Mademoiselle Fresita

Net als je je frustraties over je, euhm, pittige peuter wereldkundig maakt , besluit zij zich eens zo goed te gedragen dat het bijna belachelijk wordt. Op maandag gaat Jackie niet naar de crèche. Een dag waarnaar ik, zeker nu Lucille er is, met gemengde gevoelens uitkijk. Maar gisteren was er eentje uit de duizend. Eentje zonder driftbuien, eentje van op tijd op afspraken geraken met aangeklede kinderen, van flinke dutjes, boekjes lezen op de bank en netjes eten. En van appeltaart! Na het dutje werd ik prompt aan de eerder gemaakte belofte herinnerd: "We gaan taart bakken!" Een restje mascarpone in de frigo leidde me naar een eenvoudig recept van een geweldige taart . Ik vergat de appelstukjes te bakken in de pan, dus bij mij ging er een taart met rauwe appel de oven in. Ook lekker, maar voorgebakken ongetwijfeld nog beter. Andere aanpassing: de rozijntjes werden in water geweekt in plaats van in calvados. Kindvriendelijkheid en al. (En geen calvados in huis, dat ook). ...

"Vandaag was ik zo'n moeder die ik stiekem een klein beetje haat als ik ze tegenkom. Op straat, op Instagram of op een blog." - Deze vreemde zin rolde een tijdje geleden uit mijn mond tijdens een gesprekje-met-koffie-en-baby met een lotgenote (moeder van peuter en baby dus). Wat voor moeder was ik die dag dan wel? Eentje die dicht bij de perfectie aanleunde. Hoewel alle krediet voor deze perfectie naar mijn oudste dochter ging. Die besloot die ochtend om eens niet voor dag en dauw wakker te worden maar gewoon precies op tijd. Precies op tijd voor een gezond ontbijt waarbij zonder morren havermoutpap met quinoamelk werd binnengelepeld en een handjevol druiven. Waarna er netjes tandjes werden gepoetst, kleertjes aangetrokken waarover we het meteen eens waren en waarna ik zelfs staartjes mocht maken in haar haar. Ook de baby vormde die ochtend geen obstakel: uit bed, pyjama wisselen voor een overdagpakje en in de draagdoek ermee. De peuter wandelde zonder problemen de anderh...

De reden van twee weken windstilte had u vast al geraden. Niet zo heel lang na het plaatsen van de laatste blogpost geschiedde hier in onze living een klein wonder. Na een skypegesprek met grote zus Jackie en grootouders besloot ik dat het misschien toch wel tijd was om de suikerboontjes in orde te maken. Want ja oma, ik loog een beetje toen ik zei dat alles al klaarstond. 't Is te zeggen: alles stond klaar, maar de nominetjes moesten nog op zakjes gestreken worden en de boontjes moesten nog in die zakjes. Een vaag idee met rozijntjes en vilten vogels werd ook nog in de rapte uitgevoerd zodat er ook een gezonde kindertraktatie was. Na een paar uur knutselen konden we met een gerust hart naar bed. Om nog een filmpje te kijken. Maar toen brak er water, begonnen er weeën, werd er een vroedvrouw gebeld en werd er een kind van 3,5 kg geboren. En dat alles op minder dan vier uur tijd. (Vanaf het water dus, met de doopsuiker erbij was het ongeveer zes uur). En oh, pittig detail: dat k...

We wachten nog steeds. Na een paar nachten bij meter Tineke werd kindje één sinds gisteravond ondergebracht bij haar grootouders. Fijn plan leek ons dat, dan zijn we op ons gemak voor het geval kindje twee zich aandient. We wonen namelijk nogal ver van de twee grootouderparen en de het feit dat ik de vorige keer nogal vlotjes bevallen ben in combinatie met het feit dat Brussel niet overdreven vlot in- en uit te rijden is, maakt dat we goed moeten nadenken waar we met grote zus blijven voor het geval de bevalling op gang komt. Meter Tineke is bovendien een paar dagen de stad uit, dus dan zit er niet veel anders op dan Jackie op logement te sturen. Wij op ons gemak, grootouders blij en ook Jackie zeer tevreden want bij oma en opa valt er altijd wel iets te beleven. Maar het maakt ons ook wel een klein beetje triest. Want het zijn tenslotte die laatste dagen met z'n drietjes, met Jackie als ons enige kindje. Een dubbel gevoel dus. Want we hebben Jackie ook gewoon graag bij ons. Waar e...

Eerst en vooral: beide projecten waarvan in vorige blogpost sprake, hebben hun doel bereikt! Met veel dank aan alle bijdragers en al! En nu dus koffietijd. Of theetijd. Ik ben inmiddels al een paar dagen gestopt met werken, in afwachting van de bevalling. En dat bevalt me. Ik was eraan toe. Een ijzertekort speelde me blijkbaar parten de afgelopen weken, rust en straffe pillen brachten soelaas. Ik ben een ander mens. Sinds gisteren staat er alweer een co-sleeper naast ons bed, er prijkt een babybox in de living en de leen-zitbal ligt klaar om mijn weeën op te vangen. Met dank aan respectievelijk Sylvie, tante Hilde en tante Ilse. En Johan natuurlijk. De baby mag dus komen. Maar de baby mag ook nog even blijven zitten. Want dit is ook zo'n heerlijke tijd: rusten, doopsuikertjes maken, kaartjes schrijven en vooral: koffietjes drinken in de stad. Of uit ontbijten, nog zo'n schoon genoegen van het langzame leven. Dat, en ook lunchen en taartjes eten én confituur én soep kopen, ka...

Daarom deden wij de afgelopen week aan Crowdfunding, twee keer zelfs! Eén keer voor een mooi project van Boobs 'n' Burps . Boobs 'n' Burps is een ge-wel-dige borstvoedingswinkel met filialen in Dilbeek, Antwerpen, Gent en binnenkort ook in Leuven. Ze verkopen er borstvoedingskledij, boeken, kussens en dergelijke, maar bovenal verkopen en verhuren ze de meest fantastische kolfapparaten. Bovendien geven ze zeer gezellige workshops aan moeders én vaders in spé, en moeders die na hun bevallingsrust weer aan het werk willen gaan maar de borstvoeding nog niet willen opgeven. Naast mijn al zo vaak bejubelde  vroedvrouwen  heeft Boobs 'n' Burps er zeker en vast aan bijgedragen dat onze Jackie zes maanden niks dan tiet heeft gekregen, en dat ze tot 18 maanden is blijven drinken. Dankzij de workshops - vooral de aparte workshop voor partners was veel waard: als ik het even niet meer wist was het fijn om een onderlegde man in huis te hebben, die wel wat kan vertell...

Ik vandaag precies 35, jij al eventjes 80. Tachtig, dat is in mijn beleving echt oud, maar ik weet dat die beleving regelmatig opschuift. Maar jij maakte het waar. Tot je 79ste een nette heer, die wel eens wat vergat maar vooral bij tachtig ging het steil bergaf. Twaalf juni. Jij dood, ik met pril leven in de buik. Pril leven dat we Maurice zouden noemen als het een jongen zou zijn. Twaalf juni. Ik jarig, jij gecremeerd. We zeggen graag dat het beter zo is. Als je geest en je lichaam zo snel aftakelen, kan het inderdaad maar beter snel gedaan zijn. Je zou het vast niet anders gewild hebben. Het afscheid valt zwaar, maar eigenlijk namen we maanden geleden al afscheid van de trotse, enthousiaste, vastberaden, koppige maar oh zo warme man die je tot kort geleden was. Het oude kromme meelijwekkende heertje van de laatste maanden was slechts een schaduw van wie je was. Dag nonkel Maurice. Als derde kind in ons gezin had ik toch wel het gevoel dat ik echt een gelukzak was met een exclusi...