Doorgaan naar hoofdcontent

L'ultime automne

De weken van "de laatste" zijn aangebroken. Lucille en ik gingen voor het laatst naar Kind & Gezin Dansaert. Binnenkort gaat Jackie voor het laatst naar de crèche, brunchen we voor het laatst bij Barbeton en drinken we voor het laatst wortelsap bij Chicago. Misschien aten we al onze laatste scampi-brochette bij Le Fin de Siècle en misschien ontbeten we al voor het laatst bij A.M. Sweet. De laatste babymassage bij Zwanger in Brussel, voor het laatst flaneren over de autoloze Anspachlaan. De laatste latte-to-go van Or, de laatste pizza van La Belle Equipe, de laatste hamburger bij Houtsiplou, het laatste bordje antipasti bij La Piazzetta. Want binnen een paar weken verhuizen we. Weg uit Brussel.


We hadden dat allemaal wel graag op het gemakje gedaan. Zo veel mogelijk tijd samen in Brussel doorbrengen. Het voorbije weekend had er zo eentje moeten worden. Maar het nieuws baarde ons toch wel een beetje zorgen. Zaterdagochtend toch maar ingepakt en de stad uit gereden. Naar oma en opa. Naar de haard en de savooistoemp en een wandelingetje naar de ezeltjes. Eens naar ons nieuwe huisje in wording gaan kijken. Gezellig allemaal, maar we worden wel een beetje stil van al die nieuwsuitzendingen die we tussen al dat leuks door bekijken. Want dat gaat over onze stad, over waar wij nu nog wonen, over wat wij nu nog graag onze thuis willen noemen en waar wij zo graag nog een paar mooie herinneringen willen maken.

En ik vind het knap, die Brusselaars die zo trots op facebook posten dat ze niet bang zijn. Maar ik ben wel bang. En als wij de drukke plaatsen in Brussel moeten vermijden, dan kunnen wij eigenlijk de deur niet uit. Dat is fijn voor een paar uurtjes, maar het terreurniveau in ons appartement stijgt ook aanzienlijk als onze sloopgrage peuter een dag niet uitgelaten werd. Dus blijven wij nog een paar dagen in het verborgene.

Dat alles maar vlug weer normaal wordt. Zodat wij het weer oprecht jammer kunnen vinden dat we weggaan uit die geweldige stad. "Brussels grows on you", zei iemand me onlangs. En zo is het voor mij zeker gegaan. Wat heb ik de stad gehaat, in het begin. "Het is hier veel te druk, het stinkt hier bijna overal en je kan hier nergens parkeren. En oh wat is deze stad lelijk," jammerde ik. Het stinkt er nog steeds en parkeren is nog steeds een hel maar ik ben wel fan van de autovrije zone en ik ken een heleboel mooie plekjes tussen al dat lelijks. Bovendien heb ik er heel wat prachtige mensen leren kennen. Mensen die ik zo hard ga missen binnenkort. Wie Brussel een lelijke stad noemt, krijgt met mij te doen. Behalve wie er al langer woont dan ik. Die mag dat zeggen.

Mijn kinderen bijvoorbeeld. Die wonen er al hun hele leven.

We hadden ons deze laatste herfst wel een beetje anders voorgesteld misschien. Maar heel snel keert de rust wel weer weer en gaan we terug. Voor al die laatste keertjes.

Reacties

  1. Jullie zijn al enkele keren in mijn gedachten gepasseerd de laatste tijd ... zonder er een drama van te maken, is het toch niet min die terreurdreiging.
    Succes met de verhuis!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb er een jaar of drie gewoond tijdens mijn studies en een jaar of 15 gewerkt. Lang genoeg om er nog altijd van te houden. Ik kan begrijpen dat jullie met pijn in het hart weggaan.
    Ik ben net verhuisd en woon nu op 12 km van Brussel. Eigenlijk is dat nog altijd heeeel dichtbij.
    In een wip sta je in het centrum. Zalig!

    Waar verhuizen jullie naartoe?
    Sterkte met de verhuis!

    Grtjs,
    Camilla

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Camilla! Wij verhuizen naar Diest. Dat is best ver van Brussel (60 km denk ik). Maar Diest is zelf ook wel erg gezellig. Maar véél kleiner.

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Fresita's testen uit: kant-en-klaar-maaltijden van Pascale Naessens

Zonder zever: kant-en-klaar eten, dat komt hier eigenlijk zelden in huis. Maar als Pascale Naessens kant-en-klaar-schoteltjes lanceert, dan word ik wel heel nieuwsgierig. Hoe rijmt Pascale Naessen kant-en-klaar met haar hoge eisen voor versheid, zonder bewaarmiddelen... zou dat dan nog lekker zijn?





Ik mocht bij Delhaize enkele schoteltjes gaan halen die wij hier thuis aan strenge proeven onderwierpen.

Omdat ik het oordeel van mijn dochters over eten niet echt altijd even serieus kan nemen, nodigde ik een andere kritische proever uit.




Wat stond er op het menu:


"Kippenhaas met pompoen, bloemkoolrijst en tomatensalsa" en "Sobanoedels met courgette, wortel, broccoli en soja-hazelnotensaus".






Beide gerechten doorstonden de test glansrijk. Eenvoudig op te warmen in de microgolf en de kommen kunnen zelfs in een gewone oven. Wat ons beiden aangenaam verraste, was de knapperigheid van de groenten. Ik zeg het: het is al lang geleden dat ik nog een kant-en-klare maaltijd at, ma…

Fresita voedt op: het continuüm concept

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik stap voor stap in contact met een manier van omgaan met jonge kinderen die gebaseerd is op een principe dat “het continuüm concept” wordt genoemd. Mijn vroedvrouwen overtuigden me van het belang van zo natuurlijk mogelijk bevallen, van borstvoeding, van draagdoeken en van samen slapen. Allemaal gewoontes die instinctief heel juist aanvoelden. Ze spraken mijn innerlijke blootvoetse hippie aan (die trouwens nooit echt ver weg is) maar ik zag niet meteen een verband tussen die verschillende dingen.


Tot Sarah Timmermans me “het continuüm concept” leerde kennen. En dat concept is eigenlijk de logica zelve. Het is erop gericht om voor een baby de overgang tussen het leven binnen de baarmoeder naar erbuiten zo zacht mogelijk te laten verlopen. Om het continuüm te respecteren. Beeld je eens in hoe groot de schok moet zijn voor heel wat westerse baby’s. Na maandenlang ronddobberen in heerlijk warm water, met een constante toevoer van eten en drank, besc…

O, kom er eens kijken

Sinterklaas is in het land en elk jaar proberen wij de hoeveelheid brol die hij binnenbrengt in te perken. Onder brol verstaan wij in dit geval: niet-duurzaam speelgoed. Ik houd niet van plastic. Daar zijn veel redenen voor, mijn liefde voor onze planeet is de belangrijkste. Bovendien vind ik houten speelgoed veel mooier en onze meisjes spelen er graag mee.

Soms kost het wel wat meer, maar wat een fijne ontdekking was het assortiment houten speelgoed van LIDL! (nu trouwens met grote kortingen).  Puzzels, auto's maar ook speelgoedeten, keukenaccessoires… Helemaal verliefd was ik op de meubeltjes voor een poppenhuis. Prachtig voor in ons IKEA-huisje dat maanden geleden al tweedehands op de kop werd getikt.




Jackie is er helemaal weg van, en de meubeltjes doen het geweldig in combinatie met de Sylvanian-konijntjes waar ze al een paar weken van droomde.



Wel plastic maar geen brol vind ik trouwens Playmobil. Omdat dat toch best duurzaam is. Mijn dochters spelen met de Playmobil waar ik …