Mademoiselle Fresita

Wij waren een paar weken geleden een tijdje aan zee. Daarover valt niet zo veel te zeggen, want we deden niet zo veel (wat zo fijn kan zijn). Het was niet meer zo heet als de weken ervoor, en we kozen ervoor om pas tegen valavond naar het strand te gaan. Het mooiste moment van de dag, een rustig strand en bovendien het perfecte moment om mooie foto's te maken. Meneer Fresita oefende zijn fotografieskills en ik ben blij met het resultaat. Bij deze dus: niet veel te zeggen, maar soms zegt een beeld meer, zoals dat heet.  Ik dacht terug aan die vakantie twee jaar geleden . Het is nog steeds soms een kleine ramp, dat moederen. Maar op vakantie gaan lukt alvast veel beter.

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik stap voor stap in contact met een manier van omgaan met jonge kinderen die gebaseerd is op een principe dat “het continuüm concept” wordt genoemd. Mijn vroedvrouwen overtuigden me van het belang van zo natuurlijk mogelijk bevallen, van borstvoeding, van draagdoeken en van samen slapen. Allemaal gewoontes die instinctief heel juist aanvoelden. Ze spraken mijn innerlijke blootvoetse hippie aan (die trouwens nooit echt ver weg is) maar ik zag niet meteen een verband tussen die verschillende dingen.   Tot Sarah Timmermans me “het continuüm concept” leerde kennen. En dat concept is eigenlijk de logica zelve. Het is erop gericht om voor een baby de overgang tussen het leven binnen de baarmoeder naar erbuiten zo zacht mogelijk te laten verlopen. Om het continuüm te respecteren. Beeld je eens in hoe groot de schok moet zijn voor heel wat westerse baby’s. Na maandenlang ronddobberen in heerlijk warm water, met een constante toevoer van eten e...

Een grote aanrader voor de laatste dagen van de paasvakantie: rep je naar Tongeren voor een portie geschiedenis: leerrijk voor jezelf en het nageslacht. Nog tot en met zondag zijn er in het Gallo-Romeins Museum namelijk supergidsen aan het werk, die je in elke zaal tot in de puntjes kunnen vertellen hoe de Neanderthalers vuur maakten, hoe de Galliërs ten strijde trokken en hoe de Romeinen zich nu precies wasten. Er valt op elke afdeling iets fijns te spelen of te knutselen (jezelf beschilderen met oker, een kommetje van klei maken of een stukje mozaïek maken met stickertjes). De gidsen leveren schitterend werk en boeien zonder problemen een groepje kinderen tussen 4 en 12 jaar. Er zijn bovendien toffe interactieve tekenfilmpjes en er valt ook nog wat te proeven! Jackie was dolenthousiast. En ja, de Supergids van de Romeinen was onze favoriet ;-) Super gedaan Joke!

Oh wat houden wij van Boer Boris! Ik had het al eens over Boer Boris en het gebroken been . En intussen mag onze agrarische vriend zelfs mee in bad. Voorlezen, dat doen wij hier namelijk niet alleen voor het slapengaan. Hier wordt van tijd tot stond voorgelezen tijdens het eten, tijdens het koken, terwijl mama op toilet zit maar heel vaak ook als de kinderen in bad zitten (ik bedenk net dat de twee laatste situaties ook gelijktijdig kunnen, mét voorlezen dan nog).   De kippen, de koe, het varken: iedereen is vies en moet in bad.  Eigenlijk zijn onze kinderen de badboekjes wel wat ontgroeid, maar wat is deze uitgaven van Boer Boris grappig. Is er iemand verbaasd dat de woorden "bloot gat" elke keer hilariteit in de badkamer veroorzaken? In bad met Boer Boris van Ted van Lieshout is uitgegeven bij Gottmer. 

"Den Doktoor" in Meerhout is op zijn minst een bijzondere koffiebar te noemen. Een jaar geleden openden twee zussen een koffiesalon in hun ouderlijk huis, de voormalige dokterspraktijk van hun vader. De inrichting, de kaart, de suiker bij de koffie: alles is in het thema van geneeskunde, doorgaans van de oude stempel. En omdat er ook een fijne speelhoek met dokterskoffertjes en kinderboeken over dokters is, past ons ontbijtadresje perfect in de rubriek "uit met de mini's". Strikt genomen staat er geen ontbijt op de kaart. "Als je op voorhand belt, dan regelen we dat wel", wist één van de zussen ons te vertellen "maar wij zijn niet echt keukenprinsessen." Op de kaart staan wel dikke boterhammen met Averbodekaas, chocolademuffins en zalige wortelcake met walnoten. In combinatie met een ruime keuze aan thee, koffie en sapjes noem ik dat wel degelijk een ontbijt.  Gezellig toeven daar. En Jackie blijkt fan te zijn van mierzoete...

Het is eigenlijk zo simpel als wat, en toch heb ik me er nog niet vaak aan gewaagd. De broden die ik tot nu toe bakte, vond ik eigenlijk niet echt lekker. Nu ben ik ook niet echt een grote broodliefhebber, maar boterhammen blijven voor kleuters toch de handigste lunch voor op school, dus ons gezin kan toch moeilijk zonder. Onlangs kwam ik erachter dat kleuters in Steinerscholen vaak brood bakken. Dat vond ik zo'n leuk idee, dat ik woensdagnamiddag besloot het er ook eens op te wagen. Ik had bloem en verse gist in huis, en dat is namelijk alles wat je nodig hebt om een brood te bakken. Dat, en een beetje water. Ik vond het best spannend, dit experiment, omdat ik er zelf nog nooit was in geslaagd een degelijk brood te bakken, en nu liet ik me daarin bijstaan door twee onstuimige kleuters. Ze vonden het heerlijk: ingrediënten afwegen, voorzichtig roeren, het kneden (net klei! net plasticine!) en ook het rijzen was prachtig. En ik vond het zowaar ontroerend om na tw...

Afgelopen zondag zaten Jackie en ik in de bib van Diest in het publiek van een voorstelling van schrijfster Siska Goeminne en illustratrice Merel Eyckerman. Aan de hand van een krijtstift op het raam van een glazen kast en een monoloog, vertelden ze het verhaal uit hun prachtige boek "Jij, tussen vele anderen" . Een fijne, eenvoudige voorstelling die onze drukke kleuters toch een flink uur rustig hield, mede dankzij wat interactie. Mooie voorstelling, maar het boek is eigenlijk veel mooier. Over de verschillen en de gelijkenissen tussen mensen. Een prachtig verhaal, mooi geschreven en fantasierijk geïllustreerd. Wij hebben een nieuwe favoriet in onze boekenkast. Jij, tussen vele anderen van Siska Goeminne en Merel Eyckerman is uitgegeven bij De Eenhoorn.

"Het is maar stil daar bij die stadsdichter." Dat kan misschien zo lijken, maar op de achtergrond zijn er verscheidene processen actief (waarover later wel meer) en ook die mini's, die toch het grootste deel van mijn tijd en energie vergen, zitten niet stil. (Nooit. Ze zitten NOOIT stil). Tussen mijn vorige post en deze, werd onze peuter een kleuter, zoals dat in Vlaanderen heet als je 2,5 jaar bent en naar school mag. Ze zat al lang te popelen en is dan ook al vanaf dag 1 superflink. Alsof ze nooit wat anders gedaan heeft. Intussen kunnen wij dan ook een enorme kostenpost uit onze gezinsbudgettering schrappen en dat is best fijn na 4,5 jaar peperdure crèches te betalen. Klein nadeel aan het schoolgebeuren: die Lucille is doodop na zo'n schooldag, vooral tegen het einde van de week begint zich dat te wreken. Dan valt ze wel eens in slaap na school, en als ze dan, rond halfzes ofzo wakker wordt, is dat vaak met een rothumeur. Ik heb overwogen haar halve dagjes ...

Samen iets bakken is een activiteit die hier regelmatig terugkomt. Lucille heeft nog niet veel interesse maar Jackie vindt het heerlijk om te roeren, kneden, deeg uitrollen en ze wordt er ook steeds beter in. We kozen voor frangipanetaart met peren uit het gezellige boekje "Bakgeheimen", een uitgave van de prachtige winkelketen Dille & Kamille.  Ik deel graag het recept met jullie. Houd er, voor je eraan begint, rekening mee dat het beslag minstens 3 uur moet rusten (jup, ik had dat ook niet gelezen en heb de baknamiddag ook moeten onderbreken).  ingrediënten  150 g gemalen amandelen 150 g poedersuiker 3 eieren 120 g ongezouten boter op kamertemperatuur + een beetje extra 50 g bloem + een beetje extra 1 rol bladerdeeg 100 g abrikozenjam (omdat we niet genoeg hadden, maakten wij de helft met abrikozen- en de andere helft met frambozenconfituur. Ook lekker!) 3 peren (hangt natuurlijk van de grootte van de peren af) speciale benodig...