Doorgaan naar hoofdcontent

Twee!

Twee jaar dus al. En één jaar geleden dat ik dit schreef.

Deze week werd onze Jackie twee. Op een hete zomerdag zowaar, terwijl het twee jaar geleden miezerig en koud was. Er waren koekjes om uit te delen, twee kronen, kaartjes, een kaasschotel (omdat ze nu eenmaal het liefst van al kaas eet) en bosbessentaart van de beste bakker van Brussel.


Het echte feest vierden we vandaag. In de al zo vaak bejubelde Chicago. Een geweldig idee, al zeg ik het zelf. De hele familie getrakteerd op taart en drankjes en geen fluit voorbereiding of afwas - say yeah! (en bovendien was er coconut-rainbow-cake - een restje van de gaypride gisteren misschien?)

Maar dus: waar het eigenlijk om gaat: ons mormel wordt al twee. Wat gebeurt er veel tussen één en twee. Je leerde staan en stappen en lopen en gaat dan ook regelmatig flink op je bek, meestal met maximum een korte huilbui. Je bent namelijk een stoere meid, maar tegelijk een mamaskindje, een knuffelbeest, maar kusjes geven weiger je nog steeds pertinent. Je bent best een flinke eter, maar je voorkeuren veranderen elke dag. Je kan uren tekenen en kleuren en houdt dan zo schattig nauwgezet dat stiftje in je linkerhandje. Je haat douchen en in bad gaan. Een badsessie met de voetjes in de lavabo kan dan weer wel. Je kan al best goed zelf je tanden poetsen. Je bent de laatste weken flink aan het babbelen gegaan en je snatert ons als een papegaai na. Je vond je verjaardagsweek dan ook een mooi moment om je naam te beginnen zeggen. Met een -tje erachter, zoals achter de meeste woorden (Jackietje, papa'tje, baby'tje, kaasje, mesje, visje, body'tje ... waarom doe je dat? Wij praten zo toch zelf niet?). Je stapt soms gezwind de bijna anderhalve kilometer naar de crèche maar soms ook niet. Soms wil je graag in de buggy maar het liefst van al wil je door mama gedragen worden - vooral nu dat door mama's dikke buik niet gaat. Je houdt niet van poseren voor foto's. Je bent altijd eventjes verlegen bij nieuwe mensen maar komt meestal na een tijdje wel los. Als er bezoek is trek je je soms terug in je hoekje achter de zetel en daar kan je wel een uur blijven zitten met een paar boekjes. Je tutje lijkt met de dag onmisbaarder te worden. Je bent gek op de baby'tjes in de crèche en hebt op straat elke hond en elke vogel gezien.

Jacqueline, wat zijn wij benieuwd wat ik volgend jaar allemaal over jou kan vertellen. Er gaat nog zo veel gebeuren! Tegen die tijd ben jij de grote zus, de kleuter, het ketje-uit-Brussel in Diest. Maar nu ben jij nog even onze enige, ons ketje-in-Brussel, ons baby'tje en onze aller- allerliefste.

Dankjewel lieve schat. Je kleurt onze dagen. Al twee jaar lang.

Gelukkige verjaardag Jackie.

*bij de foto's: als het rokje op de driftbui-foto u bekend voorkomt, bent u misschien een trouwe lezer van Oon? Toen zij onlangs lenteschoonmaak hield kon ik een paar pareltjes op de kop tikken. Kijk Oon, mijn kleine meisje draagt hem al! En voor de jurk in blauwe Petit-Pan-stof gaat alle dank uit naar Nele-van-de-naaiclub, die de stof koos en knipte voor haar Judith en het vervolgens vergat. Tot haar Judith te groot werd voor de geknipte jurk en ik hem mocht in elkaar zetten tot een geweldige verjaardagsjurk voor Jackie.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Fresita leest: "Ondine" van Jennifer Vrielinck

Het was alweer een paar weken geleden dat ik nog eens een roman had gelezen, maar voor  ons weekje op de camping aan het begin van de vakantie haalde ik "Ondine" van Jennifer Vrielinck in huis. De auteur en ik ontmoetten elkaar een tijdje geleden op Instagram, haar vrolijke feed doet me vaak glimlachen. En we werken blijkbaar (nog even) voor hetzelfde bedrijf. (Intussen ben ik er ook achter dat de vrolijkste auto op de parking - met bolletjesgordijntjes en leuke stickers - ook van haar is). Desalniettemin hebben we elkaar nog nooit in het echt ontmoet, toch niet bewust. Maar daar komt binnenkort verandering in, want wij gaan afspreken bij de koffiemachine op het werk. Als ik er dan aan denk neem ik mijn (inmiddels nogal beduimelde) exemplaar van haar prachtige debuutroman mee om dat te laten signeren :-)



Ondine is de naam van een meisje dat opgroeit bij haar tante in een visserscafé aan de Belgische kust, een paar decennia geleden. Ze is verknocht aan de zee, en het verhaal …

Fresita Bakt: Indian Summer Cake

Om te spreken van een echte Indian Summer is het weer me iets te wisselvallig, maar voor de Indian Summer Cake uit het mooie boek "The Plant Pharmacy" van Lisette Kreischer is dit het ideale moment.




Dit boek is niet alleen een kookboek maar ook een naslagwerk met "kruidenportretten," waar heel wat bij te leren is over allerlei kruiden en hun geneeskrachtige werking. Het is laagdrempelig, want veel van de beschreven planten staan gewoon in je eigen tuin of groeien in het wild. Iedereen kan ergens wel madeliefjes of paardenbloemen vinden, om maar iets te zeggen. Bij elk beschreven kruid staat een recept voor een een geneeskrachtig drankje of een lotion en verder in het boek vind je enkele recepten per seizoen. Gebak, maar ook slaatjes, warme dranken en warme gerechten. Alle recepten zijn veganistisch.

Gisteren bakte ik de Indian Summer Cake. Met bramen en tijm. Een heerlijke combinatie, en volgens de auteur vullen die twee elkaar ook goed aan qua geneeskracht. Wat d…

uit met de mini's: Restaurant De Markt in Oostende

Dat een restaurant kindvriendelijk is, is mooi meegenomen, maar het belangrijkste is toch wel dat het eten er lekker is. En dat is allemaal het geval bij De Markt op het Wapenplein in Oostende, waar we toevallig terecht kwamen op een zaterdagmiddag in juli. Ons weekend aan zee verliep anders dan gepland doordat Jackie van een klimrek donderde en hierbij een complexe elleboogbreuk opliep. Ze werd opgenomen in het ziekenhuis AZ Damiaan (ook een aanrader trouwens, maar ik hoop toch van harte dat het niet nodig is), werd geopereerd en moest twee nachten blijven. Het werd weer maar eens bewezen: onze oudste dochter is een kranige meid.


Vrijdag na de operatie kon ze de hele dag geen eten in haar maag houden en ook voor het ontbijt op zaterdagochtend was haar eetlust nog miniem (wat ik anderzijds volledig begrijp, wat is dat toch met dat ziekenhuisontbijt?) maar toen we zaterdagmiddag dus door Oostende city kuierden (even langs de Zara voor kleren die gemakkelijk aan te trekken zijn over zo&…