Doorgaan naar hoofdcontent

Fresita leest een boek: de kracht van kwetsbaarheid - Brené Brown

Dat kwetsbaarheid zo'n beetje een dingetje van mij is, dat vermoedde ik al een tijdje. Iets waar ik "issues" mee heb. Ik vind mensen namelijk pas fijn als ze zich een beetje kwetsbaar opstellen. Mensen die te veel hun best doen om zelfzeker over te komen, vind ik doorgaans vreselijk arrogant en geven me koude rillingen. Dergelijke types kruisten al enkele malen mijn pad. Maar meestal smelt mijn aversie als sneeuw voor de zon zodra hun façade een eerste barstje vertoont. Eén keer toegeven "ik weet het ook allemaal niet zo goed" en ik sluit je voor altijd in mijn hart. Het is wel een moeilijk evenwicht, want te veel kwetsbaarheid staat een innemende persoonlijkheid wel wat in de weg, denk ik.

Maar ik houd er dus wel van, van kwetsbaarheid. Een vleugje kwetsbaarheid staat namelijk iedereen goed.

Iedereen, behalve mij. Ik val nog liever dood dan dat ik me kwetsbaar opstel. Ik dacht nochtans lang dat ik daar helemaal geen problemen mee heb. Ik maak er toch geen geheim van dat ik bijvoorbeeld het moederschap niet bepaald een eitje vind. Dat ik soms roep en tier op mijn kinderen (terwijl ik dat helemaal niet wil). Dat ik slordig en vergeetachtig en chaotisch ben. Maar toch. Daar draait die kwetsbaarheid niet helemaal om. Het gaat om echt met de billen bloot gaan. En dat is toch nog wel wat anders.

In een verrassend diepgaand gesprek raadde een vriendin me "De kracht van kwetsbaarheid" van Brené Brown aan. Ik had er al van gehoord (want ik lees de Flow en bekijk wel eens een Ted Talk). Maar ik had het dus nog niet gelezen. Inmiddels wel. Merci voor de tip, Annelies!



Nu: ik had er nogal veel van verwacht. Ik dacht dat het me allemaal nu eens haarfijn zou uitgelegd worden en tegen dat ik dat boek uithad zou mijn kwetsbaarheidsprobleem van de baan zijn. Of zoiets. Dat is ook wel een beetje veel gevraagd van een boek natuurlijk.

Mijn "probleem" is nog niet van de baan. Maar er ligt wel wat op tafel. Want het boek inspireert wel. Je moet er eens iets "mee doen", met die kwetsbaarheid, zei diezelfde Annelies. Jaaaaa, ze heeft helemaal gelijk natuurlijk. Ik denk al een tijdje na over wat dat "iets" dan precies moet worden. Binnenkort komt het er misschien wel uit. Een paar bekentenissen misschien. Dingen die velen wel weten maar velen ook niet. Dingen waarvoor ik me al schaamde in mijn leven (want schaamte, ook dàt is een dingetje, en het ene is natuurlijk onlosmakelijk verbonden met dat andere). Of misschien moest ik maar eens vertellen over iets wat ik eigenlijk heel graag zou willen doen. Mysterieus allemaal hè.

Valt wel mee, zo interessant ben ik nu ook weer niet. En ook heel veel misschien, valt het op?

Wordt vervolgd. (misschien ;-) )

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Fresita's testen uit: kant-en-klaar-maaltijden van Pascale Naessens

Zonder zever: kant-en-klaar eten, dat komt hier eigenlijk zelden in huis. Maar als Pascale Naessens kant-en-klaar-schoteltjes lanceert, dan word ik wel heel nieuwsgierig. Hoe rijmt Pascale Naessen kant-en-klaar met haar hoge eisen voor versheid, zonder bewaarmiddelen... zou dat dan nog lekker zijn?





Ik mocht bij Delhaize enkele schoteltjes gaan halen die wij hier thuis aan strenge proeven onderwierpen.

Omdat ik het oordeel van mijn dochters over eten niet echt altijd even serieus kan nemen, nodigde ik een andere kritische proever uit.




Wat stond er op het menu:


"Kippenhaas met pompoen, bloemkoolrijst en tomatensalsa" en "Sobanoedels met courgette, wortel, broccoli en soja-hazelnotensaus".






Beide gerechten doorstonden de test glansrijk. Eenvoudig op te warmen in de microgolf en de kommen kunnen zelfs in een gewone oven. Wat ons beiden aangenaam verraste, was de knapperigheid van de groenten. Ik zeg het: het is al lang geleden dat ik nog een kant-en-klare maaltijd at, ma…

Fresita voedt op: het continuüm concept

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik stap voor stap in contact met een manier van omgaan met jonge kinderen die gebaseerd is op een principe dat “het continuüm concept” wordt genoemd. Mijn vroedvrouwen overtuigden me van het belang van zo natuurlijk mogelijk bevallen, van borstvoeding, van draagdoeken en van samen slapen. Allemaal gewoontes die instinctief heel juist aanvoelden. Ze spraken mijn innerlijke blootvoetse hippie aan (die trouwens nooit echt ver weg is) maar ik zag niet meteen een verband tussen die verschillende dingen.


Tot Sarah Timmermans me “het continuüm concept” leerde kennen. En dat concept is eigenlijk de logica zelve. Het is erop gericht om voor een baby de overgang tussen het leven binnen de baarmoeder naar erbuiten zo zacht mogelijk te laten verlopen. Om het continuüm te respecteren. Beeld je eens in hoe groot de schok moet zijn voor heel wat westerse baby’s. Na maandenlang ronddobberen in heerlijk warm water, met een constante toevoer van eten en drank, besc…

Wat eten de Fresita's: weekmenu week 1 - 2018

maandag: erwtensoep met worst en spek / slagroomtaart / Fabiolaschotel
Het nieuwe jaar wordt traditioneel ingezet aan tafel bij de mama. Met een stevige soep en oldskool dessertjes: een dikke vette slagroomtaart en een Fabiolaschotel. Dat laatste is rijstpap met fruit, een klassieker waarop de buurvrouw ons bij elke festiviteit trakteert.



dinsdag: quiche met broccoli en prei / soep met brood 
We krijgen impulsieve gasten over de vloer die besluiten bij ons te lunchen. Ze brengen wat ingrediënten mee, en met wat wij nog in huis hebben kunnen we een quiche in elkaar boxen. Op de wijze van Alain Provist.

woensdag: kikkererwten met gebakken knolselder en boerenkool
Als detox voor de kerstdagen is een weekje Pascale Naessens geen slecht idee. Het boek Puur Pascale 2 bewijst dienst deze week. Een heerlijke schotel, een stuk halloumi erbij maakt het af.

donderdag: oosterse wokschotel met spruiten en scampi 
Alweer Pascale. Het is heerlijk. Bovendien eten onze meisjes bij oma, dus kunnen wij nog…