Mademoiselle Fresita

Facebook, meestal is dat tijdverlies. We moeten daar eerlijk in zijn. Ik wil niet weten hoeveel uren ik al vergooid heb aan het kijken naar - ik zeg maar iets - vakantiefoto's van mensen die ik niet ken. Of mensen die ik niet zo goed ken, en die ik bijvoorbeeld saai vind. En dan kijk ik naar die foto's om dat te bevestigen: "Amai, zo'n stomme foto's, zo'n saai vakantie." Erg hè. Zowel die gemene gedachten van mij als het feit dat ik me daarmee bezig houd. Tja. Iemand zei me ooit : "Als je je bewust bent van een slechte eigenschap, dan zal je er wel verantwoord mee kunnen omgaan." Dat is dus een begin, en ik probeer dat slechte gedrag binnen de perken te houden ja. Maar Facebook heeft ook goeie kanten. Ook daar moeten we eerlijk in zijn. Zo is er het herstelde contact met mensen uit vervlogen tijden en het gemakkelijker onderhouden van contact met mensen die je anders uit het oog zou verliezen. Dat is niet altijd nodig misschien, maar kan toch b...

Mijn god wat is dit schattig. Ik blijf maar kijken. De verliefdheid van die papa. En terecht.

en dat is eigenlijk ferm gemakkelijk. (voor wie geen of weinig ervaring heeft met draagdoeken: uw kind op uw rug zwieren, dat vergt enige moed, en het is wel zo'n beetje een mijlpaal als dat lukt.)

Dan heeft een mens zoveel lelijk speelgoed in huis, en dan gebeurt er dit: Bummer. R.I.P., mevrouwtje.

Een soortgelijk overzichtje als van  juli ... Ter Kameren najaarstrends mopkes doen met papa kunst terrassen met meter op café zaterdagochtend, boekskes lezen in bed wandelen paasbest voor babyborrel in bad vriendin

Het was al even geleden en opeens komt er dan vanalles uit mijn vingers. Of vanonder mijn naaimachine - onderandere. Kleine dingetjes, maar ik ben tevreden. Vandaag afgewerkt: Een vlaggenlijntje. Regelmatig verandert mijn living in een vlaggenlijnfabriekske, ik maak die dingen haast aan de lopende band. Als kadookes voor vriendenkindjes en op aanvraag voor wie dat wil. Soms in de kleurtjes of motiefjes van de suikerboontjes of het geboortekaartje, in de mate van het mogelijke. Fijn boven het kraambed en in de living tijdens de eerste weken / maanden van veel babybezoek, daarna leuk op de kinderkamer. Mijn dochter begon te reclameren: iederéén heeft vlaggetjes. Waar blijven die van mij? 't Kind had gelijk. Er was nog wat kersjesstof over van de suikerbonenzakjes en aangezien ik tegenwoordig nogal fan ben van de combinatie blauw-rood, was de keuze snel gemaakt. Helaas-pindakaas net niet op tijd af voor de babyborrel vorige week - die nochtans niet echt vroeg viel. (En voor de ...

Niet gemakkelijk om te typen, de titel van deze post. Ik heb hem dan ook niet zelf bedacht, het is de naam van een mooie tentoonstelling in de Centrale . Dat is de Centrale for contemporary art op het Katelijneplein in Brussel. Met de favoriete Belgische hedendaagse kunstwerken van Claude Blondeel, de weergaloze cultuurrecensent van de openbare radio, die inmiddels al een paar weken 'met pensioen' is, maar het naar wat ik hoor drukker dan ooit heeft. Bij wijze van afscheid mocht hij een tentoonstelling samenstellen, een idee van Klara -nethoofd Chantal Pattyn. Hij koos voor een overzicht van Belgische kunst, in de brede zin van het woord. Jan Fabre, Anne-Teresa De Keersmaeker, Alechinsky passeren de revue, maar ook Johan en de alverman met Jef Cassiers. Meneer Fresita herinnert zich Blondeel van op Studio Brussel, waar die hem regelmatig zin deed krijgen in cultuur door zijn prachtige, enthousiasmerende recensies. Ik hoorde hem dan weer op Klara en Radio 1. En van het u...