Mademoiselle Fresita

Ik heb iets op te biechten: ik ben een pathologische uitsteller. Ik stel hoogzwangere dames op de proef die heel graag een vlaggenlijntje willen meenemen naar het moederhuis enzo. Dat soort zaken. Het was vroeger al duidelijk: ik functioneer het beste als ik eigenlijk geen tijd meer heb. Dat valt lelijk tegen als je zelfstandige in bijberoep wil zijn. Uitstelgedrag en het daarmee gepaard gaande gebrek aan zelfdiscipline maakt dat ik nogal regelmatig een vrije dag doorbreng zonder iets noemenswaardigs te doen. En daar voel ik me dan wel altijd schuldig over, want zomaar zonder scrupules niets doen, dat lukt me toch niet zo heel goed. Daar zit mijn opvoeding door een bezige bij bij uitstek voor iets tussen denk ik. Maar nu was 't vandaag wel efkes nodig dat ik iets presteerde. Zondag sta ik namelijk op de bePARKte oplage  en ik heb eigenlijk niet meer zo gek veel in stock, nadat ik op bescheiden wijze geplunderd werd op de RetroBoulevard. Op zich goed nieuws natuurlijk, maar die st...

Als de Fresita's de drukte van Brussel willen ontvluchten, trekken ze zich graag een paar dragen terug in rustiger oorden. Zo bezochten wij afgelopen weekend een pittoresk dorpje aan het water. Het is daar beduidend kalmer dan in Brussel, minder verkeer, minder grauwheid en het stinkt er ook wel minder. Wonderwel zijn er wel een paar prachtige musea, kan je er op veel plaatsen lekker eten en hebben ze er schone winkels. Dat dorpje heet Antwerpen. 't Was een kadooke van een stel vrienden voor meneer: een overnachting in  een heerlijke B&B : geweldig gelegen, prachtig huis, fijne ontvangst door gastvrouw Roxanne en een verzorgd ontbijt. Een aanrader, moest u ooit in Antwerpen op vakantie willen gaan. Naast de overnachting kregen we er nog tickets bij voor een fijne voorstelling op  de Zomer van Antwerpen , waar ik inspiratie opdeed voor een lamp die ik ooit eens wil maken: Vanaf nu kiezen wij onze was- en poetsproducten dus op basis van de kleur van de fles....

Het stak al een tijdje mijn ogen uit, dat zonnige terras met de rode stoelen in de Leon Lepagestraat. De naam klinkt ook zo goed: "Pepete & Ronron". Het doet mij denken aan Pepe, de gamba uit de muppetshow. Die is toevallig ook nog eens chefkok. Bij Pepete & Ronron kan je tapas eten en wijn drinken, en het is bovendien ook een kruideniertje voor allerlei delicatessen. De regen viel gisteravond met bakken uit de lucht, maar in ons hart scheen de zon, want wij zaten lekker binnen in deze hele mooie zaak. Een prachtig interieur dat eerder aan een Franse bistro doet denken dan aan een Spaanse tapasbar. Ook uit de boxen weerklinkt Franse chanson maar het menu is Spaans.Eenvoudige, lekkere tapas. En charmante bediening. Vooraf aperitiefden we bij Barbeton , ook vrij nieuw en met stip het hoogst scorend op de as nabijheid / gezelligheid. Elke vrijdagavond tussen zes en acht mag je daar trouwens gratis tapas eten. Om de eerste honger te stillen. Napraten deden we in d...

Ik ben precies mijn blogreflex kwijt, die moet ik terug aanleren. Zondag was het dus retro boulevard , en man man man wat was me dat een feestje. Het weer zat mee, en mede daarom zakte er zo maar even 5000 man en vrouw en kind af naar park Cerkel. Het was echt prachtig, met massa's mooie mensen in mooie kleren die dankzij het plaatselijke kapsalon  bovendien ook de juiste suikerspinkapsels en valse wimpers droegen. Die smulden van allerlei lekkers  en al het bier en de cava veel te snel opdronken. Die dansten op geweldige live-muziek en die ook een groot stuk van mijn stock opkochten. Missie geslaagd dus!   Bovendien blijkt mijn schoonvader een begenadigd barbershop-zanger. In een stijlvolle outfit. Ik kan me niet voorstellen dat er op dit evenement geen vervolg komt. Hou het dus maar in de gaten, want volgend jaar wil je er echt bij zijn.

Diest mag dan wel deel uitmaken van de roemruchte marginale driehoek , de oranjestad doet wel haar best. Morgen bijvoorbeeld is er de Retro Boulevard , en dan gaan we hoegenaamd niet hakken, jumpen, gabberen of tunen. Hoewel, er is een oldtimertreffen. Geen chromed out pussywagons denk ik, maar wel veel ander schoons. Ook mademoiselle zal er zijn, met een kraampje op de jardin des souvenirs. Voor de gelegenheid heb ik mijn bestaande assortiment een extra retro-toets proberen mee te geven, met nog meer polkadots, kriekskes en andere frivoliteiten. Zoals daar zijn: een A-lijnrokje (het model is niet echt fifties, maar het stofje toch een beetje) Een setje schattige handtasjes: Zo. Nu ga ik een stapel t-shirtjes voorzien van een vespa in flockfolie. Tot morgen, tussen 14u en 19u in Diest!

We zitten hier te wachten op een onweer, en dan wordt aan de computer zitten wel eens afgeraden. Maar volgens mij komt er van dat onweer niets in huis en bovendien begin ik klachten te krijgen van mijn lezerspubliek. Waarvan een handvol van mijn favorietjes gisteren nog eens naar Brussel afzakte voor een terras en een bord warm eten. Of een hoop bordjes warm en koud eten, zoals we dat al eens eerder bestelden in de Publico . Bloggen dus. Want 't is precies alsof er hier niets meer gebeurt. Integendeel zou ik zeggen, er gebeuren vanalle dinges, schone en minder schone, maar wat mij betreft vooral schone. Zo gingen wij alweer op congé met de Miekes en hun aanhang, in een knoert van een huis , waar we vooral deden alsof het geen vreselijk slecht weer was. Minder leuk: mademoiselle moest een zeer fijne collega uitzwaaien. Goed voor haar natuurlijk, want ze verlaat ons voor een prachtige job, maar ik zal ze toch missen. Het uitzwaaien gebeurde in stijl, met een verrassingspicknick (d...

Niets aan de hand hoor. Gewoon wat weinig inspiratie. Want het leven is nog altijd schoon. 't Wordt met de dag beter zelfs. Het weer is wel wat minder, maar daardoor laten we ons niet kennen. Binnenkort komt het wel weer terug, geen paniek. Intussen iets waar ik elke keer weer mee moet lachen als ik er passeer: Zeg eens aaa. Of zeg eens ma ma ma ma baker.