Doorgaan naar hoofdcontent

de fienen slaan weer toe!

Een knaller van een weekend was. In onze inmiddels vaste stek in Dardennen. Zeven klassewijven (waarvan er één met talent voor het shaken van cocktails en een andere die de gave bezit om de heerlijkste desserten te creëren, allebei mooi meegenomen), een grote doos chips, een paar flessen cava, een tafel vol boekskes, een vogelpikbord, gloednieuwe pijltjes en het beste van Elvis. Wij vragen wij niet veel.



Tot zondagmiddag was het weekend perfect. En toen werd het nog beter. Want toen werd er één van ons verrast voor haar dertigste verjaardag. Ik vertelde al over onze traditie van elkaar te verrassen en dat vooral veel te laat te doen. Dus meer dan een jaar na datum, kreeg een van onze stichtende leden een feestje van formaat op haar brood. Een specialleke. Zij loopt namelijk al ongeveer de helft van haar leven rond met een droompje. Al sinds wij oud genoeg zijn om zonder onze ouders op vakantie te gaan, zeurt onze Hillie ons de oren van het hoofd over een ezeltjestrektocht. Meerdere fienen ondernamen al meerdere reizen met Hillie, in verschillende fienenformaties, maar van die ezeltrektocht was het nog niet gekomen. Eigenlijk wisten wij dus al wel heel lang waarmee we haar zouden verrassen. Want wij groeiden namelijk op vlakbij een gigantisch natuurgebied waar een oude boerderij staat die bewoond wordt door Akela himself. Van toen wij nog kabouterkes waren en sommigen van onze wederhelften welpen. En Akela, die heeft vanalle dieren op zijn boerderij, waaronder ook enkele ezels. En die ezels, die gaan maar al te graag mee wandelen.

Mannen en kinderen werden ingeschakeld om Hillie en ons te voorzien van een warm welkom met een prachtige picknick, in de tuin, bij het Bolhuis. Gevolgd door een wandeling met Melanie en Sterre. En een ijsje. Een feestje zoals onze Hillie het graag heeft. En wij ook natuurlijk.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Fresita voedt op: het continuüm concept

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik stap voor stap in contact met een manier van omgaan met jonge kinderen die gebaseerd is op een principe dat “het continuüm concept” wordt genoemd. Mijn vroedvrouwen overtuigden me van het belang van zo natuurlijk mogelijk bevallen, van borstvoeding, van draagdoeken en van samen slapen. Allemaal gewoontes die instinctief heel juist aanvoelden. Ze spraken mijn innerlijke blootvoetse hippie aan (die trouwens nooit echt ver weg is) maar ik zag niet meteen een verband tussen die verschillende dingen.


Tot Sarah Timmermans me “het continuüm concept” leerde kennen. En dat concept is eigenlijk de logica zelve. Het is erop gericht om voor een baby de overgang tussen het leven binnen de baarmoeder naar erbuiten zo zacht mogelijk te laten verlopen. Om het continuüm te respecteren. Beeld je eens in hoe groot de schok moet zijn voor heel wat westerse baby’s. Na maandenlang ronddobberen in heerlijk warm water, met een constante toevoer van eten en drank, besch…

Fresita leest: "Ondine" van Jennifer Vrielinck

Het was alweer een paar weken geleden dat ik nog eens een roman had gelezen, maar voor  ons weekje op de camping aan het begin van de vakantie haalde ik "Ondine" van Jennifer Vrielinck in huis. De auteur en ik ontmoetten elkaar een tijdje geleden op Instagram, haar vrolijke feed doet me vaak glimlachen. En we werken blijkbaar (nog even) voor hetzelfde bedrijf. (Intussen ben ik er ook achter dat de vrolijkste auto op de parking - met bolletjesgordijntjes en leuke stickers - ook van haar is). Desalniettemin hebben we elkaar nog nooit in het echt ontmoet, toch niet bewust. Maar daar komt binnenkort verandering in, want wij gaan afspreken bij de koffiemachine op het werk. Als ik er dan aan denk neem ik mijn (inmiddels nogal beduimelde) exemplaar van haar prachtige debuutroman mee om dat te laten signeren :-)



Ondine is de naam van een meisje dat opgroeit bij haar tante in een visserscafé aan de Belgische kust, een paar decennia geleden. Ze is verknocht aan de zee, en het verhaal …

#meiplasticvrij: wij doen mee! Mijn eerste bevindingen

De hoeveelheid plastic die ons huishouden genereert, het is me al lang een doorn in het oog. We hebben de mogelijkheid om plastic apart naar het containerpark te brengen, het hoeft dus niet bij het restafval. Om de paar weken hebben wij een gigantische zak vol, en dat had ik graag anders gezien.

Maar als je in de supermarkt biologische groenten en fruit koopt, zijn die haast altijd in plastic verpakt. En het broodbeleg zit ook verpakt in gruwelijk veel plastic.



Toen ik hoorde over #meiplasticvrij besloot ik onmiddellijk dat ik hieraan wilde meedoen. Onze bijna vijfjarige Jackie is enthousiast en bedacht zelf al een paar fijne actieplannen: "dan kopen we geen snoep in mei, want daar zit altijd plastic rond".


We zijn intussen vijf dagen bezig. Er is nog wel wat plastic in onze zak beland, maar dat komt dan doorgaans van producten die we nog in april kochten. Een doosje cashewnoten en een pakje kaas geraakten op, en een pot Griekse yoghurt van Pur Natur.


Wat deed ik intussen…