nooit aan gedacht had.

2) Jackie die naast ons in de zetel in slaap valt terwijl we naar een DVD van Sesamstraat kijken.


3) onze meisjes die plezier maken in emmers water op het gras voor het appartementje.


4) een fietstochtje 's avonds, Jackie en ik.

5) homemade Tomate Crevette.

6) die ochtendwandeling met vroege vogel Lucille.



7) latte macchiato on the beach.

8) op één week tijd meer gelezen dan het voorbije jaar. (Het Smelt van Lize Spit is een geweldig boek. Nog niet uit, maar als het zo ver is, vertel ik er zeker meer over).


9) vrienden die langskomen en ons complimenten geven over hoe flink onze dochters eten. En wij die plots weer inzien dat het echt wel geweldige meiden zijn. 

10) sterren kijken en rosé drinken op het terras terwijl de baby's slapen. 

Round-up: het was eigenlijk wel een fijne week. Een goede tip dus. Als het even tegenzit, net dan moet je je zegeningen tellen. Wat er wél goed is aan je kind, wat er wél leuk was op vakantie. 

Wij reizen om te leren zeker. Dat je niet te veel moet verwachten misschien. En dat zo'n uitje voor een kind wel heel ingrijpend kan zijn. Met alle gevolgen van dien. Nog iemand wijze levenslessen geleerd deze vakantie?

donderdag 11 augustus 2016

binnenkort tijdelijk in IKEA: SÄLLSKAP

In oktober komt IKEA met een heel mooie tijdelijke collectie: Sällskap staat voor Zweeds traditioneel design met een funky twist. Een geslaagde combinatie van strakke Scandinavische ontwerpen met folkloristische elementen. Multifunctionele stuks, zoals stoelen en banken met opbergruimte, zijn vooral een aanwinst voor huizen waar kinderen wonen en waar de ruimte eerder beperkt is. Dat was dan ook de inspiratiebron voor deze collectie: ooit was het idee van een ruimte voor het hele gezin nogal baanbrekend. Nu mag de woonruimte al wat kindvriendelijker, maar liefst zonder er uit te zien als een indoor-speeltuin. Ik heb alvast mijn verlanglijstje klaar.

een bankje met een opbergbak eronder - living/keuken/kinderkamer/inkomhal... alles kan!

of het stoeltje, ook leuk.

Ik ben geleidelijk alle saaie theedoeken aan het vervangen door funky exemplaren. Deze komen in aanmerking.

ik twijfel over deze kast met glazen deuren. Heel mooi, voor kinderkleren bijvoorbeeld. Maar dan moeten die kleren wel altijd netjes liggen...

roze bloemenlampjes: bijna té schattig.

een spiegel met bakjes voor "rommeltjes". Altijd handig.

dinsdag 9 augustus 2016

nog eens Loretta - over relaties

Het boek waarover ik het al had, is terug naar de bib. Naast het lijstje dat ik al deelde, was er daar nog een stukje in dat ik graag wou overnemen. Ik was van plan het in mijn schrijfboekje op te schrijven, maar dan heeft u er niets aan. En eerlijk gezegd: dat vind ik dat binnen een paar weken gewoon ook niet meer terug.

Loretta Laroche schreef namelijk ook iets over relaties. Daarover is natuurlijk al heel veel geschreven. Nu heb ik wel het geluk van het beste lief van de wereld gekozen te hebben, dat scheelt. En ik zou ook niet de moeilijkste vrouw zijn die er bestaat, wordt gezegd. Maar wij hebben samen een kind dat nogal veel van onze aandacht en tijd opeist. Optelsom: Jackie gaat laat slapen, ik ga graag vroeg slapen, Johan staat ontiegelijk vroeg op om te gaan werken, ik kom laat thuis van mijn werk ... er passeert af en toe wel eens een week waarin Johan en ik elkaar nauwelijks gesproken hebben. Of toch gesproken over iets anders dan praktisch overleg, en hoe we de grillen van ons kind beter zouden aanpakken. Bovendien word ik kribbig van te weinig slaap, en te weinig slaap is best vaak aan de orde hier. Dus dan moet ik me ervoor hoeden dat de weinige woorden die ik tegen de man van mijn leven zeg, dat dat geen sneren zijn.


(foto door de weergaloze Peter Van Gelder, meer werk terug te vinden op facebook)



In het boekje "Relax - het leven is al zo kort" staat er een mooi lijstje met tips voor een goede relatie. Ik geef ze maar mee (en print ze daarna af om ze aan de binnenkant van mijn badkamerkastje te plakken denk ik)

  • accepteer anderen zoals ze zijn
  • wees aardig en attent
  • creëer een liefdevolle atmosfeer
  • uit geen kritiek
  • breng het beste bij elkaar naar boven
  • kleineer je partner niet
  • groei samen
  • ga om met positieve mensen
  • laat je geliefden toe in je hart
  • ga samen voor een gemeenschappelijk doel
  • kus, omhels en houd vaak elkaars hand vast
  • lach samen tot je ervan moet huilen
  • ga er samen op uit, dans, wandel, fiets en zwier
  • smoor boosheid in de kiem
  • open je hart voor tederheid
  • verras
  • houd op met de behoefte gelijk te krijgen
  • denk samen tevreden aan wat je hebt
  • zorg voor een goede gezondheid
  • houd je leven eenvoudig
  • reageer enthousiast op suggesties en ideeën
  • wacht met praten, luister eerst
  • laat pijnlijke woorden weg uit je gesprekken
  • probeer zo veel mogelijk samen te zijn

Zo. Werk eraan! En zie elkaar graag.

En oh ja: Loretta Laroche is echt geweldig aardig: ik stuurde haar een berichtje na mijn vorige blogpost en ze reageerde daar vrijwel meteen en heel vriendelijk op. Ze raadde me bovendien één van haar andere boeken aan: "Life is short, wear your party pants". Ik vind zo meteen geen Nederlandse vertaling van, jammer genoeg. Ook fijn: in november gaat Laroche een TedX Talk doen. Benieuwd naar!

donderdag 4 augustus 2016

let's talk about boobs

"Daar heb je ze weer", ik hoor het je al denken. Met die borstvoeding altijd. Maar ja, het is nu eenmaal week van de borstvoeding. En ja, ook ik heb het idee dat het wel heel erg vaak week van de borstvoeding is. Toch zeker meer dan één keer per jaar. En als ik mijn bloggeschiedenis erop natrek, blijkt dat ook: de vorige editie is zeker nog geen jaar geleden. Nationale, internationale, Europese, Vlaamse, Belgische, Brusselse, Diesterse week van de Borstvoeding? Whatever. Elke aanleiding is goed om het er nog eens over te hebben. Ik sta hier en daar toch al bekend als een borstvoedingsfundamentalist. Een geitenwollensok, een anachronistische hippie. Een typische borstvoedster dus?

Maar hé: ik heb ook witte sneakers en een skinny jeans, ik werk voor een bloeiend mediabedrijf en ik drink graag gin-tonic. (Met dat laatste mag ik wel niet overdrijven want ik geef borstvoeding ;-) ) - Ik wil maar zeggen: zo'n hippie ben ik nu ook weer niet. Ik heb zelfs geen bakfiets. En ook: borstvoeden is voor iedereen. Borstvoeden hoort bij kinderen krijgen. En alle soorten mensen krijgen kinderen. Niet alleen de hippies, niet alleen de meisjes die al sinds hun elfde lonken naar baby'tjes en sinds hun vijftiende elk weekend babysitten, elke zondag scoutsleidster zijn en elke vakantie op de speelpleinwerking staan. 

Maar u mag wel kiezen, uiteraard. Stel: u bent zwanger. Gaat u borstvoeding geven? Neen? Oké, dan kan ik je verder niet helpen want van kunstvoeding ken ik hoegenaamd niks. Maar het is toch zo dat de meeste mensen wel graag borstvoeding geven. En ze beginnen daar dan ook aan. Prachtig! En de meesten stoppen daar dan weer mee na minder dan vier maanden. Waarom? Is dat een weloverwogen keuze? Vaak niet! Ook al denk je van wel! Het is vaak een keuze op basis van verkeerde info.


Dus bij deze: de juiste info.

- ALLE moeders hebben genoeg melk. Dat is namelijk de kerntaak van nieuwbakken moeders: melk hebben om hun kind te zogen. En dat zit echt geweldig ingenieus in elkaar: hoe meer je kind drinkt, hoe meer melk je borsten maken. Hoe optimaliseer je dat proces? Door binnen het uur na de geboorte de baby aan je borst te laten drinken, en dat de dagen daaropvolgend bijna continu te doen. Je baby belachelijk veel aanleggen tijdens de eerste dagen zorgt dat je melkproductie goed op gang komt. (Ja, ja, er zijn ongetwijfeld moeders die toch te weinig melk hebben. Er zijn altijd uitzonderingen. Maar dat zijn, tja, uitzonderingen.)

Waarom gaat dit vaak fout? Omdat er vaak (in het ziekenhuis) een flesje kunstvoeding wordt bijgegeven omdat "hij niet genoeg heeft". Gewoon opnieuw aan de borst leggen als hij niet genoeg heeft! Blijven drinken, het komt wel! Omdat er te snel een tutje wordt gegeven. Omdat borstvoeden een beetje oefening vergt en het best lukt als mama op haar gemak is. Je blote borsten bovenhalen in het bijzijn van je schoonfamilie en je collega's om iets te doen wat je nog niet goed kan en terwijl je een hormonaal wrak bent staat voor de meeste vrouwen niet gelijk aan "op je gemak zijn". En bezoek buitengooien is ook niet leuk. Dus wordt er al eens wat te lang gewacht om de baby aan te leggen. 

- Borstvoeding gaat niet vanzelf. Ik dacht eigenlijk op voorhand van wel want dat is de natuur en al. Maar bij mij deed het pijn en het bleef pijn doen tot twee weken. Het toeschieten van de melk kan een pijnscheut veroorzaken, en als de baby verkeerd aanhapt kan je kloofjes krijgen. Geen lachertje. Vraag van bij je eerste voedingen aan een deskundige om te kijken of de baby goed aanhapt. Sommige baby's zijn natuurtalenten, anderen hebben wat bijsturing nodig. Soms is er een gemakkelijk te verhelpen probleem met het tongriempje. 

- Baby's mogen op zes maanden beginnen met vaste voeding. Zes maanden. Niet vroeger. Dat werd tot voor kort wel gedacht, maar het spijsverteringskanaal van een baby is pas op zes maanden klaar voor iets anders dan melk. Ook als je kunstvoeding geeft! En tot de baby één jaar is, blijft borstvoeding de hoofdvoeding. Fruit en groenten en alles wat je daarnaast nog geeft, heet "bijvoeding". 

- Borstvoeding geven tot twee jaar is een heel goed idee. Langer ook zelfs, maar tot twee jaar wordt aangeraden door het WHO. Natuurlijk is dat zéker en vast een goed idee in ontwikkelingslanden, waar gezond voedsel en zuiver water schaars zijn, maar ook in ontwikkelde landen blijft borstvoeding de allergezondste basis. Dus het moet maar eens gedaan zijn met dat raar te vinden, zo'n peuter aan de borst.



Als je zwanger bent en borstvoeding wil geven, informeer je dan. En helaas moet ik erbij zeggen: de kans bestaat dat uw huisarts, uw gynaecoloog en uw pediater ongeveer evenveel van borstvoeding kennen als uw tuinman of de fietsenmaker. Zij worden namelijk wel eens geïnformeerd door producenten van kunstvoeding, (Nutricia, Nestlé...) steenrijke multinationals die fortuinen uitgeven aan marketing en zelfs wetenschappelijke studies sponsoren. Gesponsorde wetenschappelijke studies, daar zit vaak een geurtje aan. Denk daaraan als u op zoek gaat naar juiste informatie. En bedenk hoe gek het is dat men dan durft spreken over de "borstvoedingsmaffia". Net omdat er met borstvoeding geen groot geld gemoeid gaat, gaat dat informatie uitwisselen er vaak wat amateuristischer aan toe. Betrouwbare bronnen zijn de Nederlandse borstvoedingssite en die van La Leche League. Die laatste is een vrij overzichtelijke site, op de eerste vindt volgens mij een kat haar jongen niet terug.

Maar wat ik eigenlijk zou aanraden: wandel eens binnen bij Boobs'n'Burps. Want borstvoeding en commerce hoeven geen tegenpolen te zijn. Een mooie winkel waar je alles kan kopen dat met borstvoeding te maken heeft (ondergoed, borstvoedingskleren, kolven, boeken ...) en bovendien organiseren ze interessante infosessies. Absoluut aan te raden. Het feit dat er ook infosessies voor mannen zijn is geweldig en mijn goed geïnformeerde vent heeft op lastige momenten écht het verschil gemaakt. Er zijn intussen vijf winkels, verspreid over Vlaanderen, dus ik denk, tenzij je aan de kust woont, is er altijd wel eentje enigzins dichtbij. En anders: het is het uitstapje waard.

Meer lezen? zoek eens naar stukjes op Kiind, mijn favoriete site wat kinderen betreft.

Gaven jullie borstvoeding? En hoe lang? En waarom precies zo lang? En zou je het anders doen mocht je de kans opnieuw krijgen? Of voor wie nog geen kinderen heeft maar er wel wil: wat ben je van plan? Waar ben je bang voor, waar zal het van afhangen?


dinsdag 2 augustus 2016

Mathilde!

De naam van mijn schoonmoeder en ook die van onze koningin, maar toch ook niet onbelangrijk: de naam van de grootmoeder van Nancy, die ter ere van die grootmoeder besloot een koffiesalon te openen met haar naam.

In Diest. Of beter gezegd: in Schaffen. Op een steenworp. Of op een bescheiden fietstochtje van het centrum van Diest.

Sympathieke Nancy straalt in haar geweldig vintage interieur, schenkt lekkere koffie, serveert zelfgebakken taart en sinds afgelopen zondag ook ontbijt!

Wij kregen met een fijn gezelschap de eer dat eerste ontbijt uit te testen en we zijn opgetogen.

Bubbels, vers sap, koffie, broodjes, schattige pannetjes met ei en spek, fruitsalade en yoghurt in superschattige kannetjes. Alles heerlijk, en alles passend in het concept. Geen hippe smoothies met lijnzaad en zeewier, geen raw-food-bars met groene klei en chiazaad. Neen, een uitgebreid ontbijt zoals waarschijnlijk Moe Mathilde het zou geserveerd hebben. Een aanradertje. Wij gaan zeker nog eens terug.







donderdag 28 juli 2016

Relax! Het leven is al zo kort!

Het zou zo een titel van een blogpost van mij kunnen zijn. Hé, dat is het ook! Nu je het zegt. Maar het is ook de titel van een zeer vermakelijk boek dat ik onlangs uit het rek "nieuwigheden" meegriste in de bib.

De grote bib is natuurlijk één van de dingen van Brussel die ik hartstochtelijk mis. Maar hé, voor ik alles uitgelezen heb dat ze hier hebben zal ik niet klagen (behalve over de openingsuren, daarover klaag ik vol overtuiging).

Maar dus: wij zijn nog steeds trouwe bibbezoekers. Jackie rent dan naar de kleuterafdeling, graait een aantal van de boeken mee die uitgestald staan volgens het thema van het moment en die moeten dan mee. Na drie weken is ze altijd erg vastberaden over welke boeken er verlengd moeten worden. Vijf boeken kiezen duurt bij Jackie ongeveer 30 seconden. En daarna wil ze zo snel mogelijk naar huis. En een Jackie die haar zin niet krijgt, dat is iets dat ze in de bib niet zo graag zien. Of niet graag horen eigenlijk. Dus op 't gemakje zelf eens wat snuisteren zit er niet in als ik mijn dochter bij me heb. Vandaar dat ik niet veel verder kom dan het rek met nieuwe aanwinsten. En daar deed ik deze fijne ontdekking:


Loretta LaRoche schrijft met een gezonde portie humor over hoe je met stress kan omgaan. Stress op het werk, maar eigenlijk veeleer in het leven algemeen. Kernboodschap: het hoeft allemaal zo serieus niet.


Haar humor is soms flauw of misschien laat de vertaling hier en daar een beetje te wensen over, maar de boodschap komt wel over. Er mag al eens gelachen worden. Neem jezelf niet al te ernstig. Daar houd ik wel van.

Het boek leest als een trein, met een hoop fijne lijstjes (I love lijstjes!) en ideetjes.






Het laatste hoofdstukje van het boek heet "Loretta's blije dagboek". Daarin geeft ze de tip een dagboekje bij te houden. Niet zomaar een dagboek, maar eentje waarin je regelmatig één van onderstaande dingen noteert:

1) schrijf voor je gaat slapen drie aardige dingen op die anderen vandaag voor je deden. Schrijf nu drie dingen op die jij voor een ander deed.

2) denk aan een persoon (of meerdere) die werkelijk iets betekenen in je leven.

3) bedenk een manier waarop je morgen iemand die je liefhebt kunt verrassen of blij maken.

4) schrijf (ten minste) vier dingen op die je goed doet.

5) schrijf tien dingen op die je leuk vindt aan jezelf.

6) denk aan een keer dat je zoveel liefde voelde dat je bijna barstte. Schrijf het op.

7) denk aan je favoriete lichamelijke activiteit als kind (fietsen, zwemmen, touwtjespringen...). Maak plannen het weer te gaan doen.

8) schrijf drie dingen op die je kinderen de laatste tijd goed hebben gedaan. Geef ze hierover een complimentje, bij voorkeur waar anderen bij zijn.

9) denk aan vijf kwaliteiten die je geweldig vindt aan je partner. Schrijf ze op en vertel ze aan hem of haar.

10) denk aan drie musici/schrijvers/artiesten die je inspireerden of van wiens werk je genoten hebt. Beloof jezelf ze gauw weer te beluisteren/lezen/zien.

11) denk aan die keer dat je je gesteund en gekoesterd voelde toen je het nodig had. beschrijf hoe je je voelde.

12) denk aan die keer dat je innerlijke rust en kalmte voelde. Als je dat gevoel weer boven kunt halen, schrijf het op.

13) welke obstakels heb je de laatste tijd overwonnen? Bedank jezelf en degene die je geholpen heeft.

14) denk aan iemand die je zou kunnen vergeven en hoe dit je leven zou kunnen veranderen.

15) welk eten vind je lekker? Wat voel je als je daaraan denkt?

16) met wie kun je het beste lachen? Denk aan die keer dat je zo hard moest lachen dat je bijna omviel.

17) denk aan een prachtige plek waar je geweest bent en hoe je je toen voelde.

18) welke muziek of welk liedje laat je hart zingen?

19) wat doe je het liefst? Hoe voel je je dan?

20) wat geeft jou het meeste plezier en waarom?

21) waar wordt je het meest door aangetrokken in de natuur (bergen, bossen, meren, zee, dieren...)?

22) als je morgen de aarde moet verlaten, hoe zou je dan willen herinnerd worden?

23) kan je een eigenschap bedenken waar je graag aan zou willen werken en waardoor je meer plezier zou beleven? (bijvoorbeeld geduld, medeleven, vriendelijkheid, empathie, moed...)

24) is er iemand die jouw begrip en liefde zou kunnen gebruiken en die dat dan misschien vandaag nodig heeft?

25) schrijf elke dag iets op waar je dankbaar voor bent.


Is ook een mooi lijstje om als gespreksstarter te fungeren. Het lief en ik houden daar wel van, op die momenten dat wij beiden wakker zijn en de kinderen niet.