zondag 22 oktober 2017

Wat eten de Fresita's: weekmenu week 42

maandag: spinaziecurry met paneer en cashewnoten / slasoep met kippenballetjes
Een recept uit het nieuwste kookboek van Jamie Oliver, met spinazie uit opa's tuin. En voor wie niet weet wat paneer is: ik tot vorige week ook niet. Het is blijkbaar een soort kaas. De textuur en de smaak vind ik vergelijkbaar met die van tofu. Niet erg lekker als je 't mij vraagt. Maar het gerecht in zijn geheel was wel oké. En de slasoep met zelfgemaakte balletjes (mét spekjes!) waren hier een voltreffer, de mini's waren grote fan.



dinsdag: chili
Alweer een gezellige kookvoormiddag met Jeroen Meus, Stefanie en Oskar. Naast onze eigen gezinnen hadden we nog twee andere klanten die we naast een pot chili ook nog een potje zure room, een pot zelfgemaakte guacamole, een portie geraspte cheddar, een pak tortillavellen én een zakje tortillachips bezorgden. Een feestje als het ware. Mijn kinderen waren enthousiast over bijna alles behalve over de chili. Ik moet stilaan afstand nemen van de woorden "mijn kinderen eten alles".

woensdag: restjes

donderdag: spinaziecurry met scampi / groentensoep
Ik ging alweer spinazie plukken bij opa. Ik denk dat spinazie mijn lievelingsgroente is. Ik kook voor het eerst iets uit het nieuwste kookboek van Pascale Naessens dat ik cadeau kreeg van mijn broers en schoonzus, waarvoor veel dank! Voorafgegaan door groentensoep van 't Slegershof, gekocht bij Boeren en Buren.


vrijdag: frietjes van de frituur
Ik was er zelf niet, maar het lief krikte de street credibility van ons gezin wat op door eens, zoals  mensen dat plegen te doen, frietjes te gaan halen op vrijdagavond. Het was met die credibility droevig gesteld sinds mijn vriendinnen er achterkwamen dat ik niet weet wat een "friet special" is. Er is bovendien een nieuwe frituur in de buurt, en die moest toch eens uitgetest worden. Ik heb geen klachten gehoord.



zaterdag: wortelstoemp met worst
Wordt dat niet wat vaak gegeten bij ons? Vooral in een gezin dat prat gaat op het niet vaak eten van patatjes-vlees-groenten?

zondag: hamrolletjes met puree
Ik ben op het werk en kan niet weerstaan aan de dagschotel: witloof met hesp in kaassaus, met puree. Daarna is er ook nog taart. Ik merk meteen dat dit eten eigenlijk geen goed idee is: ik worstel de hele namiddag met een energiedip van jewelste. Ik ben dan ook al een paar dagen flink verkouden, en dan eet je best niet te copieus, denk ik. Maar een stiekeme powernap doet wonderen. En bovendien heeft het eten me wel gesmaakt, eigenlijk. Ik heb geen idee wat de rest van mijn gezin gegeten heeft.

fotocredit: pixabay

woensdag 18 oktober 2017

"niet schreeuwen - niet pijn doen"

Samenwonen met een medemens, dat is eigenlijk voortdurend bijleren. Dat is zeker zo als je verantwoordelijk bent voor die medemens, en al helemaal als die medemens niet de gemakkelijkste in zijn soort is. Het opvoeden van een temperamentvol kind, daar had ik het al vaker over. Een grote steun hierin is Eva Bronsveld, en meer bepaald haar boek "Temperamentvolle Kinderen". Al twee keer gelezen en besproken: hier en hier. Ik kreeg daar best wel veel reacties op. Bijvoorbeeld over het feit dat ik vaker dan me lief is schreeuw tegen mijn kinderen. Er zijn blijkbaar wel wat mensen die dat herkennen. Die eigenlijk voor een vreedzame opvoeding staan, maar dan toch af en toe tilt slaan en eens flink roepen. En daar dan spijt van hebben, omdat ze hun kind net niet willen leren dat schreeuwen een manier is om je gelijk te halen.



Ik heb veel over mezelf geleerd, het afgelopen jaar. Onder andere bij de Enneagramschool. Over die driftkikker in mij. Je ziet hem meestal niet, maar hij is er. En Jackie heeft hem geërfd. Bij haar is hij wat duidelijker. Omdat ze nog klein is en meer lak heeft aan sociaal wenselijk gedrag, maar ook omdat zij een ander persoonlijkheidstype is dan ik. Het dominante, assertieve en strijdlustige is bij haar duidelijker aanwezig. Ik herken het, maar streef veel meer naar rust, kalmte, sereniteit.



Uiteraard is ook het kind zelf gegroeid. Ze is bijna viereneenhalf, dus die "peuterpuberteit" mogen we nu toch echt wel als achter de rug beschouwen. En toch zijn er nog steeds driftbuien en conflicten. Big time. Minder dan vroeger wel, maar ze zijn er nog en ik denk dat ze er wel altijd zullen blijven. We zullen er steeds beter mee leren omgaan. Alle partijen. Want ik zeg het: de zelfkennis van mijn dochter is verbluffend.




Voorbeeld: Johan, Jackie en ik spelen een gezelschapsspelletje, "Zoek die schoen" van Haba, voor de kenners. Jackie explodeert als ze een rondje verliest. Ik zeg haar dat ik begrijp dat ze het niet leuk vindt te verliezen, maar dat het niet fijn is als ze er zo boos om wordt. Ze kalmeert (na veel dikke tranen en dito knuffels). Bij het volgende rondje dat ze verliest, zien we hoe ze haar tranen verbijt. Het lukt een paar seconden maar barst dan toch in snikken uit. "Ik probeer echt om niet kwaad te zijn maar ik kan er niets aan doehoehoen!". Ik herken zo veel. En ik besef weer waarom ik eigenlijk zo'n hekel heb aan gezelschapsspelletjes: ik kan ook niet tegen mijn verlies.




Ander voorbeeld: na een paar lichtjes uit de hand gelopen conflicten tussen haar en mij (veel heen-en-weer geschreeuw, te luid, te ruw, te hardhandig - ook ik pleit schuldig), praten we erover in bed. Het is niet de eerste keer dat we ons voornemen wat liever voor elkaar te zijn. Maar we lijken het maar al te vaak weer te vergeten. "Hoe lossen we dit op Jacks? Hoe zorgen we ervoor dat we het niet meer vergeten?" De kleuter komt op de proppen met een subliem idee. De volgende dag dicteert ze, en ik schrijf een tiental briefjes: "niet schreeuwen, niet pijn doen". Ze plakt er hartjesstickers bij ("want Lucille en ik kunnen nog niet lezen, en zo weten we toch dat het over lief zijn gaat"), en ze plakt de briefjes op de deur van elke kamer in ons huis. Het is gek, maar het lijkt vaak te werken. Als ik door het huis stampvoet, boos op mijn betweterige kleuter die weigert haar schoenen aan te doen, roept zo'n briefje me wel eens tot de orde. Soms ook niet. Maar we werken eraan. En ik verbaas me elke dag over de wijsheid van mijn kleine monster.














De handletter-inspiratie komt uit het boekje "Handlettering Doe Je Zo! Letters & Letters" van Karin Luttenberg van paperfuel.nl,  uitgegeven bij Uitgeverij Moon. Er is ook een boekje "Cijfers en Symbolen" in dezelfde reeks. Karin Luttenberg heeft ook een programma op de Nederlandse televisie over handlettering, én er is een Youtube-kanaal













(En nu begin ik me plots af te vragen of ik de privacy van mijn dochter niet schend. Ik kies ervoor me te outen als stiekeme driftkikker, maar mag ik dat voor haar ook beslissen?)





maandag 16 oktober 2017

wat eten de Fresita's: weekmenu week 41

Alweer niet veel te vertellen over het weekmenu van afgelopen week. We maakten op zondag een grote pot soep en wortelpuree, en daar teerden we zo'n beetje de hele week nog op, soms met gebakken eitjes, soms met worstjes.


Op dinsdag was het wel weer kookvoormiddag, we maakten een ovenschotel met zalm en broccoli. Omdat ik van een hoop patatten af wou. En omdat puree, broccoli en zalm bij veel kinderen scoren is. Deze schotel leverde ook nog wat restjes op voor de volgende dagen.



Voor de rest mochten wij onze voeten onder tafel schuiven op een trouwfeest en besloten we de prachtige indianenzomerzondagavond af te sluiten op het terras van onze buren.

woensdag 11 oktober 2017

Fresita leest een boek: Leef Lagom - Anna Brones

Het lijkt er soms op dat ze in Scandinavië altijd over alles gelijk hebben. Sinds een paar jaar slaan we massaal kaarsen en plaids in om ons huis naar Deens voorbeeld wat hyggeliger te maken. De nieuwe trend heet "Lagom" en komt uit Zweden. "Lagom" betekent "net genoeg", het gaat dus om gematigdheid. Dat zit blijkbaar ingebakken in de Zweedse cultuur.

Zei Epicurus ook al niet zoiets? Genieten met mate? Hoe dan ook, er valt veel te zeggen voor Lagom. Wie naar Lagom streeft, gaat op zoek naar eenvoud en balans, twee zaken waar de laatste jaren al veel inkt over gevloeid is, met schrijfsels als resultaat die ook ik gretig heb gelezen. Want, trendgevoelig als ik ben, eenvoud en balans zijn nu net twee zaken waar ik best wel veel mee bezig ben. Lagom is goed voor je en goed voor de wereld. Want met name het milieu zou wel varen bij wat meer gematigdheid.

Je kan Lagom toepassen op alle vlakken van je leven. Het gaat er vooral om tevreden te zijn met wat je hebt in plaats van altijd en overal te streven naar meer en beter. Op je werk bijvoorbeeld. Bij mij persoonlijk komt dat neer op genieten van de flexibiliteit van mijn werkgever (wat me een prima balans tussen werk en privé oplevert), van de boeiende werkomgeving en enkele fijne collega's. En ja, me erbij neerleggen dat mijn talenten niet echt tot ontplooiing komen bij de jobinhoud.



Een belangrijk onderdeel van de Zweedse werkdag is "fika", een heel bewuste koffiepauze. Een keer in de voormiddag en een keer in de namiddag. Samen met collega's. Fijn voor de werkgever maar niet de essentie: het komt de productiviteit ten goede. Net als minder multitasken, om maar iets te zeggen.

Ook thuis kan je aan lagom doen. Bij de inrichting: gezellig maar niet overdadig, geen tierlantijntjes maar enkele duurzame elementen en natuurlijke materialen (houten banken, wollen dekens). Zweeds design staat voor degelijk en vaak robuust maar tegelijk warm en huiselijk. Hetzelfde geldt voor mode: tijdloze basics in duurzame materialen. Investeer in kwaliteit en heb daar dan jaren plezier van.

Zelf creatief bezig zijn past ook in een lagom-leven. Als tegengewicht voor de uren die velen van ons achter een scherm doorbrengen. Als je bovendien zelf spullen maakt in plaats van ze te kopen, ontspring je even de dans van de consumptiemaatschappij. Wie zelf echt niet creatief is en daar ook geen behoefte aan heeft, kan wel andere creatieven steunen door eens iets ambachtelijks te kopen.


De Zweedse keuken is ook een mooi voorbeeld van lagom: niet te veel, niet te weinig. Eenvoudige gerechten met kwalitatieve ingrediënten. Af en toe genieten van iets lekkers (lees "minder gezond") past best bij een gezonde levensstijl. Maar dus met mate. Lagom, je begrijpt het.



Alles 'met mate' is per definitie gezond, denk ik. Niet te veel stress, niet te veel cholesterol... en in plaats van naar de fitness te gaan, trekt een lagommer het bos in, om te lopen/wandelen/fietsen.

Lagom is een manier om gelukkig te worden. En bovendien is het goed voor de wereld. Ik ben om. (En ik denk dat ik, zonder het te weten, al behoorlijk hoog scoorde op de lagom-kaart). En omdat ik weet dat jullie - net als ik - van lijstjes en concrete tips houden:

10 TIPS VOOR EEN LAGOM LEVEN
  1. Neem, naast de middagpauze, twee keer een echte pauze op je werkdag. Met een kopje koffie of thee en als het kan met een collega (of een paar)
  2. Breng wat soberheid in je interieur. Kijk eens of er geen spullen zijn die geen of weinig nut hebben en waaraan je niet gehecht bent. Breng ze naar de kringwinkel.
  3. De eerstvolgende keer dat je een cadeautje voor iemand koopt, kies dan voor iets ambachtelijks.
  4. De eerstvolgende keer dat je iets nieuws koopt, kijk dan of je het tweedehands kunt vinden.
  5. Plan elke dag een momentje voor jezelf, misschien met een kopje thee.
  6. Bedenk een creatief langetermijnproject, zoals een trui breien of een borduurwerk.
  7. Geniet van de simpele keuken. Een snee echt lekker roggebrood met boter, kaas en plakjes rauwkost.
  8. Geniet zonder schuldgevoel van je eerstvolgende lekkernij.
  9. Wees zuinig met energie. Plaats spaarlampen en een spaardouchekop, zet de verwarming wat lager. You know the drill.
  10. Stop met multitasken.

Ik las "Leef Lagom - Het Zweedse geheim voor een gelukkig leven" van Anna Brones. Het boek is uitgegeven bij Kosmos Uitgevers. 

zondag 8 oktober 2017

Wat eten de Fresita's? Weekmenu week 40

maandag: boerenkool met pasta
Boerenkool is blijkbaar supergezond en trendy zelfs. Het recept met pasta is een aanrader, maar ik vind het moeilijk om de kool op die manier zacht genoeg te krijgen. De volwassenen hier in huis kunnen wel tegen wat bite, maar mijn - nochtans op culinair vlak vrij ruimdenkende kinderen - krijg ik toch niet overtuigd van deze groente. Iemand tips? De biologische boerenkool kwam van bij Johan en Maria, via Boeren en Buren!

dinsdag: risotto met paddenstoelen
Alweer gescoord via Boeren en Buren! Zwamburg kweekt zelf paddenstoelen en je kan er supergemakkelijke pakketjes kopen. Ik kocht ook een kweekpakket als cadeautje voor mijn papa en wacht vol spanning op de eerste oesterzwammen-oogst. De risotto was heerlijk, gemakkelijk te bereiden en viel bij het hele gezin geweldig in de smaak.

foto: zwamburg.nl

woensdag: pensen met kweeperenmoes
Van een vriendje met een prachtige tuin waarin een kweeperenboom, kreeg Jackie een grote pot kweeperenmoes. Ze is er verlekkerd op. We eten het op de boterham en in yoghurt, maar met wat gekookte aardappelen en zwarte pens is het een heerlijk avondmaal. Voor meneer Fresita, die gruwt van varkensvlees én van warm fruit, zijn er restjes van de voorgaande dagen.

donderdag: bij oma
De meisjes worden opgehaald door oma en eten daar mee. Wij lassen zelf nog eens een vastendag in.

vrijdag: linguine met courgette / zalm met kerstomaatjes / pruimen met bladerdeeg
Mijn girl-pack komt op bezoek en ik test de nieuwe Jamie Oliver uit. Ik kan niet kiezen en schotel ze twee verschillende hoofdgerechten voor. Alles is even eenvoudig als lekker en ook het dessert is een topper - bovendien is het volop pruimentijd. Ik schrijf er gauw wat uigebreider over, want dat nieuwe boek van Jamie verdient wat aandacht!

zaterdag: kinderen bij oma / salade met Camenbertkroketjes in de Kiewithoeve
We moeten alweer ons klein grut uitbesteden. Als oma aan de telefoon aan Jackie vraagt wat ze straks graag wil eten, antwoordt ze zonder nadenken "wortelstoemp met worstjes". Voor Jackie mag het soms wel wat traditioneler blijkbaar. Ik ga op restaurant in het dorp uit mijn kindertijd, met de meisjes die ik al sinds jaar en dag ken. Het wordt een kleine trip down memory lane als ik daar, naast de scoutsvriendinnen van vroeger, ook een paar van mijn kabouterkes en mijn allereerste lief tegenkom.

zondag: pistoleekes met kaas, eitjes met pancetta / groentensoep
De reden dat de mini's uit logeren moesten, was dat wij naar een feestje mochten. Het was vier uur 's nachts toen we ons bed zagen, en op zondagmiddag hadden we alweer goed volk uitgenodigd aan onze keukentafel. Omdat we de korte nacht ingecalculeerd hadden, hielden we ons aan een ouderwets en eenvoudig zondagmiddagmaal met pistoleekes. Voor kaas en pancetta deden we beroep op onze favoriete kaasman Kilani. Voor 's avonds maakte Johan nog een pot soep met een hoop groenten uit de diepvriezer.

dinsdag 3 oktober 2017

Wat eten de Fresita's: weekmenu week 39

Over het menu van vorige week valt er niet zo bijster veel te vertellen. Dat ga ik dan ook niet doen. In het kort: er werden veel restjes gegeten en we aten een paar keer op een ander.

Afgelopen dinsdag werd er wel weer een enorme lasagne gemaakt. De traditie van het samen koken gaat verder, en onze officieuze cateringdienst breidt ook gestaag uit: we maakten met z'n tweetjes lasagne voor drie gezinnen, en ik zorgde nog voor een extraatje voor drie genodigden waaronder een vegetariër - dus er was zelfs differentiatie in de porties (ook nog omdat er sommige van de 6 kinderen waarvoor gekookt werd alleen groenten eten als ze onherkenbaar gemixt zijn). 


Op verzoek van Jackie was het "gewone" lasagne. Daar verstaan wij die van Jeroen Meus onder. Zo'n lasagne, dat is best veel werk. Maar dat vele werk geeft wel veel voldoening. 

foto pixabay


Volgende week weer wat meer details. Over risotto met champignons van Zwamburg bijvoorbeeld, de nieuwste aanwinst van onze Buurderij

vrijdag 29 september 2017

Uit met de mini's: De Brandweerkantine in Maastricht

Afgelopen zaterdag trokken we vrij impulsief naar Maastricht. Ik wou daar al lang die "Brandweerkantine" eens zien, een restaurant gevestigd in een voormalige brandweerkazerne.





Een aanrader! Lekker uitgebreid lunchen en ontbijten, veel licht en ruimte en een speelhoek (in de vorm van een sixties-zithoek) voor de kinderen. Fijn ook: buitenland maar zo dichtbij. (Je kan er trouwens ook avondeten.) Wij gaan zeker nog eens terug.




Inspirerend, want hoe tof zou het zijn als de voormalige legerkazerne op de Citadel hier in Diest ooit zoiets leuks zou worden? (Want hoera, de plannen om daar een ziekenhuis te vestigen zijn opgeborgen!) - Dus bij deze een oproep: als iemand zin heeft om te investeren in zo'n tof project op de Citadel: ik wil daar wel graag aan meewerken :-) )


Ook fijn in de buurt: Boekhandel Dominicanen. Ik vind boekenwinkels altijd te gek. Maar deze is wel heel bijzonder. Gevestigd in de ruim 700 jaar oude Dominicaner Kerk en door the Guardian uitgeroepen tot “The fairest bookshop of the world, a bookshop made in heaven”. Wie ben ik om dat tegen te spreken. UItgebreid shoppen is niet iets wat ik graag doe met mijn twee kinderen erbij, maar op het gemak een boekhandel bezoeken, dat lukt altijd. Omdat ze weten dat ze van mij altijd een boek krijgen. Jackie koos voor een boek van Het Muizenhuis, daar hadden wij er nog nooit eentje van gelezen maar we zijn verrukt! Ik deed er nog eentje bovenop, en heb al behoorlijk moeten gniffelen bij de Snotapen van Zaza.