Doorgaan naar hoofdcontent

Fresita leest een boek: Schrijven vanuit je hart - Natalie Goldberg

Ik schrijf graag en ik denk dat ik ooit wel eens een boek ga schrijven. Tips hierover zijn altijd welkom en daarom leek het boek "Schrijven vanuit je hart - de kunst van creatief schrijven" me wel wat. Het is blijkbaar een klassieker in het genre, de eerste druk van "Writing down the bones", zoals het boek in de oorspronkelijke versie heet, kwam uit in 1986. En toch doet het boek het nog steeds. Het is geen dikke klepper maar bevat wel 64 korte hoofdstukken, met tips en ideeën waarmee je eigenlijk meteen aan de slag kan.



Ik ben vooral een bedlezer, dus ik lees net voor het slapengaan en val meestal na een paar minuten in slaap. Maar eigenlijk moet je dit boek helemaal anders lezen. Het is een doe-boek. Je moet een uurtje uitrekken en een hoofdstukje lezen en dan meteen je schrijfboekje nemen. Want ja, in 1986 werd er niet op laptops geschreven. En daar valt anno 2018 ook nog wel wat voor te zeggen.

Het is dus een boek voor mensen die graag schrijven maar daarmee een beetje vastzitten. Dit boek inspireert en rijkt praktische tips aan die zeker de moeite waard zijn.

Ik was oorspronkelijk helemaal verliefd op de mooie uitgave van dit boek, met lichtroze en goudkleurige spikkels (niet echt voor stoere schrijvers?), maar eigenlijk is dit wel degelijk een werkboek. Ik ga het - echt waar - meteen herlezen, en dit keer met een pen en een fluostiftje erbij. Om nog eens goed na te gaan wat er voor mij allemaal in zit. Want ik kan niet overal wat mee. Ik veronderstel dat dat voor iedereen anders is.

Een tip waarmee ik meteen aan de slag ben gegaan is: "schrijf". Goldberg beweert elke maand een schrijfboekje vol te pennen. Dat is heel wat schrijfwerk. Een fijne uitdaging, en ik geniet er wel van, maar anderzijds: dat kan ik al goed. Véél schrijven. Over hoe mijn dag was, mijn frustraties, mijn kleine gelukjes, waar ik naar uitkijk, wat ik nog wil doen. Ein-de-loos gepalaver. Maar wordt mijn schrijven daar nu beter van? "Schrijftraining" noemt ze dat, en ja, als je een sport beoefent, wordt je beter naarmate je veel traint. Maar schrijven is toch niet echt een sport? Als niemand het leest, weet je toch niet of het goed is? Net daarom lijkt een andere tip mij nog interessanter: de "schrijfmarathon". Je zit met één of meerdere andere "schrijvers" samen voor minstens een paar uur, en iedereen begint te schrijven. Met een kookwekkertje erbij: telkens tien minuten schrijven (lijkt mij superkort eerlijk gezegd maar kom) en dan ga je voorlezen. Niemand mag onderbreken. Dus als je wil inpikken op wat een andere schrijver voorleest, kan dat alleen in de volgende voorleesronde: dan moet je je reactie in je tekstje verwerken.

Ik vind "schrijven vanuit je hart" een tof boek, maar ik denk niet dat ik hiermee de sleutel tot een bestseller in mijn handen heb. Ik geloof wel dat dit boek een goede aanzet is tot "therapeutisch schrijven", het betere dagboekenwerk. Een rode draad doorheen het boek zijn ook de wijsheden van zenmeester Katagiri Roshi,  met wie Goldberg een innige persoonlijke band had. De oorspronkelijke Nederlandse vertaling van dit boek heette trouwens "Zen en de kunst van het creatief schrijven".

Op de website van uitgeverij Altamira lees je enkele van de tips uit het boek. Mijn verdict: een aanrader voor wie graag schrijft, maar geen must.



"Schrijven vanuit je hart  - de kunst van het creatief schrijven" van Natalie Goldberg is als paperback uitgegeven bij Altamira.

Reacties

  1. Ik vind het een boek dat aanzet om in al je werk beter te schrijven, niet enkel in je dagboeken. Het laat je je ware kern ontdekken en zo tot echt schrijverschap komen. Al is het boodschappenlijstjes...

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Fresita's testen uit: kant-en-klaar-maaltijden van Pascale Naessens

Zonder zever: kant-en-klaar eten, dat komt hier eigenlijk zelden in huis. Maar als Pascale Naessens kant-en-klaar-schoteltjes lanceert, dan word ik wel heel nieuwsgierig. Hoe rijmt Pascale Naessen kant-en-klaar met haar hoge eisen voor versheid, zonder bewaarmiddelen... zou dat dan nog lekker zijn?





Ik mocht bij Delhaize enkele schoteltjes gaan halen die wij hier thuis aan strenge proeven onderwierpen.

Omdat ik het oordeel van mijn dochters over eten niet echt altijd even serieus kan nemen, nodigde ik een andere kritische proever uit.




Wat stond er op het menu:


"Kippenhaas met pompoen, bloemkoolrijst en tomatensalsa" en "Sobanoedels met courgette, wortel, broccoli en soja-hazelnotensaus".






Beide gerechten doorstonden de test glansrijk. Eenvoudig op te warmen in de microgolf en de kommen kunnen zelfs in een gewone oven. Wat ons beiden aangenaam verraste, was de knapperigheid van de groenten. Ik zeg het: het is al lang geleden dat ik nog een kant-en-klare maaltijd at, ma…

Fresita voedt op: het continuüm concept

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik stap voor stap in contact met een manier van omgaan met jonge kinderen die gebaseerd is op een principe dat “het continuüm concept” wordt genoemd. Mijn vroedvrouwen overtuigden me van het belang van zo natuurlijk mogelijk bevallen, van borstvoeding, van draagdoeken en van samen slapen. Allemaal gewoontes die instinctief heel juist aanvoelden. Ze spraken mijn innerlijke blootvoetse hippie aan (die trouwens nooit echt ver weg is) maar ik zag niet meteen een verband tussen die verschillende dingen.


Tot Sarah Timmermans me “het continuüm concept” leerde kennen. En dat concept is eigenlijk de logica zelve. Het is erop gericht om voor een baby de overgang tussen het leven binnen de baarmoeder naar erbuiten zo zacht mogelijk te laten verlopen. Om het continuüm te respecteren. Beeld je eens in hoe groot de schok moet zijn voor heel wat westerse baby’s. Na maandenlang ronddobberen in heerlijk warm water, met een constante toevoer van eten en drank, besc…

O, kom er eens kijken

Sinterklaas is in het land en elk jaar proberen wij de hoeveelheid brol die hij binnenbrengt in te perken. Onder brol verstaan wij in dit geval: niet-duurzaam speelgoed. Ik houd niet van plastic. Daar zijn veel redenen voor, mijn liefde voor onze planeet is de belangrijkste. Bovendien vind ik houten speelgoed veel mooier en onze meisjes spelen er graag mee.

Soms kost het wel wat meer, maar wat een fijne ontdekking was het assortiment houten speelgoed van LIDL! (nu trouwens met grote kortingen).  Puzzels, auto's maar ook speelgoedeten, keukenaccessoires… Helemaal verliefd was ik op de meubeltjes voor een poppenhuis. Prachtig voor in ons IKEA-huisje dat maanden geleden al tweedehands op de kop werd getikt.




Jackie is er helemaal weg van, en de meubeltjes doen het geweldig in combinatie met de Sylvanian-konijntjes waar ze al een paar weken van droomde.



Wel plastic maar geen brol vind ik trouwens Playmobil. Omdat dat toch best duurzaam is. Mijn dochters spelen met de Playmobil waar ik …