Mademoiselle Fresita

Het oorspronkelijke opzet van deze blog wordt wel eens vergeten. Vooral door mij. Die luidde "stoefen met wat je gemaakt hebt". Hoog tijd om me weer eens bezig te houden met mijn core business, me dunkt. Dit rolde de afgelopen week van onder mijne Pfaff (die geen belastingen ontduikt en niet naar Duitsland gaat verhuizen en ook niet stiekem Germaine heet): een omkeerbare jurk maat 110 een rokje, voor een meisje van ongeveer 10 Dit rokje is eigenlijk een herwerking van een jurkje dat ik al veel eerder maakte, maar waarvan ik niet zo tevreden was (voor de kenners: er stonden Prym-drukknopen type 'anorak' aan, en die zijn volgens mij veel te zwaar en te straf voor fijne katoentjes). Tegenwoordig werk ik met het type 'jersey', en dat lijkt tot nog toe een veel beter idee. op bestelling: een pamperzak en een slab voor Manon op wiens geboortekaartje aardbeien staan verder op het programma, op bestelling: 3 vlaggenlijntjes, een pamperzak, no...

In opdracht: "maak eens een geboortekadootje voor baby Naafi". Speciale naam, maar Naafi's vader komt blijkbaar uit Burkina Faso. Dan mag het al eens wat specialer zijn. Ik weet het, ik val in herhaling, met een slab en de pamperzak van Madame . Maar van 't één hebt ge naar 't schijnt nooit genoeg, en 't ander is naar 't schijnt zo handig dat je moeilijk zonder kan. 't Moet zijn dat het waar is, want zowat iedereen die er van mij al eens eentje cadeau kreeg, heeft er nadien zelf al eens eentje besteld om zelf aan een andere versche moeder cadeau te geven. Maar swat, ik ben wel blij met het resultaat: Op de pamperzak staat de naam in vilt. Niet ideaal wellicht, vilt verslijt enorm en aangezien die zak toch wel heel vaak in en uit tassen gehaald wordt, zal dat gauw beginnen opwollen. Maar 't is er met de hand op genaaid, dus dat kan er dan nog af en dan staat er niets meer op. Ook schoon denk ik. Dat was ik allemaal aan 't bedenken terw...

Ahaaa... aan de collega's die nu ineens gretig mijn blog zouden beginnen lezen: bummer. Jullie krijgen geen kadookes van mij. Maar een collega die een bestelling doet, die krijgt zijn gerief natuurlijk. Een hele tijd geleden al zelfs - maar omdat de pakskes nog niet uitgedeeld waren, mocht dat ook nog niet geblogd worden - ze moesten het zo maar eens lezen, verrassing verknald, stel je voor. Volgens mij hebben ze 't nog steeds niet gekregen, maar ik waag het er toch maar op. In een idyllische wijk in Gent werden kort na elkaar drie telgen geboren. En mijn collega ziet het al gebeuren: een nieuwe stadsbende in de dop. Daar horen passende uniformkes bij: Diezelfde collega werd ook meter een paar weken geleden. Of 'coach' eigenlijk. Ik veronderstel dat dat ongeveer hetzelfde is als meter. En bij meterschap horen ook cadeaukes natuurlijk. Mademoiselle mocht vlaggen maken, en dat moest in overleg met de toen nog aanstaande ouders - want als ik vlaggetjes maak met een n...

zaterdag nog een spoedbestelling afgewerkt: een grote slab met een plastronneke, 't blijft een hit. Ik maakte er voor de gelegenheid zelfs een doeblefaske van, dus twee plastronnekes voor de prijs van één. Zodat je je das kan aanpassen aan je colbertje dus.

Scouts! absoluut! Dat werd mij deels door de strot geramd door mijn broers maar ik heb er nooit spijt van gehad. Maar als ik moet kiezen tussen de Banier en de Scoutsshop  (daar ben ik precies al lang niet meer geweest, Hopper???), dan steek ik wel over. Ik ben dan ook meer een knutselaar dan een kampeerder geworden. Intussen ben ik groot en is chiro niet meer uitsluitend cacao of afgelekte frisco. Eigenlijk kan mij dat allemaal niet meer zoveel schelen, ik ben zelf te groot en heb nog geen kinderen, laat staan kinderen op jeugdbewegingsgerechtigde leeftijd. Ik werk zelfs bijna dagelijks samen met een nogal enthousiaste chiro-madam, en met veel plezier. En als die chiromadam haar chirovrienden zich voortplanten, dan help ik haar graag met gepaste cadeautjes: Toile-cirée uit de banier, echt tof. Geen geweldige kwaliteit, het is zelfs eigenlijk niet echt toile-cirée want veel toile is er niet aan. Cirée vooral dus. Vellen stevig plastic, laat het ons daar op houden. Maar gevoe...

tadaaa... Jamkoekjes!!! En ja, ik weet dat decor belangrijk is, een mooi tafelkleedje, mooi bordje... maar deze misbaksels komen toch het meest tot hun recht op een pietepeuterig balkonnetje in het centrum van Brussel waar vooral een vuilnisbak staat. Dit werd me op de foto in het kookboek beloofd: Dat is toch wel andere koek (wow, die is flauw). Een paar minuten geleden zagen ze er nochtans behoorlijk eetbaar uit. Wel nogal in elkaar gezakt, een bakplaat vol aan elkaar geplakte koekjes, maar ze waren wel lichtbruin. En dan gaat mademoiselle nog even mails checken, en dan even 'snelletjes' uitrekenen wie wat nog verschuldigd is aan wie voor ons oudjaarsetentje. De berekening is denk ik gelukt, de koekjes iets minder. Ze zijn dus zwart, en bevatten vermoedelijk meer teer dan een pakje groene michel. De paar vierkante centimeter die er iets minder kankerverwekkend uitzien, heb ik trouwens intussen al opgegeten. En die waren zelfs bijna lekker. Ik ga ze nog eens maken denk i...

Ik heb dan wel vakantie, maar 't is om te werken. En ik werk niet hard genoeg naar mijn goesting. Als ik op mijn werk achter de computer zit, dan droom ik altijd van die uren die ik liever achter mijn naaimachine zou doorbrengen, maar als 't dan zo ver is, blijkt toch dat ik nog liever in de zetel lig te lanterfanten. Hoewel, liever, dat is het woord niet, want eigenlijk vind ik dat niet eens zo plezant. Want ik lig dan in die zetel een beetje kwaad te zijn op mezelf, juist omdat ik in de zetel lig. Ik heb dan ook nog eens een neiging tot lichte verslaving aan de betere buitenlandse televisieseries, type Mad Men, Six Feet Under, House M.D.... zender Acht en de digicorder steunen me daar volledig in. De oplossing ligt voor de hand, ik weet het. Maar 't is niet dat ik niets doe hoor, gisteren vermaakte ik bijvoorbeeld nog een paar oude t-shirts tot slabs: Tof hè. En ja, iemand hier in huis droeg ooit beige t-shirts. Ik was het alvast niet. En om van effen beige een schone ...

En ze naaide naarstig voort... omdat de Bazar met rasse schreden nadert... en omdat ik voor het zover is nog een kleine twintig uur op de arbeidsvloer moet doorbrengen (en daarmee bedoel ik niet die achter mijn naaimachine)... maar ook omdat ik zondag baby Louise nog eens zie, en de mama van Louise heeft ook nog een paar bestellingen gedaan. Maar nu dus gauw een paar foto's van de oogst van gisteren en vandaag: een handvol pochekes met een rits, worden voor uiteenlopende doeleinden gebruikt: geld, tampons, make-up, juweeltjes... 5 euro per stuk! En nog maar eens een grote slab in toile-cirée, met blauwe badstof achteraan. 10 Euro!

drie grote en een kleintje. Eén kant toile-cirée, andere kant badstof. Omdat daar wel wat vraag naar was. Die met het vogeltje is achteraan blauw, de andere groen. De grote kosten 10 euro, de kleine 7. Scroll een paar berichtjes terug, dan kan je zien dat er ook bijpassende pamperzakken zijn. Nu zaterdag te koop op de Bazar in Gent, of via deze weg. De Bazar is trouwens zeker een aanrader, met op zaterdagavond een feestje met meneer Fresita achter de draaitafels! nog een greep uit de voorraadkast: ruime herfstige schoudertas in baksteenrood ribfluweel, met een appelmandje op de buitenzak. Ook binnenstebuiten te gebruiken, voor zotte buien: gevoerd met retro oranje stof met de afbeelding van de appelmandjes die op de voorkant staan. Tas te koop voor 40 euro.