Doorgaan naar hoofdcontent

De Gnargels

"De Gnargels zijn minimonsters die iedereen het leven zuur maken." Ik las het in het mooie kinderboek "Rinus Rendier - de held van het bos" van Magali Le Huche. Oorspronkelijk heet Rinus "Jean-Michel Le Caribou" wat nog veel beter is.

Nu, die Gnargels. Ik ken die mannen. 't Is te zeggen: ik heb ze nog nooit gezien, maar ik weet zéker dat ze bestaan. En dat ze mij kennen. Niet dat ze mij 't leven echt héél zuur maken, maar op sommige dagen doen ze wel erg hun best mij op stang te jagen met kleine pesterijtjes, bijvoorbeeld.

Zoals

- briefjes van de postbode verstoppen waarop staat dat er een aangetekende zending bij de post klaarligt.
- mijn veel te strakke dagplanning (die ik tussen de schooluren van Jackie probeer te proppen) in de war sturen door absurde sluitingsuren te bedenken voor fietsenmakers en postkantoren.
- daar nog een schepje bovenop te doen door ook de Proximus-winkel uitzonderlijk een uurtje te doen sluiten over de middag,
- uiteraard niet zonder eerst mijn gsm naar de bliksem te helpen (anders zou dat van die Proximus-winkel mij uiteraard weinig kunnen schelen)

...


GRRRRRR!


Mmm. Als ik het zo opschrijf valt het eigenlijk allemaal nog wel mee precies. En intussen zijn die middagpauzes overal wel achter de rug. Ik begin eens aan mijn ritje. Nog een kleine twee uur te gaan, om een gsm te laten repareren, een fietsstoeltje te kopen en te installeren en een (waarschijnlijk groot) postpakket en een aangetekende zending op te halen.


Oh ja, trouwens: je zou verwachten dat ik de ergerlijkste dag van de week al achter de rug had. Wie maandag rond 10u op de E314 de restanten van een vaag te herkennen Nissan Micra zag liggen: it was mine. En die ziekenwagen met gillende sirene: present. Een vrachtwagen ramde mij behoorlijk stevig in de staart van een file, ik tolde een toertje over de snelweg maar ik ben wonderwel onbeschadigd. Mijn schattige auto is perte-totale en ik heb enkele seconden gedacht dat ik dood zou gaan. Een hele ervaring, eigenlijk. (Ik verdenk de Gnargels trouwens niet van enig opzet inzake dit ongeval. Zo slecht zijn ze nu ook weer niet, denk ik).



(ik werd zowaar wel een beetje melancholisch van het lieve stukje dat Nico Dijkshoorn vandaag in Het Nieuwsblad schreef over zijn Micraatje.)







Reacties

  1. update over het eerste deel: die gsm werkte opeens vanzelf weer (nadat mijn lief mij kon uitleggen hoe je een iPhone moet resetten), en de fietsenwinkel bleek eigenlijk in verlof te zijn tot 10 oktober.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. zooooot! blij dat dat goed is uitgedraaid daar op de E314 (minder voor die Nissan natuurlijk)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. inderdaad! Intussen nen andere Nissan onder mijn gat. Minder schattig, maar ook wel een beetje robuuster. Met pijn in 't hart, maar dankbaar dat ik er nog ben!

      Verwijderen
  3. Wow zeg, beetje fameus de Wet van Murphy tegengekomen toen?! Nu ondertussen weer het geluk wat meer aan je kant? Succes!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wet van Murphy, maar ook wel een straffe engelbewaarder zeker :-) Intussen gaat alles weer gewoon zijn gangetje!

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Fresita voedt op: het continuüm concept

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik stap voor stap in contact met een manier van omgaan met jonge kinderen die gebaseerd is op een principe dat “het continuüm concept” wordt genoemd. Mijn vroedvrouwen overtuigden me van het belang van zo natuurlijk mogelijk bevallen, van borstvoeding, van draagdoeken en van samen slapen. Allemaal gewoontes die instinctief heel juist aanvoelden. Ze spraken mijn innerlijke blootvoetse hippie aan (die trouwens nooit echt ver weg is) maar ik zag niet meteen een verband tussen die verschillende dingen.


Tot Sarah Timmermans me “het continuüm concept” leerde kennen. En dat concept is eigenlijk de logica zelve. Het is erop gericht om voor een baby de overgang tussen het leven binnen de baarmoeder naar erbuiten zo zacht mogelijk te laten verlopen. Om het continuüm te respecteren. Beeld je eens in hoe groot de schok moet zijn voor heel wat westerse baby’s. Na maandenlang ronddobberen in heerlijk warm water, met een constante toevoer van eten en drank, besch…

Fresita leest: "Ondine" van Jennifer Vrielinck

Het was alweer een paar weken geleden dat ik nog eens een roman had gelezen, maar voor  ons weekje op de camping aan het begin van de vakantie haalde ik "Ondine" van Jennifer Vrielinck in huis. De auteur en ik ontmoetten elkaar een tijdje geleden op Instagram, haar vrolijke feed doet me vaak glimlachen. En we werken blijkbaar (nog even) voor hetzelfde bedrijf. (Intussen ben ik er ook achter dat de vrolijkste auto op de parking - met bolletjesgordijntjes en leuke stickers - ook van haar is). Desalniettemin hebben we elkaar nog nooit in het echt ontmoet, toch niet bewust. Maar daar komt binnenkort verandering in, want wij gaan afspreken bij de koffiemachine op het werk. Als ik er dan aan denk neem ik mijn (inmiddels nogal beduimelde) exemplaar van haar prachtige debuutroman mee om dat te laten signeren :-)



Ondine is de naam van een meisje dat opgroeit bij haar tante in een visserscafé aan de Belgische kust, een paar decennia geleden. Ze is verknocht aan de zee, en het verhaal …

#meiplasticvrij: wij doen mee! Mijn eerste bevindingen

De hoeveelheid plastic die ons huishouden genereert, het is me al lang een doorn in het oog. We hebben de mogelijkheid om plastic apart naar het containerpark te brengen, het hoeft dus niet bij het restafval. Om de paar weken hebben wij een gigantische zak vol, en dat had ik graag anders gezien.

Maar als je in de supermarkt biologische groenten en fruit koopt, zijn die haast altijd in plastic verpakt. En het broodbeleg zit ook verpakt in gruwelijk veel plastic.



Toen ik hoorde over #meiplasticvrij besloot ik onmiddellijk dat ik hieraan wilde meedoen. Onze bijna vijfjarige Jackie is enthousiast en bedacht zelf al een paar fijne actieplannen: "dan kopen we geen snoep in mei, want daar zit altijd plastic rond".


We zijn intussen vijf dagen bezig. Er is nog wel wat plastic in onze zak beland, maar dat komt dan doorgaans van producten die we nog in april kochten. Een doosje cashewnoten en een pakje kaas geraakten op, en een pot Griekse yoghurt van Pur Natur.


Wat deed ik intussen…