Doorgaan naar hoofdcontent

L'ultime automne

De weken van "de laatste" zijn aangebroken. Lucille en ik gingen voor het laatst naar Kind & Gezin Dansaert. Binnenkort gaat Jackie voor het laatst naar de crèche, brunchen we voor het laatst bij Barbeton en drinken we voor het laatst wortelsap bij Chicago. Misschien aten we al onze laatste scampi-brochette bij Le Fin de Siècle en misschien ontbeten we al voor het laatst bij A.M. Sweet. De laatste babymassage bij Zwanger in Brussel, voor het laatst flaneren over de autoloze Anspachlaan. De laatste latte-to-go van Or, de laatste pizza van La Belle Equipe, de laatste hamburger bij Houtsiplou, het laatste bordje antipasti bij La Piazzetta. Want binnen een paar weken verhuizen we. Weg uit Brussel.


We hadden dat allemaal wel graag op het gemakje gedaan. Zo veel mogelijk tijd samen in Brussel doorbrengen. Het voorbije weekend had er zo eentje moeten worden. Maar het nieuws baarde ons toch wel een beetje zorgen. Zaterdagochtend toch maar ingepakt en de stad uit gereden. Naar oma en opa. Naar de haard en de savooistoemp en een wandelingetje naar de ezeltjes. Eens naar ons nieuwe huisje in wording gaan kijken. Gezellig allemaal, maar we worden wel een beetje stil van al die nieuwsuitzendingen die we tussen al dat leuks door bekijken. Want dat gaat over onze stad, over waar wij nu nog wonen, over wat wij nu nog graag onze thuis willen noemen en waar wij zo graag nog een paar mooie herinneringen willen maken.

En ik vind het knap, die Brusselaars die zo trots op facebook posten dat ze niet bang zijn. Maar ik ben wel bang. En als wij de drukke plaatsen in Brussel moeten vermijden, dan kunnen wij eigenlijk de deur niet uit. Dat is fijn voor een paar uurtjes, maar het terreurniveau in ons appartement stijgt ook aanzienlijk als onze sloopgrage peuter een dag niet uitgelaten werd. Dus blijven wij nog een paar dagen in het verborgene.

Dat alles maar vlug weer normaal wordt. Zodat wij het weer oprecht jammer kunnen vinden dat we weggaan uit die geweldige stad. "Brussels grows on you", zei iemand me onlangs. En zo is het voor mij zeker gegaan. Wat heb ik de stad gehaat, in het begin. "Het is hier veel te druk, het stinkt hier bijna overal en je kan hier nergens parkeren. En oh wat is deze stad lelijk," jammerde ik. Het stinkt er nog steeds en parkeren is nog steeds een hel maar ik ben wel fan van de autovrije zone en ik ken een heleboel mooie plekjes tussen al dat lelijks. Bovendien heb ik er heel wat prachtige mensen leren kennen. Mensen die ik zo hard ga missen binnenkort. Wie Brussel een lelijke stad noemt, krijgt met mij te doen. Behalve wie er al langer woont dan ik. Die mag dat zeggen.

Mijn kinderen bijvoorbeeld. Die wonen er al hun hele leven.

We hadden ons deze laatste herfst wel een beetje anders voorgesteld misschien. Maar heel snel keert de rust wel weer weer en gaan we terug. Voor al die laatste keertjes.

Reacties

  1. Jullie zijn al enkele keren in mijn gedachten gepasseerd de laatste tijd ... zonder er een drama van te maken, is het toch niet min die terreurdreiging.
    Succes met de verhuis!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb er een jaar of drie gewoond tijdens mijn studies en een jaar of 15 gewerkt. Lang genoeg om er nog altijd van te houden. Ik kan begrijpen dat jullie met pijn in het hart weggaan.
    Ik ben net verhuisd en woon nu op 12 km van Brussel. Eigenlijk is dat nog altijd heeeel dichtbij.
    In een wip sta je in het centrum. Zalig!

    Waar verhuizen jullie naartoe?
    Sterkte met de verhuis!

    Grtjs,
    Camilla

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Camilla! Wij verhuizen naar Diest. Dat is best ver van Brussel (60 km denk ik). Maar Diest is zelf ook wel erg gezellig. Maar véél kleiner.

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Fresita voedt op: het continuüm concept

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik stap voor stap in contact met een manier van omgaan met jonge kinderen die gebaseerd is op een principe dat “het continuüm concept” wordt genoemd. Mijn vroedvrouwen overtuigden me van het belang van zo natuurlijk mogelijk bevallen, van borstvoeding, van draagdoeken en van samen slapen. Allemaal gewoontes die instinctief heel juist aanvoelden. Ze spraken mijn innerlijke blootvoetse hippie aan (die trouwens nooit echt ver weg is) maar ik zag niet meteen een verband tussen die verschillende dingen.


Tot Sarah Timmermans me “het continuüm concept” leerde kennen. En dat concept is eigenlijk de logica zelve. Het is erop gericht om voor een baby de overgang tussen het leven binnen de baarmoeder naar erbuiten zo zacht mogelijk te laten verlopen. Om het continuüm te respecteren. Beeld je eens in hoe groot de schok moet zijn voor heel wat westerse baby’s. Na maandenlang ronddobberen in heerlijk warm water, met een constante toevoer van eten en drank, besch…

Fresita leest: "Ondine" van Jennifer Vrielinck

Het was alweer een paar weken geleden dat ik nog eens een roman had gelezen, maar voor  ons weekje op de camping aan het begin van de vakantie haalde ik "Ondine" van Jennifer Vrielinck in huis. De auteur en ik ontmoetten elkaar een tijdje geleden op Instagram, haar vrolijke feed doet me vaak glimlachen. En we werken blijkbaar (nog even) voor hetzelfde bedrijf. (Intussen ben ik er ook achter dat de vrolijkste auto op de parking - met bolletjesgordijntjes en leuke stickers - ook van haar is). Desalniettemin hebben we elkaar nog nooit in het echt ontmoet, toch niet bewust. Maar daar komt binnenkort verandering in, want wij gaan afspreken bij de koffiemachine op het werk. Als ik er dan aan denk neem ik mijn (inmiddels nogal beduimelde) exemplaar van haar prachtige debuutroman mee om dat te laten signeren :-)



Ondine is de naam van een meisje dat opgroeit bij haar tante in een visserscafé aan de Belgische kust, een paar decennia geleden. Ze is verknocht aan de zee, en het verhaal …

#meiplasticvrij: wij doen mee! Mijn eerste bevindingen

De hoeveelheid plastic die ons huishouden genereert, het is me al lang een doorn in het oog. We hebben de mogelijkheid om plastic apart naar het containerpark te brengen, het hoeft dus niet bij het restafval. Om de paar weken hebben wij een gigantische zak vol, en dat had ik graag anders gezien.

Maar als je in de supermarkt biologische groenten en fruit koopt, zijn die haast altijd in plastic verpakt. En het broodbeleg zit ook verpakt in gruwelijk veel plastic.



Toen ik hoorde over #meiplasticvrij besloot ik onmiddellijk dat ik hieraan wilde meedoen. Onze bijna vijfjarige Jackie is enthousiast en bedacht zelf al een paar fijne actieplannen: "dan kopen we geen snoep in mei, want daar zit altijd plastic rond".


We zijn intussen vijf dagen bezig. Er is nog wel wat plastic in onze zak beland, maar dat komt dan doorgaans van producten die we nog in april kochten. Een doosje cashewnoten en een pakje kaas geraakten op, en een pot Griekse yoghurt van Pur Natur.


Wat deed ik intussen…