Mademoiselle Fresita

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik stap voor stap in contact met een manier van omgaan met jonge kinderen die gebaseerd is op een principe dat “het continuüm concept” wordt genoemd. Mijn vroedvrouwen overtuigden me van het belang van zo natuurlijk mogelijk bevallen, van borstvoeding, van draagdoeken en van samen slapen. Allemaal gewoontes die instinctief heel juist aanvoelden. Ze spraken mijn innerlijke blootvoetse hippie aan (die trouwens nooit echt ver weg is) maar ik zag niet meteen een verband tussen die verschillende dingen.   Tot Sarah Timmermans me “het continuüm concept” leerde kennen. En dat concept is eigenlijk de logica zelve. Het is erop gericht om voor een baby de overgang tussen het leven binnen de baarmoeder naar erbuiten zo zacht mogelijk te laten verlopen. Om het continuüm te respecteren. Beeld je eens in hoe groot de schok moet zijn voor heel wat westerse baby’s. Na maandenlang ronddobberen in heerlijk warm water, met een constante toevoer van eten e...

Een grote aanrader voor de laatste dagen van de paasvakantie: rep je naar Tongeren voor een portie geschiedenis: leerrijk voor jezelf en het nageslacht. Nog tot en met zondag zijn er in het Gallo-Romeins Museum namelijk supergidsen aan het werk, die je in elke zaal tot in de puntjes kunnen vertellen hoe de Neanderthalers vuur maakten, hoe de Galliërs ten strijde trokken en hoe de Romeinen zich nu precies wasten. Er valt op elke afdeling iets fijns te spelen of te knutselen (jezelf beschilderen met oker, een kommetje van klei maken of een stukje mozaïek maken met stickertjes). De gidsen leveren schitterend werk en boeien zonder problemen een groepje kinderen tussen 4 en 12 jaar. Er zijn bovendien toffe interactieve tekenfilmpjes en er valt ook nog wat te proeven! Jackie was dolenthousiast. En ja, de Supergids van de Romeinen was onze favoriet ;-) Super gedaan Joke!

Joehoe, het is nu écht wel lente (vandaag wel weer wat minder, maar toch: zonnige dagen zijn al geen uitzondering meer), dus het picknickseizoen is officieel begonnen! Picknicken (of zoals Jackie zeer rationeel zegt "eten op een deken in het gras") is één van onze favoriete zomerbezigheden. Zodra het even kan eet ik graag buiten, en hoewel het vaak een behoorlijke volksverhuis is, blijf ik het toch een meerwaarde vinden om dat op locatie te doen. Het fijne kookboekje "Picknick - de lekkerste gerechten en snacks om mee te nemen" van Suzy Ashford  biedt heel wat inspiratie voor de ietwat luxueuzere picknickgerechten, die trouwens ook uitstekend thuis aan de keukentafel te eten zijn. Zeker ideaal voor een brunch, omdat het allemaal gerechten zijn die je even op voorhand kunt maken. Wij kozen voor de aspergetaart met comtékaas. Meneer Fresita en ik zijn grote aspergeliefhebbers, vooral de witte. Deze taart is met groene asperges en ook erg lekker. De kinderen ...

Oh wat houden wij van Boer Boris! Ik had het al eens over Boer Boris en het gebroken been . En intussen mag onze agrarische vriend zelfs mee in bad. Voorlezen, dat doen wij hier namelijk niet alleen voor het slapengaan. Hier wordt van tijd tot stond voorgelezen tijdens het eten, tijdens het koken, terwijl mama op toilet zit maar heel vaak ook als de kinderen in bad zitten (ik bedenk net dat de twee laatste situaties ook gelijktijdig kunnen, mét voorlezen dan nog).   De kippen, de koe, het varken: iedereen is vies en moet in bad.  Eigenlijk zijn onze kinderen de badboekjes wel wat ontgroeid, maar wat is deze uitgaven van Boer Boris grappig. Is er iemand verbaasd dat de woorden "bloot gat" elke keer hilariteit in de badkamer veroorzaken? In bad met Boer Boris van Ted van Lieshout is uitgegeven bij Gottmer. 

"Den Doktoor" in Meerhout is op zijn minst een bijzondere koffiebar te noemen. Een jaar geleden openden twee zussen een koffiesalon in hun ouderlijk huis, de voormalige dokterspraktijk van hun vader. De inrichting, de kaart, de suiker bij de koffie: alles is in het thema van geneeskunde, doorgaans van de oude stempel. En omdat er ook een fijne speelhoek met dokterskoffertjes en kinderboeken over dokters is, past ons ontbijtadresje perfect in de rubriek "uit met de mini's". Strikt genomen staat er geen ontbijt op de kaart. "Als je op voorhand belt, dan regelen we dat wel", wist één van de zussen ons te vertellen "maar wij zijn niet echt keukenprinsessen." Op de kaart staan wel dikke boterhammen met Averbodekaas, chocolademuffins en zalige wortelcake met walnoten. In combinatie met een ruime keuze aan thee, koffie en sapjes noem ik dat wel degelijk een ontbijt.  Gezellig toeven daar. En Jackie blijkt fan te zijn van mierzoete...

Ik schrijf graag en ik denk dat ik ooit wel eens een boek ga schrijven. Tips hierover zijn altijd welkom en daarom leek het boek "Schrijven vanuit je hart - de kunst van creatief schrijven" me wel wat. Het is blijkbaar een klassieker in het genre, de eerste druk van "Writing down the bones", zoals het boek in de oorspronkelijke versie heet, kwam uit in 1986. En toch doet het boek het nog steeds. Het is geen dikke klepper maar bevat wel 64 korte hoofdstukken, met tips en ideeën waarmee je eigenlijk meteen aan de slag kan. Ik ben vooral een bedlezer, dus ik lees net voor het slapengaan en val meestal na een paar minuten in slaap. Maar eigenlijk moet je dit boek helemaal anders lezen. Het is een doe-boek. Je moet een uurtje uitrekken en een hoofdstukje lezen en dan meteen je schrijfboekje nemen. Want ja, in 1986 werd er niet op laptops geschreven. En daar valt anno 2018 ook nog wel wat voor te zeggen. Het is dus een boek voor mensen die graag schrijven maar daa...

Het is eigenlijk zo simpel als wat, en toch heb ik me er nog niet vaak aan gewaagd. De broden die ik tot nu toe bakte, vond ik eigenlijk niet echt lekker. Nu ben ik ook niet echt een grote broodliefhebber, maar boterhammen blijven voor kleuters toch de handigste lunch voor op school, dus ons gezin kan toch moeilijk zonder. Onlangs kwam ik erachter dat kleuters in Steinerscholen vaak brood bakken. Dat vond ik zo'n leuk idee, dat ik woensdagnamiddag besloot het er ook eens op te wagen. Ik had bloem en verse gist in huis, en dat is namelijk alles wat je nodig hebt om een brood te bakken. Dat, en een beetje water. Ik vond het best spannend, dit experiment, omdat ik er zelf nog nooit was in geslaagd een degelijk brood te bakken, en nu liet ik me daarin bijstaan door twee onstuimige kleuters. Ze vonden het heerlijk: ingrediënten afwegen, voorzichtig roeren, het kneden (net klei! net plasticine!) en ook het rijzen was prachtig. En ik vond het zowaar ontroerend om na tw...