Doorgaan naar hoofdcontent

The Jacquelines

Ergens vorig najaar zaten meneer Fresita en ik in 't grootste café van Brussel. Ik had net een hectische werkdag achter de rug en we praatten over de zin van het leven, over politiek, over rechts-links en over hoe ons kindje, toen een paar centimeters groot diep in mij, zou mogen heten. We kenden wel wat leuke jongensnamen, hoewel we elk ons favorietje hadden en het daar tot op heden nog steeds niet over eens geraken. Maar een meisjesnaam, daar kwamen we maar niet uit. Ik wou iets origineels maar niet 'speciaal', een beetje een klassieke naam maar niet te doorsnee, een beetje frivool en meisjesachtig. Ik vind stoere meisjesnamen zoals Sam heel tof, maar niet voor mijn dochter. En ik kwam er niet uit. Hoewel ik al ongeveer sinds mijn vijfde nadenk over de mogelijke namen voor mijn nageslacht. Toch was het meneer Fresita die het plots zei: "En Jackie?". Lap. Dat was hem dan. Ik moest even nadenken. De naam werd uitvoerig geproefd. Jackie op zijn Nederlands of op zijn Engels, allebei leuk. En volledig "Jacqueline", zodat het dan toch een klassieke naam zou zijn. Breed glimlachend gingen we naar huis. Want de zin van het leven kenden we dan wel niet, de politiek beloofde niet veel goeds, maar we hadden wel een naam voor ons meisje. Hoewel we toen nog niet wisten dat het een meisje zou worden. Duizend keer heb ik de naam gezegd, gefluisterd, gemompeld en tijdens de werkdag die erop volgde heb ik er vooral veel aan gedacht.

's Avonds pikte meneer me op na het werk, en in de auto werden we verrast door een heerlijk melodietje en een grappige tekst. "Oh hypo hypochondria why do you hunt me so" - heel nieuw en fris, maar net de Andrew Sisters. Helemaal ons ding. "Dit waren The Jacquelines" klonk de afkondiging. Net geen teken van God, maar toch een bevestiging van de juistheid van onze naamkeuze. Toen waren we zeker. Dus toen we enkele maanden later van de dokter te horen kregen dat onze duts inderdaad een meisje was, was het opluchting troef. De discussies over de jongensnaam konden gestaakt worden, wij zouden een Jackie krijgen. 


Zoals geweten is onze Jacqueline intussen een onontkoombaar feit van bijna zeven kilo. We beleven een heerlijke zomer, ondermeer in Brussel en in Diest. Sinds vorige jaar vindt daar in de zomer een geweldig evenement plaats. Dat we ook nu naar de Retro Jardin zouden gaan, dat lag dus al lang vast. En toen we The Jacquelines op de affiche zouden staan, wisten we het natuurlijk helemaal zeker. We genoten van het optreden en stelden onze Jacqueline voor aan die andere Jacquelines. 



Fantastische madammen. Wat zijn we trots op onze foto en onze gesigneerde cd! Jammer dat onze kleine Jackie niet meteen haar stralendste glimlach wou opzetten. Maar ze werd dan ook even uit haar draagdoek-dutje gehaald om te poseren, daar hoort natuurlijk een grimas bij. En bij deze stralende verschijningen verbleek je natuurlijk al wel gauw een beetje.

En fijn dat zij het blijkbaar ook wel tof vonden! 


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Hoe maak je een vilten verjaardagskroon?

wie niet wil knutselen maar deze kroon wil kopen, scrollt meteen door naar onderaan dit bericht! wat heb je nodig? - een paar stukken dikke vilt (een paar milimiter dik) - een naaimachine of een naald met kleurig naaigaren (bijpassend of net contrasterend) - een stukje elastiek van 1,5 cm breed en ongeveer 10 cm lang, liefst zwart of een leuke kleur - een paar cm velcro - een stukje dunne vilt of vilten cijfers (bijvoorbeeld die van Artemio ) - een stofschaar waar vind je dat? De meeste benodigdheden vind je bij Veritas  of bij de meeste naaiwinkels. De laatste keer dat ik bij Veritas was vond ik er geen dikke vilt. Die vond ik wel bij De Banier .  hoe maak je dat? 1) Ik maakte de verjaardagskroon naar dit patroon  (je kan helemaal deze handleiding volgen maar ik heb hem een beetje aangepast.) Voor het hoofd van een eenjarige blijkt het wel een beetje groot: je knipt dus best een centimeter of twee van patroondeel 2 af. Print het patroon af zo

Wat eten de Fresita's? Weekmenu week 2 en 3

Zieke kinderen en allerlei andere niet geldige redenen maakten dat ik mijn blogplicht een beetje verzaakt heb. Maar het is mijn blog en ik doe wat ik wil, dus bij deze: een paar van de culinaire hoogtepunten (lees: "wat ik me herinner" en dus vooral "wat ik fotografeerde") van de voorbije twee weken.  Dus niet echt dag per dag, maar een kleine bloemlezing van wat er op tafel kwam. broccolistamppot met gerookte zalm Héérlijk. En bovendien heb ik het niet zelf moeten koken: Meter Tineke kwam langs met een recept uit een boekje van de Albert Heijn en kaapte onze keuken. Wij waren te gast aan onze eigen tafel, ik kan het iedereen aanraden. Omdat ik het zelf ook nog wel eens wil maken, typ ik het recept ineens hier over. Dan vind ik het makkelijk terug en heeft u er ook nog wat aan. Geen dank. nodig voor 4 900g kruimige aardappelen 700g broccoli 30g amandelschaafsel 25g boter 1 el mosterd 100 ml melk 75g veldsla 100g feta 200g gerookt

Fresita bakt: Bananenbroodpudding met chocolade

Broodpudding met chocolade en banaan, wat ons betreft veel lekkerder dan de klassieke versie.  Broodpudding: geen beauty, maar wel lekker, en past helemaal binnen een zero waste leven! Regelmatig maken wij hier een broodpudding om restjes oud brood op te werken. We variëren wel eens met het recept en ik doe er wel eens stukjes appel of gekonfijte gember in. Dit keer besefte ik toen ik al bezig was met het brood te breken, dat er geen melk in huis was. Wel een pak chocolademelk. En omdat appels mij niet lekker lijken bij chocolademelk, besloot ik er een banaan in te doen. Ten slotte roerde ik er nog wat stukjes chocolade (ik gebruikte chocolade centen die hier nog lagen van de sint) doorheen, want alles wordt lekkerder met meer chocolade.  Bananenbroodpudding met chocolade Benodigdheden 300 g oud brood en eventueel koekjes 2 kopjes chocolademelk 5 geklutste eieren 2 bananen 1 eetlepel poeder voor vanillepudding een handvol kleine stukjes chocolade bakvorm bakpapie