Mademoiselle Fresita

Ik ben Mademoiselle Fresita en ik ben fan van Dan Brown. Zo. Het hoge woord is eruit. Ik ben dus fan van Dan Brown, en velen met mij. Heerlijke boeken vind ik dat. Maar daar wordt wel eens smalend over gedaan door de vrienden van de literatuur. Zo'n beetje als mensen die zeggen dat iemand die van melkchocolade houdt geen echte chocoladeliefhebber is, en dat een koffieliefhebber die graag veel melk in zijn koffie lust geen echte koffieliefhebber is. Bij mij dus drie keer prijs. Ik lees graag, ondermeer Dan Brown. Ik eet graag melkchocolade en ik drink graag koffie met veel melk. (Zelfs graag alledrie tegelijk, bedenk ik net.) Inferno van Dan Brown dus. Een beetje cultuur en een beetje geschiedenis, een pak weetjes en een spannend verhaal. En niet al te moeilijk, want dat kan mijn hoofd niet aan. Het was al ettelijke jaren geleden dat ik nog eens iets van de man gelezen had. Grappig genoeg werd hij mij te leen aangeboden door een vriendin die mijn bevindingen over de dwarsligge...

Uiteraard werden we weer wat overdreven verwend, de afgelopen weken. We zijn wel heel blij. Met enkele lekkere, praktische, gezonde, grappige en allemaal mooie kadookes. Zoals vanboven in 't midden te zien, heeft meneer nu weer een voorraadje streepjeskousen. Blijkbaar lezen onze kadootjesgevers mijn blog, en zijn ze na mijn bescheiden noodkreet massaal op zoek gegaan. Van vier verschillende mensen kreeg hij streepjeskousen. Dat is toch wel straf.  Verder waren er nog een paar bons voor andere mooie en fijne dingen, die ons later in 't jaar nog plezier gaan verschaffen. (Maar eigenlijk is deze post er vooral omdat ik eens wou proberen een online fotocollage te maken.)

Het was alvast zalig, en tot nu toe was 2014 ook best gelukkig. Content op zijn minst. Gezellige feestjes met familie en vrienden en collegae, veel te veel cadeautjes, heerlijk eten, net niet te veel bubbels, net iets te veel chocolade en andere zoete zonden. Ook de baby genoot van de feestdagen, voor zover ik dat kan beoordelen toch. Ze heeft er niet onder geleden, laten we het zo stellen. Want er kwamen ook wel wat logeerpartijtjes bij kijken, dus regelmatig een ander bed en de regelmaat waaraan we stilaan gewoon geworden waren was bijwijlen ver zoek. Maar onze dochter heet een gemakkelijk kind te zijn, dus tot nu toe is voor haar nog alles oké. Om het feestseizoen af te sluiten, deden we vrijdag en zaterdag een beetje aan detoxen. Lekker lang uitslapen (heerlijk dat dat nog steeds kan met die baby, als zij er zin in heeft toch), en daarna naar de Färm  voor een portie gezondheid. Jacks en ik brachten een groot deel van de rest van de dag door in de keuken waar we werkten aan e...

zondag is La Dorlotterie er weer! Van 12u tot 18u, een gezellige winkelnamiddag in café Den Hemel , Hoornblaas 107 in Zichem. Waaraan mag je je op deze kersteditie verwachten? handgemaakte juwelen van Billy Rose / leuke hebbedingetjes van Egeltje / prachtige handgemaakte retro-knuffels en accessoires van Meeniak / hippe en ecologische kleuterkleding van Kleuterstraat / kaartjes en grafische ontwerpen van Lady Lief / zwierige rokjes en andere handgemaakte kinderkleertjes van La Fille De François / prachtige dameskledij van Lily and the Lady (OMSK, Just in Case, Best Behaviour,...) / kleurrijke kinderspulletjes van Mademoiselle Fresita / ... nog meer leuks: - laat je bengel fotograferen bij Isabelle - kindergrime door Sarah - laat je velletje in de watten leggen door Hanne van La Farfalla - geniet van de heerlijke baksels van Hildegarde van Zo Zoet Bovendien komt Axel Janssens voorlezen uit zijn nieuwe boek: in "Kobe en de Knuffeldraak" beleeft Kobe (uit "Wat doet ...

Ja, ja, ja: het gaat fantastisch in de crèche, en ik ben best blij om weer aan het werk te zijn. Net zoals ik het vandaag fijn vind om nog eens heerlijk met Jackie thuis te zijn. Maar het werkt dwingt ons gezin (!) in een structuur waar we wel bij varen. Het afgelopen half jaar leefden Jackie en ik alsof we in de zee ronddobberden, we lieten ons meevoeren met de stroming, sliepen wanneer we zin hadden en werden wakker wanneer we, tja, wakker werden. Nu gaat de wekker dus vier keer per week. Behoorlijk vroeg dan nog. Dankzij onze lichtwekker doet dat niet zo heel erg veel pijn. Ik geef mezelf een uurtje voor wakker worden, mezelf fatsoeneren, het kind fatsoeneren, ontbijt en de deur uit te gaan. Dat lukt, er is zelfs ruimte voor 'onvoorziene' omstandigheden zoals een extra kakpamper. Ik liet tot nu toe elke ochtend een vrolijke baby achter in de crèche en vond haar daar 's avonds behoorlijk tevreden terug. Zij drinkt goed en ik kolf goed (met heel veel dank aan boobs '...

Volgende week ronden we de kaap van het eerste halve jaar. Al bijna zes maanden slagen wij er in ons kind met succes in leven te houden. Vanaf volgende week staat mijn wereld weer even op zijn kop: zij naar de kribbe, ik aan het werk. Ik probeer de paniekaanvallen te onderdrukken als ik denk aan hoeveel organisatietalent deze nieuwe levensfase gaat vergen. Maar eerst nog even iets anders. Een terugblik, met tips. Want dat eerste halve jaar, en de negen voorafgaande maanden, waren toch wel fantastisch. Een roze wolk is veel gezegd - ik houd ook niet zo van roze - maar we hebben toch wel genoten. Grotendeels omdat alles vanzelf heel goed ging. Een kwaal-loze zwangerschap, een megavlotte bevalling en een kerngezond kind. (Tot een paar dagen geleden dan toch: ik schrijf dit stukje terwijl het koortsige kind vecht tegen haar eerste virus - dat heb je dan na twee halve dagen kribbe.) Zoals dat gaat met lijstjes met tips, verwacht ik van niet dat je ze klakkeloos volgt. Je pikt eruit wat je...

Brussel, je houdt ervan of je haat het. Of allebei, zo is het bij mij toch. De mooiste en tevens de lelijkste stad van 't land. Maar eindelijk, na toch wel een paar jaar mijn best doen, kan ik zeggen dat ik hier graag woon. Mijn half jaartje slow living, struinend door de stad, loopt op zijn laatste benen. Want binnenkort kruipt mijn baby op haar eerste benen naar de crèche. Het stinkt hier op heel veel plaatsen naar pis, te veel armoede, dubbel parkeren is schering en inslag, parkeren binnen een straal van 1 km van je huis een meevaller, te weinig écht gezellige buurten, te weinig scholen, te veel zwerfvuil, autorijden te agressief, mijn familie en de meeste vrienden wonen hier minstens 30 km vandaan en ik ben helaas altijd een beetje bang als ik in het donker alleen door de stad wandel. Ik zou vast nog een eindje kunnen doorgaan. Maar dat ga ik niet doen. Want ik heb het namelijk nog nooit zo naar mijn zin gehad, hier in dat smerige Brussel. Zo'n koter jaagt je uit je kot...