Doorgaan naar hoofdcontent

Omdat tieten belangrijk zijn!

Daarom deden wij de afgelopen week aan Crowdfunding, twee keer zelfs!

Eén keer voor een mooi project van Boobs 'n' Burps.


Boobs 'n' Burps is een ge-wel-dige borstvoedingswinkel met filialen in Dilbeek, Antwerpen, Gent en binnenkort ook in Leuven. Ze verkopen er borstvoedingskledij, boeken, kussens en dergelijke, maar bovenal verkopen en verhuren ze de meest fantastische kolfapparaten. Bovendien geven ze zeer gezellige workshops aan moeders én vaders in spé, en moeders die na hun bevallingsrust weer aan het werk willen gaan maar de borstvoeding nog niet willen opgeven. Naast mijn al zo vaak bejubelde vroedvrouwen heeft Boobs 'n' Burps er zeker en vast aan bijgedragen dat onze Jackie zes maanden niks dan tiet heeft gekregen, en dat ze tot 18 maanden is blijven drinken. Dankzij de workshops - vooral de aparte workshop voor partners was veel waard: als ik het even niet meer wist was het fijn om een onderlegde man in huis te hebben, die wel wat kan vertellen over aanhaptechnieken en kolfschema's en die beseft hoe fijn het is als àl de rest je uit handen wordt genomen, zodat je alleen maar moet voeden (want oh ja, borstvoeding gaat niet vanzelf en kan pijn doen. In het begin dan toch). Veel vrouwen haken vroeg af omdat ze niet zo goed begeleid werden, en vaak omdat ze een slechte kolf huurden. Een goede kolf huren kost dan ook best wel veel geld. Om die drempel te verlagen, is er nu dus die crowdfunding, die op zijn laatste benen loopt. Boobs 'n' Burps is er bijna, en de einddatum is in zicht. In een gulle bui? Crowdfunden maar!


Twee keer zei ik dus. Inderdaad! Wij investeerden volop in borsten. Want borsten zijn niet alleen belangrijk als melkproducent voor het nageslacht. Borsten zijn ook gewoon geweldig mooi. Vooral als je er twee hebt. En dat kan soms wel eens tegenvallen. Toen een geweldige madam met een onstuitbaar energieniveau en eeuwigdurend optimisme een tijdje geleden borstkanker kreeg, waren we met velen behoorlijk van de kaart. En we waren maar wat blij dat die kanker bestreden kon worden. Helaas sneuvelde er wel een borst. Nu, een jaar later, is het tijd voor een nieuwe borst voor de madam. Gelijk heeft ze. Een reconstructie met eigen weefsel. Echter dan dat kan haast niet. 't Zal schoon zijn als 't af is, maar het kost veel geld. Daarom schraapte onze madam alweer al haar moed bij elkaar en vraagt ons allemaal een kleine bijdrage voor haar nieuwe tiet!

Binnen een paar weken wordt mijn balkon weer aan het werk gezet waarvoor het oorspronkelijk bedoeld is. Dat zet je natuurlijk wel aan het denken. Hopelijk hebben beide initiatieven tegen die tijd de nodige centen bij elkaar gespaard. En als het lukt, Cindy, dan krijg jij mijn 'Power to The Breast'-draagtas die ik van Boobs 'n' Burps ga krijgen!


En oh, geen centjes op overschot maar je wil toch graag steunen? Je kan met een gratis sms-je ook het Boobs 'n' Burps-logo op de voetbalshirtjes van Anderlecht stemmen. Ik zou dat heel grappig vinden eerlijk gezegd.



Reacties

Populaire posts van deze blog

Fresita voedt op: het continuüm concept

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik stap voor stap in contact met een manier van omgaan met jonge kinderen die gebaseerd is op een principe dat “het continuüm concept” wordt genoemd. Mijn vroedvrouwen overtuigden me van het belang van zo natuurlijk mogelijk bevallen, van borstvoeding, van draagdoeken en van samen slapen. Allemaal gewoontes die instinctief heel juist aanvoelden. Ze spraken mijn innerlijke blootvoetse hippie aan (die trouwens nooit echt ver weg is) maar ik zag niet meteen een verband tussen die verschillende dingen.


Tot Sarah Timmermans me “het continuüm concept” leerde kennen. En dat concept is eigenlijk de logica zelve. Het is erop gericht om voor een baby de overgang tussen het leven binnen de baarmoeder naar erbuiten zo zacht mogelijk te laten verlopen. Om het continuüm te respecteren. Beeld je eens in hoe groot de schok moet zijn voor heel wat westerse baby’s. Na maandenlang ronddobberen in heerlijk warm water, met een constante toevoer van eten en drank, besch…

Fresita leest: "Ondine" van Jennifer Vrielinck

Het was alweer een paar weken geleden dat ik nog eens een roman had gelezen, maar voor  ons weekje op de camping aan het begin van de vakantie haalde ik "Ondine" van Jennifer Vrielinck in huis. De auteur en ik ontmoetten elkaar een tijdje geleden op Instagram, haar vrolijke feed doet me vaak glimlachen. En we werken blijkbaar (nog even) voor hetzelfde bedrijf. (Intussen ben ik er ook achter dat de vrolijkste auto op de parking - met bolletjesgordijntjes en leuke stickers - ook van haar is). Desalniettemin hebben we elkaar nog nooit in het echt ontmoet, toch niet bewust. Maar daar komt binnenkort verandering in, want wij gaan afspreken bij de koffiemachine op het werk. Als ik er dan aan denk neem ik mijn (inmiddels nogal beduimelde) exemplaar van haar prachtige debuutroman mee om dat te laten signeren :-)



Ondine is de naam van een meisje dat opgroeit bij haar tante in een visserscafé aan de Belgische kust, een paar decennia geleden. Ze is verknocht aan de zee, en het verhaal …

#meiplasticvrij: wij doen mee! Mijn eerste bevindingen

De hoeveelheid plastic die ons huishouden genereert, het is me al lang een doorn in het oog. We hebben de mogelijkheid om plastic apart naar het containerpark te brengen, het hoeft dus niet bij het restafval. Om de paar weken hebben wij een gigantische zak vol, en dat had ik graag anders gezien.

Maar als je in de supermarkt biologische groenten en fruit koopt, zijn die haast altijd in plastic verpakt. En het broodbeleg zit ook verpakt in gruwelijk veel plastic.



Toen ik hoorde over #meiplasticvrij besloot ik onmiddellijk dat ik hieraan wilde meedoen. Onze bijna vijfjarige Jackie is enthousiast en bedacht zelf al een paar fijne actieplannen: "dan kopen we geen snoep in mei, want daar zit altijd plastic rond".


We zijn intussen vijf dagen bezig. Er is nog wel wat plastic in onze zak beland, maar dat komt dan doorgaans van producten die we nog in april kochten. Een doosje cashewnoten en een pakje kaas geraakten op, en een pot Griekse yoghurt van Pur Natur.


Wat deed ik intussen…