Doorgaan naar hoofdcontent

Vier! Een ode aan onze eerstgeborene

Het kind werd vier! Dus dit is al vier jaar geleden.  En dit drie, en dit twee.  Vorig jaar kon er precies geen berichtje vanaf.

foto: Peter Van Gelder


Maar nu is ze dus vier. Het laatste restje babyvet is gesmolten, hoewel ze volgens mij nog reuzeschattig is. Ons meisje van extremen. Wild en luid, maar best ook vaak heel braaf en in haar eigen wereldje - het liefst dan met haar popjes (en haar flamingo) of haar potloodjes, haar plasticine, stoepkrijt of puzzels.

foto: Peter Van Gelder


Jackie durft moord en brand schreeuwen als ze zich onrechtvaardig behandeld voelt of de dingen niet verlopen zoals zij het in gedachten had (en geloof me: dat gebeurt vààk) maar ze verrast ons de laatste weken steeds vaker met een nieuwe redelijkheid. Net nu kleine zus flink op weg is een tirannieke peuter te worden, ontpopt Jackie zich tot een begrijpende, geduldige grote zus. Die behoorlijk rustig blijft bij het eindeloze haren trekken en krabben van het kleine monster, en spontaan haar soepballetjes deelt.



Ze is doorgaans vrolijk en lief maar is met geen stokken in een richting te duwen. Weet dus dat als Jackie naar je zwaait of je begroet, dan is het gemeend. Dat doet ze niet omdat wij het zeggen, dat doet ze omdat ze je leuk vindt. En achter die vrolijke onbezonnenheid schuilen toch ook nog wel wat grote kleuterzorgen. Zo vraagt ze 's avonds nog naar het kindje dat overdag zijn ouders kwijt was in de Ikea, en hoopt ze van harte dat het intussen wel weer beter gaat met de dode vogeltjes die we de dag ervoor zagen. En heeft ze haar papa en mij doen beloven dat wij altijd samen in hetzelfde huis blijven wonen.



Ik heb me eens vriendenboekgewijs bezonnen over onze Jacks. Meer voor mezelf dan voor u. Maar ik wou het jullie toch niet onthouden. Veel plezier met het ronddraaien van uw computerscherm.



Reacties

Populaire posts van deze blog

De Fresita's testen uit: kant-en-klaar-maaltijden van Pascale Naessens

Zonder zever: kant-en-klaar eten, dat komt hier eigenlijk zelden in huis. Maar als Pascale Naessens kant-en-klaar-schoteltjes lanceert, dan word ik wel heel nieuwsgierig. Hoe rijmt Pascale Naessen kant-en-klaar met haar hoge eisen voor versheid, zonder bewaarmiddelen... zou dat dan nog lekker zijn?





Ik mocht bij Delhaize enkele schoteltjes gaan halen die wij hier thuis aan strenge proeven onderwierpen.

Omdat ik het oordeel van mijn dochters over eten niet echt altijd even serieus kan nemen, nodigde ik een andere kritische proever uit.




Wat stond er op het menu:


"Kippenhaas met pompoen, bloemkoolrijst en tomatensalsa" en "Sobanoedels met courgette, wortel, broccoli en soja-hazelnotensaus".






Beide gerechten doorstonden de test glansrijk. Eenvoudig op te warmen in de microgolf en de kommen kunnen zelfs in een gewone oven. Wat ons beiden aangenaam verraste, was de knapperigheid van de groenten. Ik zeg het: het is al lang geleden dat ik nog een kant-en-klare maaltijd at, ma…

Fresita voedt op: het continuüm concept

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik stap voor stap in contact met een manier van omgaan met jonge kinderen die gebaseerd is op een principe dat “het continuüm concept” wordt genoemd. Mijn vroedvrouwen overtuigden me van het belang van zo natuurlijk mogelijk bevallen, van borstvoeding, van draagdoeken en van samen slapen. Allemaal gewoontes die instinctief heel juist aanvoelden. Ze spraken mijn innerlijke blootvoetse hippie aan (die trouwens nooit echt ver weg is) maar ik zag niet meteen een verband tussen die verschillende dingen.


Tot Sarah Timmermans me “het continuüm concept” leerde kennen. En dat concept is eigenlijk de logica zelve. Het is erop gericht om voor een baby de overgang tussen het leven binnen de baarmoeder naar erbuiten zo zacht mogelijk te laten verlopen. Om het continuüm te respecteren. Beeld je eens in hoe groot de schok moet zijn voor heel wat westerse baby’s. Na maandenlang ronddobberen in heerlijk warm water, met een constante toevoer van eten en drank, besc…

O, kom er eens kijken

Sinterklaas is in het land en elk jaar proberen wij de hoeveelheid brol die hij binnenbrengt in te perken. Onder brol verstaan wij in dit geval: niet-duurzaam speelgoed. Ik houd niet van plastic. Daar zijn veel redenen voor, mijn liefde voor onze planeet is de belangrijkste. Bovendien vind ik houten speelgoed veel mooier en onze meisjes spelen er graag mee.

Soms kost het wel wat meer, maar wat een fijne ontdekking was het assortiment houten speelgoed van LIDL! (nu trouwens met grote kortingen).  Puzzels, auto's maar ook speelgoedeten, keukenaccessoires… Helemaal verliefd was ik op de meubeltjes voor een poppenhuis. Prachtig voor in ons IKEA-huisje dat maanden geleden al tweedehands op de kop werd getikt.




Jackie is er helemaal weg van, en de meubeltjes doen het geweldig in combinatie met de Sylvanian-konijntjes waar ze al een paar weken van droomde.



Wel plastic maar geen brol vind ik trouwens Playmobil. Omdat dat toch best duurzaam is. Mijn dochters spelen met de Playmobil waar ik …