Doorgaan naar hoofdcontent

appeltaartdag

Net als je je frustraties over je, euhm, pittige peuter wereldkundig maakt, besluit zij zich eens zo goed te gedragen dat het bijna belachelijk wordt.

Op maandag gaat Jackie niet naar de crèche. Een dag waarnaar ik, zeker nu Lucille er is, met gemengde gevoelens uitkijk. Maar gisteren was er eentje uit de duizend. Eentje zonder driftbuien, eentje van op tijd op afspraken geraken met aangeklede kinderen, van flinke dutjes, boekjes lezen op de bank en netjes eten.

En van appeltaart! Na het dutje werd ik prompt aan de eerder gemaakte belofte herinnerd: "We gaan taart bakken!"

Een restje mascarpone in de frigo leidde me naar een eenvoudig recept van een geweldige taart. Ik vergat de appelstukjes te bakken in de pan, dus bij mij ging er een taart met rauwe appel de oven in. Ook lekker, maar voorgebakken ongetwijfeld nog beter. Andere aanpassing: de rozijntjes werden in water geweekt in plaats van in calvados. Kindvriendelijkheid en al. (En geen calvados in huis, dat ook).

En ja, Jackie hielp echt. Deeg doorprikken, insmeren met ei, "ozijnen" weken, kwaliteitscontrole van de ingrediënten ...



En tussendoor poseerde ze zowaar ook nog eens gewillig.


Alsof de duivel ermee gemoeid was.


Reacties

  1. hier ook 2 meisjes van dezelfde leeftijd als de jouwe (ongeveer), dus begrijp je 'gemengde gevoelens' heel erg goed. Blij te lezen dat ik niet de enige ben die na een dagje met zo'n 2 pagadders met haar hoofd in haar handen zit. Ga d'r ne keer meer over klagen, wie weet wordt de oudste dan ook op slag 'handelbaar' ;-)
    Tip om je rozijntjes te weken: appelsap is een lekker alternatief voor calvados...!
    Succes met de meiden!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wie weet! En ja, die appelsap, daar had ik ook aan gedacht, maar ook dat hadden we niet in huis. Maar de volgende keer ga ik het zeker zo eens doen!

      Verwijderen
  2. Nog iemand die haar boekenkast sorteert op kleur. :-) We hadden het er onlangs over op de boekenclub. Momenteel nog geen boekenkasten hier (verbouwingen), maar ik overweeg hetzelfde.
    Ziet er heerlijk uit, trouwens!
    Goed dat je het neerschrijft, dan kan je bij een dag vol driftbuien misschien eens terug komen lezen. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. haha, goed opgemerkt! Het vraagt om de zoveel tijd wel eens om een grote opruim, toch in dit soort vakkenkast, want het lijkt een beetje op tetris spelen maar dan met zeer slecht gevormde blokjes :-)

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Fresita voedt op: het continuüm concept

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik stap voor stap in contact met een manier van omgaan met jonge kinderen die gebaseerd is op een principe dat “het continuüm concept” wordt genoemd. Mijn vroedvrouwen overtuigden me van het belang van zo natuurlijk mogelijk bevallen, van borstvoeding, van draagdoeken en van samen slapen. Allemaal gewoontes die instinctief heel juist aanvoelden. Ze spraken mijn innerlijke blootvoetse hippie aan (die trouwens nooit echt ver weg is) maar ik zag niet meteen een verband tussen die verschillende dingen.


Tot Sarah Timmermans me “het continuüm concept” leerde kennen. En dat concept is eigenlijk de logica zelve. Het is erop gericht om voor een baby de overgang tussen het leven binnen de baarmoeder naar erbuiten zo zacht mogelijk te laten verlopen. Om het continuüm te respecteren. Beeld je eens in hoe groot de schok moet zijn voor heel wat westerse baby’s. Na maandenlang ronddobberen in heerlijk warm water, met een constante toevoer van eten en drank, besch…

Fresita leest: "Ondine" van Jennifer Vrielinck

Het was alweer een paar weken geleden dat ik nog eens een roman had gelezen, maar voor  ons weekje op de camping aan het begin van de vakantie haalde ik "Ondine" van Jennifer Vrielinck in huis. De auteur en ik ontmoetten elkaar een tijdje geleden op Instagram, haar vrolijke feed doet me vaak glimlachen. En we werken blijkbaar (nog even) voor hetzelfde bedrijf. (Intussen ben ik er ook achter dat de vrolijkste auto op de parking - met bolletjesgordijntjes en leuke stickers - ook van haar is). Desalniettemin hebben we elkaar nog nooit in het echt ontmoet, toch niet bewust. Maar daar komt binnenkort verandering in, want wij gaan afspreken bij de koffiemachine op het werk. Als ik er dan aan denk neem ik mijn (inmiddels nogal beduimelde) exemplaar van haar prachtige debuutroman mee om dat te laten signeren :-)



Ondine is de naam van een meisje dat opgroeit bij haar tante in een visserscafé aan de Belgische kust, een paar decennia geleden. Ze is verknocht aan de zee, en het verhaal …

#meiplasticvrij: wij doen mee! Mijn eerste bevindingen

De hoeveelheid plastic die ons huishouden genereert, het is me al lang een doorn in het oog. We hebben de mogelijkheid om plastic apart naar het containerpark te brengen, het hoeft dus niet bij het restafval. Om de paar weken hebben wij een gigantische zak vol, en dat had ik graag anders gezien.

Maar als je in de supermarkt biologische groenten en fruit koopt, zijn die haast altijd in plastic verpakt. En het broodbeleg zit ook verpakt in gruwelijk veel plastic.



Toen ik hoorde over #meiplasticvrij besloot ik onmiddellijk dat ik hieraan wilde meedoen. Onze bijna vijfjarige Jackie is enthousiast en bedacht zelf al een paar fijne actieplannen: "dan kopen we geen snoep in mei, want daar zit altijd plastic rond".


We zijn intussen vijf dagen bezig. Er is nog wel wat plastic in onze zak beland, maar dat komt dan doorgaans van producten die we nog in april kochten. Een doosje cashewnoten en een pakje kaas geraakten op, en een pot Griekse yoghurt van Pur Natur.


Wat deed ik intussen…