donderdag 20 juli 2017

Fresita leest een kookboek: Honey & Co

Zoals beloofd zou ik een tip geven over wat je kan doen met al die blauwe bessen, na een bezoek aan de Blueberry Fields. Ik zou zeker eens kijken bij de recepten van Anna. Maar er zijn nog andere ideeën.

Ik vond een heerlijk recept in het prachtige boek "Honey & Co". Een bakboek met als onderschrift "Hartig en zoet met een vleugje Midden-Oosten." Watertanden, right? Right.





"Honey & Co" is uitgegeven bij Kosmos Uitgevers. 

woensdag 19 juli 2017

Uit met de mini's: Blueberry Fields

Gisteren plukte ik 2,5 kg blauwe bessen. Geweldig lekkere blauwe bessen dan nog, en veel dikker dan degene die je in de winkel koopt. Een aanrader, want iedereen kan dat dus gaan doen. In Koersel bijvoorbeeld, bij Blueberry Fields. Ik zat eigenlijk al van vorig jaar te wachten, wanneer we eens konden gaan plukken. Maar het had gevroren deze lente en door vorstschade is het plukseizoen wat laat begonnen.



Maar sinds maandag is het dus zover, en dinsdag stonden wij al klaar met ons emmertje. Peuter Lucille had ik ingeruild voor nichtje Marthe van elf, een wijs besluit wat plukcapaciteiten betreft.



Ik vraag me af wat een goed seizoen dan zou opleveren, want na een uurtje hadden we met z'n vieren een viertal struiken leeggeplukt, goed voor 2,5 kilo. (Volgens Jackie hadden we "nog véél meer maar ik heb er echt heel veel opgegeten") Wat je plukt moet je ook kopen, en dat deden we met plezier (goedkoper dan in de winkel trouwens).





Extra meevaller: je kan daar geweldig lekker eten! Er staat een foodtruck waar de heerlijkste gerechten worden bereid, ondermeer met blauwe bessen uiteraard. Heel impulsief besloten we daar dan ook te eten: pannenkoeken met blauwe bessen voor het kleine gespuis, en voor ons een salade waarvan je in de meeste brasserieën alleen maar kan van dromen. Echt, klik op de link en je snapt wat ik bedoel, want Anna van de foodtruck heeft ook nog eens een prachtige blog.





Ik heb nu al zin om terug te gaan. Maar wat moeten wij dan met al die bessen doen? Morgen geef ik alvast één tip wat dat betreft ;-) Stay tuned!

En oh ja: voor je zelf koers zet naar Koersel om te gaan plukken: kijk even op de Facebook-pagina van Blueberry Fields of het een plukdag is.

maandag 17 juli 2017

wat eten de Fresita's? weekmenu week 28

En daarmee ook het eerste weekmenu. Op verzoek, na een avondje op café met enkele vriendinnen. Toen ik zei dat wij eigenlijk maar heel zelden groenten-patatten-vlees eten. En ik het moeilijk vond om te zeggen wat wij dan wel zoal eten.

deze "chili sin bonen" stond een paar weken geleden op het menu

een overzicht van de voorbije week!


MAANDAG
ik at op het werk, de meisjes bij mijn schoonouders en Johan ontdooide een groententaart van De Buurderij - die hebben we meestal in onze diepvries voor dit soort gelegenheden.

DINSDAG
Ik ging oogsten in de moestuin van mijn papa! We aten kraakverse gebakken aardappelen, koude boontjes, tomaatjes, met zalm-uit-blik. Voor het dessert maakten we een avondwandelingetje naar Het IJskaffee.

WOENSDAG
Lucille was jarig! De hele familie schoof aan voor een bescheiden pastabuffet. Een pastasalade met boontjes en feta, en eentje met zelfgerolde gehaktballetjes en mozzarella. Ik gebruikte volkorenpasta, tomaten en bonen uit de tuin van mijn papa en gehakt van Hoeveslagerij Ter Hees, gekocht via Boeren&Buren. Als dessert maakte mijn mama haar onvolprezen verjaardagstaart, met slagroom, verse frambozen, blauwe bessen en chocoladekoekjes! Feest!

DONDERDAG
Uiteraard was er nog pasta over. Restjesdag dus. En gazpacho uit een pak.

VRIJDAG
Ratatouille met 'shakshuka'-eieren, uit het fantastische boek "Super Eten voor Superkinderen". Of gewoon: Ratatouille met eieren. Zo hadden we dat nog nooit gegeten, best lekker. Courgettes uit de moestuin. En het is kermis in Diest, en iemand vertelde mij ze daar heerlijke aardbeien met chocolade verkopen, op een stokje. Dat werd dus het dessert. Onze kinderen waren grote fan.



ZATERDAG
Sla, kerstomaatjes en kaaskroketten van Kaaswinkel Kilani (die hele winkel is een aanrader voor kaasliefhebbers!). En oh ja: vooraf brandnetelsoep. Geïnspireerd door Otje (waarvan we tegenwoordig hier een beetje in de ban zijn) en het boekje "Kruidentocht" van Marjolein Holtkamp.



ZONDAG
Stoofpot van kikkererwten, tomaten en spinazie. Fresita-klassieker! Met een twist van meneer Fresita: met halloumi!


zaterdag 15 juli 2017

stil op de achterbank - tips voor lange autoritten met kinderen

Ik zei het al: Wij zaten vorige week twee keer een dikke acht uur in de auto met twee pittige kinderen op de achterbank en dat viel eigenlijk enorm goed mee. Zoals beloofd: de gouden tips.


baby Jackie, drie jaar geleden!


1. Zorg voor de meest comfortabele autostoel mogelijk. Jackie is al vier en zit meestal in een stoel van groep 2, maar voor deze lange rit hebben we toch een groep 1-stoel geïnstalleerd, waar ze nog net in past. Daarin kan comfortabeler slapen dan wanneer ze met de gewone autogordel wordt vastgemaakt. (Kind en Gezin legt het duidelijk uit, hoe dat precies zit met die stoeltjes).


2. Rijd wanneer jij het liefst rijdt en/of het minste file denkt te hebben. Ik weet niet hoe het met uw kinderen zit, maar de mijne zijn eerder onvoorspelbaar wat slapen betreft, zeker slapen in de auto. We overwogen even (op aanraden van velen) om 's nachts te rijden, maar ik zag het scenario levendig voor me: kinderen die geen oog dicht doen tussen 22u en 5u 's morgens. Hebben we dus niet gedaan. We vertrokken om 5u, omdat we 8 rij-uren voor de boeg hadden en ergens niet al te laat in de namiddag wilden arriveren. Dus de kinderen uit hun bed geplukt en in pyjama in de auto gedropt. Het bleek een goede beslissing. (Als je er zeker van bent dat je kinderen de hele tijd gaan slapen als je 's nachts rijdt, dan raad ik dat wel aan).


3. Het Byllan Laptopkussen van Ikea is geniaal om in de auto te tekenen, eten, spelen... Een kind van twee laat uiteraard nog heel veel op de grond vallen (maar ze amuseerde zich wel), maar voor de vierjarige werkte het echt geweldig.


4. De cadeautjestas! Voor het vertrek had ik voor elk kind enkele cadeautjes gekocht en ingepakt. Je weet zelf wel waar jouw kind het blijst van wordt. Je kan afspreken met je kinderen wanneer ze een cadeautje mogen. Die van mij hebben nog niet echt tijdsbesef, dus ze mochten een pakje als ik daar zin in had (lees "als ik een jengelbui voelde aankomen"). Enkele cadeautjes van de heenreis:






  • een blanco schriftje met een stickervel en een pennenzak (waarin wat van hun eigen tekenmateriaal). 




  • Een speel- en leerboek voor elk, aangepast aan hun leeftijd (voor Lucille komt dat dus neer op een kleurboek) - van uitgeverij Deltas
Leuk aan de handpoppen was ook om zelf een beetje "poppenkast" te spelen voor Lucille die achter me zat. Alle cadeautjes waren ook toppers tijdens de rest van de vakantie. 

Denk ook aan de terugreis als je je cadeautjestas voorbereidt! Ik was dat zo'n beetje vergeten, maar de plaatselijk Action was mijn redding. Ik ben geen voorstander van die overdreven goedkope winkels maar dit keer was ik wel blij. Voor nog geen zestien euro kocht ik voor elk een echt heel mooi kartonnen koffertje, een paar doosjes met stickers, enkele mini-kleurboekjes en een mini-my-little-pony.


5. Zorg voor gezonde maar lekkere hapjes voor onderweg. Wij zijn hier grote fan van de hapjes van Ella's Kitchen. Een (helaas beperkte) greep uit hun assortiment is ondermeer te verkrijgen bij Kruidvat en bij Colruyt. Het is wel aan te raden, zeker als je zoals wij 's ochtends vertrekt, zo lang mogelijk te wachten met hapjes en drankjes. Eens de spijsvertering van die kinderen op gang is, ga je vaker moeten stoppen voor sanitaire pauzes. 

6. Regelmatig even stoppen om de benen te strekken. In Frankrijk zijn er vele "Aires". Rustplaatsen, soms met een winkeltje en/of eetgelegenheid, soms met een speeltuintje. Er zijn online overzichtjes te vinden van de beste Aires op weg naar het zuiden. Vooral de paddenstoelenspeeltuin van Aire de Jugy spreekt tot mijn verbeelding, maar lag niet op onze route.


7. De Aires hebben doorgaans wel toiletten, maar die zijn niet altijd even netjes. Daarom is het voor kleine maar zindelijke kinderen wel een goed idee om een potje mee te nemen. Daarop lukt het vaak beter dan op een vies hurktoilet.


8. Neem wat plastic zakjes mee voor vuilnis. Zo kan je voorkomen dat je auto algauw een stort wordt vol zakdoekjes en koekpapiertjes. Bij elke stop kan je je afval dan handig in de vuilnisbakjes droppen.


Verder las ik ook wat voor en werden er liedjes gezongen in de auto. En ja, er werd ook flink geslapen.




Ik had op voorhand wat research gedaan bij ervaringsdeskundigen, dus Joke, Stefanie, Lore en Hillie: dankjewel voor jullie zalige tips! Wat wij nog achter de hand hielden maar uiteindelijk niet nodig gehad hebben:


- We leenden dvd-schermpjes om aan de stoelen te bevestigen. Ze hebben een kwartiertje gekeken. Bij de terugrit hebben we ze niet meer geïnstalleerd. Ik had dacht nochtans dat dat echt onontbeerlijk was. Misschien als ik dvd's voorzien had met hun eigen lievelingsfilmpjes (Peppa Pig, Masha en de Beer, Het Zandkasteel aan Zee...) - maar we hebben het dus uitstekend gered zonder.


- Ik kreeg een usb-stick met uren aan leuke kindermuziek. Zelfs zorgvuldig voor mij samengesteld, rekening houdend met mijn ernstige K3-allergie. Gek genoeg hebben we deze niet opgezet (ik durf het bijna niet te zeggen Hillie!) - en daarmee weten onze kinderen nog steeds niet dat zij iets te zeggen zouden kunnen hebben aan welke muziek en andere geluiden er uit de autoradio komen. Vinden wij toch ook wel heel wat waard. Als we ooit toch overstag gaan, heb ik alvast een lijst met aanraders: Kapitein Winokio, Kabouter Korsakov (vanaf 4 jaar) en de Heerlijke Hoorspelen van Het Geluidshuis en bij Vaderklap (die trouwens linken naar een volledige playlist op Spotify) ging het de voorbije week over Radio Oorwoud.


- Ik hield er rekening mee dat ik uiteindelijk van plaats zou wisselen met één van mijn kinderen. Jackie zou het heerlijk vinden om vooraan te zitten (en dat mag, met de kinderstoel uiteraard), en ik zou alles wat Lucille laat vallen meteen kunnen oprapen en haar een beetje entertainen. Maar ook dat is dus niet nodig geweest.


- voor spelletjes als autobingo, namen raden en woordslangen zijn Jackie en Lucille nog te klein, maar ik kan me voorstellen dat het heerlijke tijdsdoders zijn voor ouder gespuis.


Jackie twee jaar geleden, in zelf samengestelde outfit en accessoires



Zo, hop die auto in, en veel succes ermee. Ik hoor graag of je iets aan de tips gehad hebt. En ook bijkomende tips zijn altijd welkom, want in augustus doen we het nog eens (en ik geloof nooit dat mijn kinders me dat twee keer gaan gunnen, al die voorbeeldigheid). Bonnes vacances!

donderdag 13 juli 2017

Les vacances de Mademoiselle Fresita 2017: Huttopia!

Vorig jaar deden wij van staycation, want dat is superhip. We trokken wel naar het minimini-appartementje van mijn ouders in De Haan en beleefden daar - we moeten daar eerlijk in zijn - een nogal helse week. Ik vertelde er ook over. Kort samengevat: Jackie beleefde het hoogtepunt van haar peuterpuberteit en Lucille, toen net een jaar, zorgde voor slapeloze nachten die bovendien meestal rond 5u al afgelopen waren. In het dichtbevolkte appartementsgebouw bezorgden mijn lawaaierige kinderen mij heel wat stress.




Ik vond het dit jaar dus op zijn minst spannend, op vakantie gaan. Lucille slaapt inmiddels flink door maar is toch meestal rond zes uur wakker, en Jackie is nog steeds druk en luid. Op aanraden van enthousiaste vrienden huurden we een tent/huisje op een Huttopia-camping, die van Lanmary in de Périgord. En daar brachten wij de eerste week van juli door. Ik houd u niet langer in spanning: het was fantastisch.



Om te beginnen oversteeg de heenrit mijn stoutste dromen. Jackie en en Lucille gedroegen zich voorbeeldig. Dat was deels zo dankzij een gedegen voorbereiding van mijnentwege, (en de hulp van ervaringsdeskundigen) waarover ik het één dezer dagen nog uitgebreid wil hebben.

Maar ook ons verblijf zelf was geweldig. Ontspannend zelfs. Want toch wel héél verbazingwekkend: ze sliepen uit! Tot na acht uur!



Even op een rijtje: wat maakte onze vakantie bij Huttopia zo geslaagd:

- Het heet "kamperen" (wat Jackie fantastisch vindt) want je slaapt in een tent, maar je moet eigenlijk alleen je kleren inpakken. Al het noodzakelijke is aanwezig, zelfs bedlinnen en handdoeken.

- Ons "huisje", een "cahutte" genaamd, is een soort van blokhut met een tent er bovenop en heeft sanitair. Vinden wij toch wel een pluspunt. Je moet niet plannen wanneer je eens naar het toilet moet of wanneer je je handen wast.


foto huttopia.com

- De huisjes en tenten staan best ver van elkaar, dus je hebt weinig last van je buren. Volgens mij is het op een Huttopia-camping die volgeboekt is nog steeds relatief rustig.

- Er is een (verwarmd) buitenzwembad. Zeer aangenaam bij de tropische temperaturen die we er mochten meemaken.

foto huttopia.com
Jackie en Lucille en hun vakantievrienden

- Er is een restaurantje op de camping waar er behoorlijk lekkere pizza's en hamburgers gemaakt worden.

- Het is er heel mooi. Midden in het bos, en de accommodatie past mooi in de omgeving.

foto huttopia.com

- Er zitten blijkbaar géén muggen in de Périgord.

- Hoewel het een paar dagen bloedheet was, koelde het 's nachts behoorlijk af. Lekker fris slapen.

- Zoals gezegd: onze kinderen sliepen uit. (We kregen ze wel 's avonds niet vroeg naar bed, maar dat vinden we niet zo erg).

Kleine "nadelen":

- onze cahutte was een soort paalwoning in het midden van ruwe begroeiing van ondermeer doornstruiken. De meisjes speelden wel op het terras van ons huisje, maar konden er niet echt rondom spelen. Daar kunnen we wel rekening mee houden als we nog eens boeken: dan moeten we erop letten welk huisje we kiezen.

- er zijn twee speeltuintjes maar die zijn eigenlijk zelfs voor Jackie nog een beetje te uitdagend (en Jackie durft en kan op dat vlak best veel). Een peuterspeeltuintje zou heel welkom zijn. Met lage glijbaantjes, een zandbak, een paar van die wipfiguurtjes, een eenvoudig klauterparcours (maar vooral zo'n speeltuintje waar je als ouder op een bankje kan zitten terwijl je koters zich zelfstandig bezighouden, daar houd ik van).

- Het was te heet. Maar daar kan Huttopia niets aan doen natuurlijk. De grotten van Lascaux waren niet zo ver, die boden de nodige verkoeling op de warmste dag.


Ik denk dat we volgend jaar terug gaan. Voor wie wat avontuurlijker is dan wij: je kan ook een tent huren, of een staplaats, dan kom je met je eigen tent. En voor wie nog meer op comfort gesteld is: er zijn ook gewone houten huisjes, wat minder basic dan de cahutte.




(Voor wie het zich zou afvragen: neen, dit is geen gesponsorde post. Alles zelf betaald. Wel veel dank aan Joke en Hans voor de gouden tip!)

woensdag 12 juli 2017

Lucille wordt twee!

Precies twee jaar geleden, rond 4 uur 's nachts, keken het lief en ik naar elkaar en naar de baby tussen ons en vroegen ons met enige verbazing af: was dat nu daarnet echt een thuis-stuitbevalling? Ja dus. Voorbij voor we er erg in hadden, één van de vlotste bevallingen uit de geschiedenis (uit die van mijn toch) en dat voor tegendraads kind.

foto: Pedro Portret

Ik dacht er pas nog over na. Volgens mij is dat hele geboorteverhaal van Lucille (voor de mijmeraars: hier nog eens na te lezen, ik ga dat zo meteen ook nog eens doen) een voorproefje van haar persoonlijkheid. Lucille doet de dingen graag op haar manier, maar probeert daarbij niemand voor het hoofd te stoten. "Ik kom met mijn kont eerst, maar je zal er niet veel van merken." / "Ik speel wel met het speelgoed van Jackie als die dat niet ziet"... dat soort dingen.



foto's: Pedro Portret

Ze laat niet over zich heen lopen, maar kiest er vaak voor om ergens geen strijd van te maken. Hoewel er zeker al wel sprake is van een soort van peuterpuberteit met bijbehorende driftbuien, frustraties over dingen die ze nog niet kan of niet uitgelegd krijgt en er zijn ook al de nodige zusterruzies waarbij onze kleine engel plots vuur lijkt te spuwen en in volle vaart op Jackie afstevent om die aan het haar te trekken of haar vlijmscherpe nageltjes in Jackie's vel te planten. Maar toch. Er lijkt een andere energie uit te gaan van de twee zussen. Niet braver of stouter maar Jackie is meestal vuriger, strijdlustiger.

Lucille in het ziekenhuis net voor ze oorbuisjes krijgt

De laatste maanden is Lucille trouwens echt haar babyvel aan het afwerpen. Ze tatert ons de oren van het hoofd, en we verstaan er steeds meer van. Ze eet als een dokwerker om die grote mentale groeispurt te voeden. Ze is dol op olijven, kaas en gazpacho. (De uitroep "patsjo patsjo!" is intussen deel gaan uitmaken van ons gezinsvocabularium). Ze vertoont de eerste tekenen van zindelijkheid. Ze neemt resoluut plaats in de kring van Jackie's kleuterklas, vastberaden om te blijven (lastig want ze moet nog een half jaar wachten). Ze wandelt dagelijks zonder omkijken binnen in de crèche want ook daar is ze graag. Ze zingt een bijzonder aandoenlijke versie van 'slaap kindje slaap'. Ze is een poppenmoedertje in hart en nieren. Ze doet graag na wat Jackie doet. Ze zoekt zelf een vaatdoek als ze iets vies heeft gemaakt.

zusterliefde in de hangmat
Lucille leest Eva Mouton op de pot

Jackie legt uit hoe je moet kleuren

zusterliefde assorti

Maar er is nog wel wat werk aan de winkel. Zo heeft ze heeft de slechte gewoonte haar mond te vol te proppen met eten, waarna er zich soms onappetijtelijke scènes voordoen. Ze slaagt er bijna nooit in uit een open beker te drinken zonder waanzinnig veel te morsen. Ze tekent graag met stiften op de vloer (maar tegenwoordig poetst ze dat dus zelf weer op).

Lucille wordt wakker in de tent

Lucilleke, we zien je graag. Je krulletjes, je zachte wangetjes. En die froufrou, hoe schattig is dat. Ga gerust je eigen gangetje, lieve knuffelmie. Hopelijk blijf je dat nog lang. Het mooiste wat je kan worden is jezelf, en daarmee ben je volop bezig. Wij kijken toe dat de botsen en de builen die je onderweg oploopt niet al te ernstig zijn.





vrijdag 30 juni 2017

Bar Piket

Deze zomer geen Zichtbar op de Diesterse Citadel, maar er is een waardig alternatief. Bar Piket is bijna nog veel cooler! Een stukje Berlijn in 't Hageland, of iets op dat gedacht.


foto Serge Stuckens


Gisteren ging het open en je zou denken dat er hier nood is aan een tof café. Superveel volk maar er is megaveel plaats dus dat was allemaal geen probleem. Zowel buiten als binnen plaats om te zitten.

foto Serge Stuckens

Elke donderdag vanaf 15u30 en zondag vanaf 14u. De doelgroep is blijkbaar "jongeren tussen 12 en 30", en hoewel er niemand van ons gezin in dat vakje past, gaan we toch zeker nog eens terug.



zeker ook eens doen.





Alle foto's behalve de onderste vond ik op de facebookpagina van Bar Piket. Wie zijn foto herkent mag het laten weten, dan zet ik je naam erbij. Of dan haal ik de foto weg, als je dat liever hebt.