Doorgaan naar hoofdcontent

als 't kind maar een naam heeft

Ik las over de naamkeuzes in The Crib. En daar werd een vraag gesteld: hoe kwamen jullie kinderen aan hun namen?

Laat dat nu net een onderwerp zijn waarover ik het wel graag heb. Zo graag zelfs, dat ik het er al over had. Over Jackie dan toch (die eigenlijk Jacqueline heet). De naam die mijn wederhelft bedacht. Terwijl ik al sinds ik kan schrijven lijstjes maak van hoe mijn kinderen zouden mogen heten.  Maar 't was geen wedstrijd en hij had gelijk. Jackie is de mooiste naam die er bestaat.

En toen kwam er kindje twee. We hadden weer elk onze favoriete jongensnaam (die van mij was van Marcel naar Maurice verschoven, zijn favoriet bleef Georges). Maar een meisjesnaam, dat duurde toch wel even. Johan rekende op een nieuwe geniale ingeving, maar die liet op zich wachten.

Er werden lijstjes gemaakt en geschrapt, geschrapt... want omdat we Jackie zo'n mooie naam vonden, hadden we voor onszelf de lat wel erg hoog gelegd. We hadden het idee dat kindje twee een minstens even mooie naam verdiende. Met dezelfde pluspunten als Jackie: verstaanbaar in verschillende talen (Nederlands maar ook Frans en Engels), "origineel maar niet speciaal", klassiek maar ook een beetje rock'n'roll ...

Ik kocht een voornamenboekje. De schrijfster daarvan heeft zelf een Jackie, qua referentie kan dat al tellen. Ik contacteerde haar zelfs om te vragen naar de namen van haar andere dochters. Allebei mooie meisjesnamen, die wel op mijn longlist stonden maar het toch nét niet waren.

En toen vond ik dat het welletjes was. Een paar weken voor de geboorte wilde ik toch wel knopen doorhakken voor suikerboontjes en kaartjes. En toen was er de shortlist. Odette, Thelma en Lucille. Johan vond Thelma het beste. Maar we kennen al een Thelma. Dat hoefde niet écht een obstakel te zijn maar ik vond een naam die er nog niet onze vriendenkring was toch leuker. Twee mensen werden in vertrouwen genomen. Eentje koost Odette, de andere Lucille. En toen zei Johan dat hij Odette eigenlijk maar niets vond. Bam. Lucille zou het dan worden.



Lucille, zoals de (inmiddels ter ziele gegane) webshop van rockabilly-kleren die de eerste inspiratiebron was.

Zoals Lucille Ball.

Zoals de muze en de gitaar van B.B. King, die ergens aan het einde van mijn zwangerschap overleed (dat vonden we dan weer een soort van bevestiging dat het dat moest worden).

Zoals het nummer van Little Richard, waarop ik een week voor de bevalling met mijn vriendinnen danste op een trouwfeest.

Zoals het personage van de tegenspeelster van Matthias Schoenaerts in Suite Française, waarvan ik tot op heden alleen maar de trailer zag.

En zoals die voorkomt in het voornamenboekje waarvan sprake, meer bepaald in het lijstje met "populaire voornamen uit het Amerika van de jaren '30, net als Jackie. En net als Thelma en Odette. En heel veel andere prachtige meisjesnamen die in onze vriendenkring al uitverkoren waren (Billie, Rosie, Louise, Ella, Olivia ... )



Het was moeilijker dan bij Jackie, en aanvankelijker waren we minder enthousiast. Maar we zijn hem wel steeds mooier gaan vinden, Lucille.

Of "Lucilleke" zoals het waarschijnlijk nog wel een tijdje zal blijven.



Leuk om te horen altijd vind ik, hoe mensen tot die grote beslissing komen. Hoe heten die van jullie? En waarom dan wel?

Reacties

  1. Ha! Ik schreef deze week ook, geheel toevallig, over de naam van die kleine garnaal. Wordt sowieso nog vervolgd :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ellie... door de pixarfilm 'Up' (het oude vrouwtje dat sterft in het begin van de film)
    Flore... omdat we een heel lief meisje kenden met die naam en toen ik haar en haar mama voor het eerst ontmoette en haar mama ze voorstelde, dacht ik meteen: dat is de naam van mijn volgende dochter :)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wij gingen op naamgeefweekend: als t weekend er op zat, moest de naam gevonden zijn. Mijn man werkt immers beter met een deadline. (Ik had al jaren lijsten liggen, uiteraard. )De eerste avond viel Briek en we hadden er allebei een klik mee. Toch nog maar twee dagen ons best gedaan om er een naam langs te leggen die we even goed of beter vonden, maar die kwam niet.

    Briek is stoer en tegelijk lief. Je schrijft het zoals je het zegt. Buiten Briek Schotte kennen we er geen. We hadden een naam!

    Maar wat als er een tweede jongen zal komen ooit... Ik zie geen andere naam naast onze Briek, mijn lijst geraakt zelfs niet begonnen. We zullen weer op weekend moeten....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik vind Briek ook leuk. Heel origineel maar toch een oervlaamse klassieker. En wat ik ook wel grappig vind, is dat dat voor mij al meteen 'den Briek' wordt, nooit gewoon 'Briek'.

      Verwijderen
  4. Ik had ook al jaren lijstjes -grappig om te lezen dat ik niet de enige ben-. Meisjesnamen had ik genoeg, waarvan overigens de wederhelft er geen enkele mooi vond. Jongensnamen waren pover op de lijst. Mijn twee favorieten bleven over, waarvan ik eentje nog mooier vond. Ik stelde hem voor aan Tom:'voor een jongen, Klaas?' En hij keurde het meteen goed! Voor mij belangrijk: uitspreken zoals je het hoort, schrijven zoals je het hoort en kort genoeg. De zanger van Yevgueni kon me overtuigen dat ik Klaas de beste naam vond! ��

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Qua "schrijven zoals je het hoort" scoren wij hier wel heel slecht natuurlijk. Ik heb ooit stiekem op Jackie's kids-ID-kaart gegluurd tijdens een workshop handlettering omdat ik plots niet meer zeker was van de schrijfwijze van Jacqueline :-)

      Verwijderen
  5. Mooie namen! Ik blogde paar jaar geleden al over de namenkwestie:http://www.mijnkwintessens.be/whats-in-a-name/

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Lars, omdat dat ons deed denken aan een grote, blonde, scandinavische vent. Kort en krachtig, geen gedoe. Tevens mijn levensmotto: geen gedoe! En ook omdat het de enige naam was die we allebei mooi vonden ☺
    Mirthe omdat het bij Lars moest passen en ook Lars het mooi moest vinden wat niet gemakkelijk bleek te zijn. We hadden een lijstje dat we voorlazen en hij gaf commentaar. Babs? "Wahaha dat is een bad" Manou? "Zei de koe" Ella? "Pfff". Uiteindelijk ging het tussen Mirthe en Ella en maakte ik een voorbeeld geboortekaartje met Mirthe. We vonden Mirthe ineens iets stoerder dan Ella en hoopten, net als bij Lars, op "nomen est omen".
    Over dat laatste: bij Mirthe is het gelukt: ze is een stoere griet die spinnen en slakken oppakt om eens goed te bekijken en klimt in bomen. Lars daarentegen laat Mirthe de spinnen pakken en is graatmager maar wel geliefd bij de meisjes ��

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wel tof ook, om je andere kind erbij te betrekken. Daarvoor was bij ons het leeftijdsverschil te klein. Maar mijn naam is ook wel gekozen door mijn broer (die 9 jaar ouder is). "Britt" heb ik trouwens ook altijd een stoere naam gevonden, ook eentje 'zonder gedoe' :-)

      Verwijderen
    2. Haha Britt, ik dacht dadelijk aan de enige Lars die ik ken, blond, groot, lief... pas toen ik Mirthe zag staan kreeg ik het door... :-)

      Verwijderen
  7. Uit dat lijstje van drie vind ik Lucille ook de mooiste naam. Jullie hebben goed gekozen. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. 't is wel de veiligste van de drie denk ik. Wellicht zijn er mensen die het maar niks vinden, maar ik denk wel dat bij de andere twee de meningen nog wat meer verdeeld zouden zijn

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Fresita voedt op: het continuüm concept

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik stap voor stap in contact met een manier van omgaan met jonge kinderen die gebaseerd is op een principe dat “het continuüm concept” wordt genoemd. Mijn vroedvrouwen overtuigden me van het belang van zo natuurlijk mogelijk bevallen, van borstvoeding, van draagdoeken en van samen slapen. Allemaal gewoontes die instinctief heel juist aanvoelden. Ze spraken mijn innerlijke blootvoetse hippie aan (die trouwens nooit echt ver weg is) maar ik zag niet meteen een verband tussen die verschillende dingen.


Tot Sarah Timmermans me “het continuüm concept” leerde kennen. En dat concept is eigenlijk de logica zelve. Het is erop gericht om voor een baby de overgang tussen het leven binnen de baarmoeder naar erbuiten zo zacht mogelijk te laten verlopen. Om het continuüm te respecteren. Beeld je eens in hoe groot de schok moet zijn voor heel wat westerse baby’s. Na maandenlang ronddobberen in heerlijk warm water, met een constante toevoer van eten en drank, besch…

Fresita leest: "Ondine" van Jennifer Vrielinck

Het was alweer een paar weken geleden dat ik nog eens een roman had gelezen, maar voor  ons weekje op de camping aan het begin van de vakantie haalde ik "Ondine" van Jennifer Vrielinck in huis. De auteur en ik ontmoetten elkaar een tijdje geleden op Instagram, haar vrolijke feed doet me vaak glimlachen. En we werken blijkbaar (nog even) voor hetzelfde bedrijf. (Intussen ben ik er ook achter dat de vrolijkste auto op de parking - met bolletjesgordijntjes en leuke stickers - ook van haar is). Desalniettemin hebben we elkaar nog nooit in het echt ontmoet, toch niet bewust. Maar daar komt binnenkort verandering in, want wij gaan afspreken bij de koffiemachine op het werk. Als ik er dan aan denk neem ik mijn (inmiddels nogal beduimelde) exemplaar van haar prachtige debuutroman mee om dat te laten signeren :-)



Ondine is de naam van een meisje dat opgroeit bij haar tante in een visserscafé aan de Belgische kust, een paar decennia geleden. Ze is verknocht aan de zee, en het verhaal …

#meiplasticvrij: wij doen mee! Mijn eerste bevindingen

De hoeveelheid plastic die ons huishouden genereert, het is me al lang een doorn in het oog. We hebben de mogelijkheid om plastic apart naar het containerpark te brengen, het hoeft dus niet bij het restafval. Om de paar weken hebben wij een gigantische zak vol, en dat had ik graag anders gezien.

Maar als je in de supermarkt biologische groenten en fruit koopt, zijn die haast altijd in plastic verpakt. En het broodbeleg zit ook verpakt in gruwelijk veel plastic.



Toen ik hoorde over #meiplasticvrij besloot ik onmiddellijk dat ik hieraan wilde meedoen. Onze bijna vijfjarige Jackie is enthousiast en bedacht zelf al een paar fijne actieplannen: "dan kopen we geen snoep in mei, want daar zit altijd plastic rond".


We zijn intussen vijf dagen bezig. Er is nog wel wat plastic in onze zak beland, maar dat komt dan doorgaans van producten die we nog in april kochten. Een doosje cashewnoten en een pakje kaas geraakten op, en een pot Griekse yoghurt van Pur Natur.


Wat deed ik intussen…