Doorgaan naar hoofdcontent

"niet schreeuwen - niet pijn doen"

Samenwonen met een medemens, dat is eigenlijk voortdurend bijleren. Dat is zeker zo als je verantwoordelijk bent voor die medemens, en al helemaal als die medemens niet de gemakkelijkste in zijn soort is. Het opvoeden van een temperamentvol kind, daar had ik het al vaker over. Een grote steun hierin is Eva Bronsveld, en meer bepaald haar boek "Temperamentvolle Kinderen". Al twee keer gelezen en besproken: hier en hier. Ik kreeg daar best wel veel reacties op. Bijvoorbeeld over het feit dat ik vaker dan me lief is schreeuw tegen mijn kinderen. Er zijn blijkbaar wel wat mensen die dat herkennen. Die eigenlijk voor een vreedzame opvoeding staan, maar dan toch af en toe tilt slaan en eens flink roepen. En daar dan spijt van hebben, omdat ze hun kind net niet willen leren dat schreeuwen een manier is om je gelijk te halen.



Ik heb veel over mezelf geleerd, het afgelopen jaar. Onder andere bij de Enneagramschool. Over die driftkikker in mij. Je ziet hem meestal niet, maar hij is er. En Jackie heeft hem geërfd. Bij haar is hij wat duidelijker. Omdat ze nog klein is en meer lak heeft aan sociaal wenselijk gedrag, maar ook omdat zij een ander persoonlijkheidstype is dan ik. Het dominante, assertieve en strijdlustige is bij haar duidelijker aanwezig. Ik herken het, maar streef veel meer naar rust, kalmte, sereniteit.



Uiteraard is ook het kind zelf gegroeid. Ze is bijna viereneenhalf, dus die "peuterpuberteit" mogen we nu toch echt wel als achter de rug beschouwen. En toch zijn er nog steeds driftbuien en conflicten. Big time. Minder dan vroeger wel, maar ze zijn er nog en ik denk dat ze er wel altijd zullen blijven. We zullen er steeds beter mee leren omgaan. Alle partijen. Want ik zeg het: de zelfkennis van mijn dochter is verbluffend.




Voorbeeld: Johan, Jackie en ik spelen een gezelschapsspelletje, "Zoek die schoen" van Haba, voor de kenners. Jackie explodeert als ze een rondje verliest. Ik zeg haar dat ik begrijp dat ze het niet leuk vindt te verliezen, maar dat het niet fijn is als ze er zo boos om wordt. Ze kalmeert (na veel dikke tranen en dito knuffels). Bij het volgende rondje dat ze verliest, zien we hoe ze haar tranen verbijt. Het lukt een paar seconden maar barst dan toch in snikken uit. "Ik probeer echt om niet kwaad te zijn maar ik kan er niets aan doehoehoen!". Ik herken zo veel. En ik besef weer waarom ik eigenlijk zo'n hekel heb aan gezelschapsspelletjes: ik kan ook niet tegen mijn verlies.




Ander voorbeeld: na een paar lichtjes uit de hand gelopen conflicten tussen haar en mij (veel heen-en-weer geschreeuw, te luid, te ruw, te hardhandig - ook ik pleit schuldig), praten we erover in bed. Het is niet de eerste keer dat we ons voornemen wat liever voor elkaar te zijn. Maar we lijken het maar al te vaak weer te vergeten. "Hoe lossen we dit op Jacks? Hoe zorgen we ervoor dat we het niet meer vergeten?" De kleuter komt op de proppen met een subliem idee. De volgende dag dicteert ze, en ik schrijf een tiental briefjes: "niet schreeuwen, niet pijn doen". Ze plakt er hartjesstickers bij ("want Lucille en ik kunnen nog niet lezen, en zo weten we toch dat het over lief zijn gaat"), en ze plakt de briefjes op de deur van elke kamer in ons huis. Het is gek, maar het lijkt vaak te werken. Als ik door het huis stampvoet, boos op mijn betweterige kleuter die weigert haar schoenen aan te doen, roept zo'n briefje me wel eens tot de orde. Soms ook niet. Maar we werken eraan. En ik verbaas me elke dag over de wijsheid van mijn kleine monster.














De handletter-inspiratie komt uit het boekje "Handlettering Doe Je Zo! Letters & Letters" van Karin Luttenberg van paperfuel.nl,  uitgegeven bij Uitgeverij Moon. Er is ook een boekje "Cijfers en Symbolen" in dezelfde reeks. Karin Luttenberg heeft ook een programma op de Nederlandse televisie over handlettering, én er is een Youtube-kanaal













(En nu begin ik me plots af te vragen of ik de privacy van mijn dochter niet schend. Ik kies ervoor me te outen als stiekeme driftkikker, maar mag ik dat voor haar ook beslissen?)





Reacties

  1. Opvoeden is niet eenvoudig! En we verliezen allemaal wel eens ons geduld. Elk karakter(tje) is anders en al doende leren we. (Zowel jong als oud) ;-) En wat betreft het schenden van Jackie's privacy, als ze binnen een paar jaar als puber je blog ontdekt, zal ze het je wel laten weten! Of de briefjes op de deuren dan nog werken...? :-) Je doet dat goed! Groetjes MC

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. bedankt buurvrouw! Jij weet het het beste, dat het niet altijd lukt, dat "niet schreeuwen" ;-)

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Fresita leest: "Ondine" van Jennifer Vrielinck

Het was alweer een paar weken geleden dat ik nog eens een roman had gelezen, maar voor  ons weekje op de camping aan het begin van de vakantie haalde ik "Ondine" van Jennifer Vrielinck in huis. De auteur en ik ontmoetten elkaar een tijdje geleden op Instagram, haar vrolijke feed doet me vaak glimlachen. En we werken blijkbaar (nog even) voor hetzelfde bedrijf. (Intussen ben ik er ook achter dat de vrolijkste auto op de parking - met bolletjesgordijntjes en leuke stickers - ook van haar is). Desalniettemin hebben we elkaar nog nooit in het echt ontmoet, toch niet bewust. Maar daar komt binnenkort verandering in, want wij gaan afspreken bij de koffiemachine op het werk. Als ik er dan aan denk neem ik mijn (inmiddels nogal beduimelde) exemplaar van haar prachtige debuutroman mee om dat te laten signeren :-)



Ondine is de naam van een meisje dat opgroeit bij haar tante in een visserscafé aan de Belgische kust, een paar decennia geleden. Ze is verknocht aan de zee, en het verhaal …

Fresita Bakt: Indian Summer Cake

Om te spreken van een echte Indian Summer is het weer me iets te wisselvallig, maar voor de Indian Summer Cake uit het mooie boek "The Plant Pharmacy" van Lisette Kreischer is dit het ideale moment.




Dit boek is niet alleen een kookboek maar ook een naslagwerk met "kruidenportretten," waar heel wat bij te leren is over allerlei kruiden en hun geneeskrachtige werking. Het is laagdrempelig, want veel van de beschreven planten staan gewoon in je eigen tuin of groeien in het wild. Iedereen kan ergens wel madeliefjes of paardenbloemen vinden, om maar iets te zeggen. Bij elk beschreven kruid staat een recept voor een een geneeskrachtig drankje of een lotion en verder in het boek vind je enkele recepten per seizoen. Gebak, maar ook slaatjes, warme dranken en warme gerechten. Alle recepten zijn veganistisch.

Gisteren bakte ik de Indian Summer Cake. Met bramen en tijm. Een heerlijke combinatie, en volgens de auteur vullen die twee elkaar ook goed aan qua geneeskracht. Wat d…

uit met de mini's: Restaurant De Markt in Oostende

Dat een restaurant kindvriendelijk is, is mooi meegenomen, maar het belangrijkste is toch wel dat het eten er lekker is. En dat is allemaal het geval bij De Markt op het Wapenplein in Oostende, waar we toevallig terecht kwamen op een zaterdagmiddag in juli. Ons weekend aan zee verliep anders dan gepland doordat Jackie van een klimrek donderde en hierbij een complexe elleboogbreuk opliep. Ze werd opgenomen in het ziekenhuis AZ Damiaan (ook een aanrader trouwens, maar ik hoop toch van harte dat het niet nodig is), werd geopereerd en moest twee nachten blijven. Het werd weer maar eens bewezen: onze oudste dochter is een kranige meid.


Vrijdag na de operatie kon ze de hele dag geen eten in haar maag houden en ook voor het ontbijt op zaterdagochtend was haar eetlust nog miniem (wat ik anderzijds volledig begrijp, wat is dat toch met dat ziekenhuisontbijt?) maar toen we zaterdagmiddag dus door Oostende city kuierden (even langs de Zara voor kleren die gemakkelijk aan te trekken zijn over zo&…