Doorgaan naar hoofdcontent

"niet schreeuwen - niet pijn doen"

Samenwonen met een medemens, dat is eigenlijk voortdurend bijleren. Dat is zeker zo als je verantwoordelijk bent voor die medemens, en al helemaal als die medemens niet de gemakkelijkste in zijn soort is. Het opvoeden van een temperamentvol kind, daar had ik het al vaker over. Een grote steun hierin is Eva Bronsveld, en meer bepaald haar boek "Temperamentvolle Kinderen". Al twee keer gelezen en besproken: hier en hier. Ik kreeg daar best wel veel reacties op. Bijvoorbeeld over het feit dat ik vaker dan me lief is schreeuw tegen mijn kinderen. Er zijn blijkbaar wel wat mensen die dat herkennen. Die eigenlijk voor een vreedzame opvoeding staan, maar dan toch af en toe tilt slaan en eens flink roepen. En daar dan spijt van hebben, omdat ze hun kind net niet willen leren dat schreeuwen een manier is om je gelijk te halen.



Ik heb veel over mezelf geleerd, het afgelopen jaar. Onder andere bij de Enneagramschool. Over die driftkikker in mij. Je ziet hem meestal niet, maar hij is er. En Jackie heeft hem geërfd. Bij haar is hij wat duidelijker. Omdat ze nog klein is en meer lak heeft aan sociaal wenselijk gedrag, maar ook omdat zij een ander persoonlijkheidstype is dan ik. Het dominante, assertieve en strijdlustige is bij haar duidelijker aanwezig. Ik herken het, maar streef veel meer naar rust, kalmte, sereniteit.



Uiteraard is ook het kind zelf gegroeid. Ze is bijna viereneenhalf, dus die "peuterpuberteit" mogen we nu toch echt wel als achter de rug beschouwen. En toch zijn er nog steeds driftbuien en conflicten. Big time. Minder dan vroeger wel, maar ze zijn er nog en ik denk dat ze er wel altijd zullen blijven. We zullen er steeds beter mee leren omgaan. Alle partijen. Want ik zeg het: de zelfkennis van mijn dochter is verbluffend.




Voorbeeld: Johan, Jackie en ik spelen een gezelschapsspelletje, "Zoek die schoen" van Haba, voor de kenners. Jackie explodeert als ze een rondje verliest. Ik zeg haar dat ik begrijp dat ze het niet leuk vindt te verliezen, maar dat het niet fijn is als ze er zo boos om wordt. Ze kalmeert (na veel dikke tranen en dito knuffels). Bij het volgende rondje dat ze verliest, zien we hoe ze haar tranen verbijt. Het lukt een paar seconden maar barst dan toch in snikken uit. "Ik probeer echt om niet kwaad te zijn maar ik kan er niets aan doehoehoen!". Ik herken zo veel. En ik besef weer waarom ik eigenlijk zo'n hekel heb aan gezelschapsspelletjes: ik kan ook niet tegen mijn verlies.




Ander voorbeeld: na een paar lichtjes uit de hand gelopen conflicten tussen haar en mij (veel heen-en-weer geschreeuw, te luid, te ruw, te hardhandig - ook ik pleit schuldig), praten we erover in bed. Het is niet de eerste keer dat we ons voornemen wat liever voor elkaar te zijn. Maar we lijken het maar al te vaak weer te vergeten. "Hoe lossen we dit op Jacks? Hoe zorgen we ervoor dat we het niet meer vergeten?" De kleuter komt op de proppen met een subliem idee. De volgende dag dicteert ze, en ik schrijf een tiental briefjes: "niet schreeuwen, niet pijn doen". Ze plakt er hartjesstickers bij ("want Lucille en ik kunnen nog niet lezen, en zo weten we toch dat het over lief zijn gaat"), en ze plakt de briefjes op de deur van elke kamer in ons huis. Het is gek, maar het lijkt vaak te werken. Als ik door het huis stampvoet, boos op mijn betweterige kleuter die weigert haar schoenen aan te doen, roept zo'n briefje me wel eens tot de orde. Soms ook niet. Maar we werken eraan. En ik verbaas me elke dag over de wijsheid van mijn kleine monster.














De handletter-inspiratie komt uit het boekje "Handlettering Doe Je Zo! Letters & Letters" van Karin Luttenberg van paperfuel.nl,  uitgegeven bij Uitgeverij Moon. Er is ook een boekje "Cijfers en Symbolen" in dezelfde reeks. Karin Luttenberg heeft ook een programma op de Nederlandse televisie over handlettering, én er is een Youtube-kanaal













(En nu begin ik me plots af te vragen of ik de privacy van mijn dochter niet schend. Ik kies ervoor me te outen als stiekeme driftkikker, maar mag ik dat voor haar ook beslissen?)





Reacties

  1. Opvoeden is niet eenvoudig! En we verliezen allemaal wel eens ons geduld. Elk karakter(tje) is anders en al doende leren we. (Zowel jong als oud) ;-) En wat betreft het schenden van Jackie's privacy, als ze binnen een paar jaar als puber je blog ontdekt, zal ze het je wel laten weten! Of de briefjes op de deuren dan nog werken...? :-) Je doet dat goed! Groetjes MC

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. bedankt buurvrouw! Jij weet het het beste, dat het niet altijd lukt, dat "niet schreeuwen" ;-)

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Fresita's testen uit: kant-en-klaar-maaltijden van Pascale Naessens

Zonder zever: kant-en-klaar eten, dat komt hier eigenlijk zelden in huis. Maar als Pascale Naessens kant-en-klaar-schoteltjes lanceert, dan word ik wel heel nieuwsgierig. Hoe rijmt Pascale Naessen kant-en-klaar met haar hoge eisen voor versheid, zonder bewaarmiddelen... zou dat dan nog lekker zijn?





Ik mocht bij Delhaize enkele schoteltjes gaan halen die wij hier thuis aan strenge proeven onderwierpen.

Omdat ik het oordeel van mijn dochters over eten niet echt altijd even serieus kan nemen, nodigde ik een andere kritische proever uit.




Wat stond er op het menu:


"Kippenhaas met pompoen, bloemkoolrijst en tomatensalsa" en "Sobanoedels met courgette, wortel, broccoli en soja-hazelnotensaus".






Beide gerechten doorstonden de test glansrijk. Eenvoudig op te warmen in de microgolf en de kommen kunnen zelfs in een gewone oven. Wat ons beiden aangenaam verraste, was de knapperigheid van de groenten. Ik zeg het: het is al lang geleden dat ik nog een kant-en-klare maaltijd at, ma…

Fresita voedt op: het continuüm concept

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik stap voor stap in contact met een manier van omgaan met jonge kinderen die gebaseerd is op een principe dat “het continuüm concept” wordt genoemd. Mijn vroedvrouwen overtuigden me van het belang van zo natuurlijk mogelijk bevallen, van borstvoeding, van draagdoeken en van samen slapen. Allemaal gewoontes die instinctief heel juist aanvoelden. Ze spraken mijn innerlijke blootvoetse hippie aan (die trouwens nooit echt ver weg is) maar ik zag niet meteen een verband tussen die verschillende dingen.


Tot Sarah Timmermans me “het continuüm concept” leerde kennen. En dat concept is eigenlijk de logica zelve. Het is erop gericht om voor een baby de overgang tussen het leven binnen de baarmoeder naar erbuiten zo zacht mogelijk te laten verlopen. Om het continuüm te respecteren. Beeld je eens in hoe groot de schok moet zijn voor heel wat westerse baby’s. Na maandenlang ronddobberen in heerlijk warm water, met een constante toevoer van eten en drank, besc…

Wat eten de Fresita's: weekmenu week 1 - 2018

maandag: erwtensoep met worst en spek / slagroomtaart / Fabiolaschotel
Het nieuwe jaar wordt traditioneel ingezet aan tafel bij de mama. Met een stevige soep en oldskool dessertjes: een dikke vette slagroomtaart en een Fabiolaschotel. Dat laatste is rijstpap met fruit, een klassieker waarop de buurvrouw ons bij elke festiviteit trakteert.



dinsdag: quiche met broccoli en prei / soep met brood 
We krijgen impulsieve gasten over de vloer die besluiten bij ons te lunchen. Ze brengen wat ingrediënten mee, en met wat wij nog in huis hebben kunnen we een quiche in elkaar boxen. Op de wijze van Alain Provist.

woensdag: kikkererwten met gebakken knolselder en boerenkool
Als detox voor de kerstdagen is een weekje Pascale Naessens geen slecht idee. Het boek Puur Pascale 2 bewijst dienst deze week. Een heerlijke schotel, een stuk halloumi erbij maakt het af.

donderdag: oosterse wokschotel met spruiten en scampi 
Alweer Pascale. Het is heerlijk. Bovendien eten onze meisjes bij oma, dus kunnen wij nog…