Mademoiselle Fresita

Eerst en vooral: beide projecten waarvan in vorige blogpost sprake, hebben hun doel bereikt! Met veel dank aan alle bijdragers en al! En nu dus koffietijd. Of theetijd. Ik ben inmiddels al een paar dagen gestopt met werken, in afwachting van de bevalling. En dat bevalt me. Ik was eraan toe. Een ijzertekort speelde me blijkbaar parten de afgelopen weken, rust en straffe pillen brachten soelaas. Ik ben een ander mens. Sinds gisteren staat er alweer een co-sleeper naast ons bed, er prijkt een babybox in de living en de leen-zitbal ligt klaar om mijn weeën op te vangen. Met dank aan respectievelijk Sylvie, tante Hilde en tante Ilse. En Johan natuurlijk. De baby mag dus komen. Maar de baby mag ook nog even blijven zitten. Want dit is ook zo'n heerlijke tijd: rusten, doopsuikertjes maken, kaartjes schrijven en vooral: koffietjes drinken in de stad. Of uit ontbijten, nog zo'n schoon genoegen van het langzame leven. Dat, en ook lunchen en taartjes eten én confituur én soep kopen, ka...

Eén van mijn favoriete mensen gaat het weekend in Brussel doorbrengen. Niet samen met mij, maar samen met haar schoonfamilie. En terwijl de mannelijke helft van die familie zich gaat laven aan de negende kunst , willen de dames doen wat dames graag plegen te doen. Shoppen, koffietjes drinken en taartjes eten. Ze vroeg me om tips. En die tips kan ik net zo goed ook met u delen. Een lijstje aanraders voor wie houdt van duurzaam, van origineel, van ecologisch ...  allemaal in de Dansaertbuurt. Ik probeer niet al te zeer in herhaling te vallen. Want de Chicago werd de afgelopen weken al vaak genoeg bejubeld. Het is nochtans de ideale plek voor een koffie en een taartje tijdens het shoppen. Zeker gezien het feit één van de dames nog maar een paar maanden oud is, dan zijn de sanitaire voorzieningen alhier zeker een troef. Maar geen Chicago dus in onderstaand lijstje. 1. koffie en taart kan namelijk ook perfect bij Or . Ook al meermaals vermeld, ik weet het. Maar als je op zo'n weeke...

week 13 is alvast begonnen, maar in week 12 werd ik blij van: maandag: jackie-dag Elke maandag is Jackie-dag (elke dag is Jackie-dag, uiteraard, maar maandagen nog meer dan anders omdat wij die met z'n tweetjes doorbrengen) en afgelopen maandag was extra gezellig. Door, om maar iets te zeggen, een goeie start met een heerlijk ontbijt. En niet in het minst omdat Jackie een laaaange middagdut deed en mij zo toeliet wat tijd achter mijn naaimachine door te brengen. De pasgeboren baby's in mijn omgeving zullen blij zijn, alsook de baby's die binnenkort in onze omgeving gaan geboren worden. dinsdag: latte op terras Een late shift, dus een vrije voormiddag. Zo'n echte vrije, met Jackie op de crèche en de prille maartse ochtendzon die net op het terrasje valt waar ik passeer. Ik kan niet anders dan gaan zitten, een latte bestellen en de Flow doorbladeren. Zaligheid. woensdag: gewonnen! fijne mail in de werkmailbox: Jacqueline heeft de kleurwedstrijd van ...

Het leek mij een leuk project, het temmen van het espresso-apparaat, met grappige verhalen en foto's van smerige koffie op het aanrecht en op de grond, koffieprut, overgelopen kopjes... maar 't valt dus allemaal wel mee. Beetje teleurstellend dus: na het ontkalken gisteren maakte ik een ongeveer perfecte espresso. En daarna nog een en 's avonds nog twee. (Dat had wel de nodige gevolgen voor mijn nachtrust maar dit geheel terzijde.) Ik kan nu dus wel met vrij veel zekerheid zeggen dat het aan ons lag (lees: 'meneer Fresita', want ik had het eigenlijk tot gisteren nog nooit geprobeerd) dat de koffie altijd langs alle kanten behalve de gewenste uit het apparaat spoot. Pure onkunde. En 't zal niet meer gebeuren. Er zijn wel verzachtende omstandigheden; het is namelijk nogal gemakkelijk om de filterhouder verkeerd aan de machine te bevestigen. En dat was dus altijd het probleem. Een ander probleem was dat meneer Fresita niet helemaal doorhad dat het bijgeleverde sche...

Een paar jaar geleden tastte mademoiselle diep in haar zakken om haar liefde voor meneer Fresita te uiten door middel van een koffie-apparaat. Geef toe, alles behalve een ordinair apparaat. Toen ik het kocht leek het mij een ideaal cadeau voor de man die ik toen nog niet zo lang als de mijne mocht beschouwen. Meneer Fresita houdt namelijk van design, van rood, en van koffie. Dacht ik. Niet geheel onterecht want het is allemaal wel waar, maar met die liefde voor koffie blijkt het nogal mee te vallen. Meneer drinkt sloten koffie op zijn werk en soms ook op café, maar niet thuis. En een schoon masjien verandert daar dus niets aan. Dus nu hebben wij een juweel van een espresso-machine die alleen gebruikt wordt als er bezoek is. En dat gebruik gaat altijd gepaard met de nodige stress, want eigenlijk is zo'n espressomaker niet overdreven gemakkelijk in gebruik. Het vergt wat oefening en dat is nu net wat wij volledig ontberen. Zowel meneer als ik lezen bovendien nooit handleidingen. ...