Mademoiselle Fresita

Tradities zijn er om in ere te houden, maar sommige tradities moet je gewoon nog zelf opstarten. "Brussels Nieuwjaar" zou je er zo eentje kunnen noemen. Naar analogie met onze collega's uit Antwerpen besloten we vorig jaar om samen met de collega's uit Brussel pintjes te gaan pakken in De Roskam ter ere van het nieuwe jaar. We vormen een aardig clubje en voor het tweede jaar op rij was het een succes - met zowat iedereen present (op een paar geldige excuses na). Pintjes drinken met een zwangere buik is uiteraard niet gepast, maar lang leve Jupiler N.A. Na 23 weken heb ik het namelijk stilaan gehad met water, cola en sapjes. Op café toch. Het ziet er wel een klein beetje marginaal uit, die pint bier boven mijn dikke buik - maar het smaakte wel. Mijn lat ligt allicht niet meer erg hoog - ik kan me amper herinneren hoe een echte pint smaakt. Nu ben ik - volgens mij - geen notoir drankorgel, maar als enige een avond bloednuchter op café doorbrengen in een gezelschap ...

Van een paar dagen geleden al, maar nog niet op de blog geraakt. Ik stond samen met mijn vriendin Sophie Dahl in de keuken en we maakten... doperwtjessoep: In één van de prachtige kommetjes die ik in Cotignac kocht bij Pot en Ciel  (hoe geweldig die naam is merkte ik pas toen ik hem luidop uitsprak). De soep is lekker. Erwtjes met munt is een uitstekende combinatie. Maar dat zei Jamie ook al. en... een soort van salade niçoise: Niet slecht. Maar die van mijn andere vriendin Nigella is lekkerder. Er horen gewoon tomaatjes in. En ja, die foto's. Nu pertang wel met een goeie kodak gemaakt (eindelijk nieuwe batterijen gekocht voor de afgedankte kodak van de ouders van meneer. Een goed toestel, dus het ligt echt aan mij.) Morgen nog eens Sophie Dahl denk ik. Op het menu: zeebaars met salsa van zwarte olijven en courgettes. U hoort er nog van. En nu moet u mij even excuseren want The Green Wing is op tv.

Ik werd er al door Noëmi voor gewaarschuwd, en 't is waar wat ze zeggen: het bananenbrood van Sophie Dahl is fantastisch! Manmanman wat een heerlijkheid! Ik vind het nu al jammer dat de rest van het brood (eigenlijk meer een cake) is afgekoeld, want die warme stukjes met een beetje boter... één woord: zàààlig. En wat nog beter is: van het kookboek van Sophie Dahl, dat ik momenteel leen van mijn schoonzus, heb ik van mijn andere schoonzus en mijn broers een eigen exemplaar gekregen! Driewerf hoera, alweer een mooie aanwinst voor mijn kookboekenrek. En bovendien hoef ik me er geen zorgen meer over te maken dat ik een boek dat niet van mij is vuil zou maken bij het koken. Want kookboeken worden nu eenmaal vuil, bij mij toch. Bij elk recept zit er als het ware een staaltje, in de vorm van een klodder saus of een vetplek. Maar ik vind dat eigenlijk niet zo erg. En ja, er is nog meer moois te zien op de foto: een greep uit de kerstboomoogst van 2010: een supermooie waterkoker in de v...

Het leek mij een leuk project, het temmen van het espresso-apparaat, met grappige verhalen en foto's van smerige koffie op het aanrecht en op de grond, koffieprut, overgelopen kopjes... maar 't valt dus allemaal wel mee. Beetje teleurstellend dus: na het ontkalken gisteren maakte ik een ongeveer perfecte espresso. En daarna nog een en 's avonds nog twee. (Dat had wel de nodige gevolgen voor mijn nachtrust maar dit geheel terzijde.) Ik kan nu dus wel met vrij veel zekerheid zeggen dat het aan ons lag (lees: 'meneer Fresita', want ik had het eigenlijk tot gisteren nog nooit geprobeerd) dat de koffie altijd langs alle kanten behalve de gewenste uit het apparaat spoot. Pure onkunde. En 't zal niet meer gebeuren. Er zijn wel verzachtende omstandigheden; het is namelijk nogal gemakkelijk om de filterhouder verkeerd aan de machine te bevestigen. En dat was dus altijd het probleem. Een ander probleem was dat meneer Fresita niet helemaal doorhad dat het bijgeleverde sche...