Mademoiselle Fresita

Er zijn niet erg veel films die zowel meneer Fresita als ik goed vinden. Het heeft een tijdje geduurd voor ik begreep hoe dat kwam, maar het antwoord is eigenlijk nogal eenvoudig: er zijn eigenlijk niet veel films die meneer goed vindt. Dus het is wel een feest als we eens een film zien die we allebei goed vinden. Le Tout Nouveau Testament van Jaco Van Dormael is er zo eentje. Ik ben 's werelds luizigste filmrecensent denk ik. Ik kan echt geen goed opgebouwde tekst maken over waarom een film goed is. Maar ik ben wel een bedreven lijstjesmaker. Daarom: een lijstje van dingen die ik goed vind aan "Le Tout Nouveau Testament". 1) Benoît Poelvoorde. Stelt nooit teleur. Net als Johan Heldenbergh, met een klein rolletje. 2) Het speelt zich af in Brussel. In het hellegat van Donald Trump woont blijkbaar God Himself. Een feest van herkenning voor deze pas uitgewekenen met af en toe een beetje heimwee. 3) Het is een mooie film, met mooie plaatjes. 4) Er zitten enk...

Ik ben een leesbeest. Een lui, langzaam leesbeest. Ik verslind geen boeken, maar neem ze langzaam tot mij. Misschien is dat een beetje een bewuste keuze, maar ik ben vooral een trage, verstrooide en dus snel afgeleide lezer. Bovendien zeul ik liever geen dikke kleppers mee in mijn tas, dus die lees ik alleen thuis. Meer nog: die lees ik vooral 's avonds in bed, net voor het slapengaan, als mijn ogen al een beetje toe vallen. Dus a rato van een bladzijde of vier per dag. Dan kan je al eens een tijdje zoet zijn met een dik boek. En toch. Sinds wij in het begin van vorig jaar de televisie uit ons huis banden, wordt er hier toch wel een pak meer gelezen. Een paar maanden na die wijze beslissing kwam er echter een nieuwe bewoner in het appartement die toch ook wel wat tijd in beslag nam (ik heb het over het kind, voor de slechte verstaander). Maar desalniettemin werd er wel wat gelezen. (die nieuwe bewoner bracht ook zes werkvrije maanden met zich mee). Ik vond ook de weg weer naar de...

Ik beloofde u dat ik nog zou vertellen wat we zaterdag deden. We namen de bus naar de Naamsepoort en wandelden naar het museum van Elsene . Daar waren we nog nooit geweest. Dat er een tentoonstelling van Duane Hanson is, vormde een uitstekend excuus om dat toch eens te doen. Moderne kunst, dat is meer de rayon van de heer des huizes hier, dus het was hij die ermee op de proppen kwam. Duane Hanson is een hyperrealist. Was, beter gezegd, want hij is al een tijdje dood. Hij maakt beelden van mensen die er zo griezelig echt uitzien dat het raar wordt. Het vergde een paar seconden en een paar oogknipperingen bij het binnenkomen in het museum, het onderscheiden van de bezoekers van de kunstwerken. Daarna kwam de verbazing. De 'hyper' in hyperrealisme is geen overdrijving. Lichaamsbeharing, poriën, levervlekjes, onderhuidse adertjes, cellullitis, ... echt alles is te zien. Zoals je uit voorgaand lijstje kan afleiden zijn het dan ook niet meteen de knapste mensen die Hanson port...

Van nu af aan tellen we tot tien. Ten zeerste genietbaar in week 12: 1. Lentezon! Buiten lunchen! 2. Een fijne kennismaking, een aangename avond, lekker eten en fijne kadookes , allemaal ineens op vrijdagavond! 3. cultuur op zaterdag. Weldra meer hierover! 4. Een wandeling op zondag. Voor het goede doel , georganiseerd door de vriendekes van de scouts, samen met een handjevol vrienden en familie. Gezellig. (En ook: 't is toch wel schoon in Engsbergen ) 5. Babygebarentaal ! Al maanden gebaarde ik in het ijle naar mijn dochter, en poef, ineens is ze mee en geeft ze uitermate beleefd aan wanneer ze melk wil drinken. 6. Een zotte film:  I heart Huckabees . Highly enjoyable. 7. Leren rugdragen. The sequel, want ja, ik kon dat eigenlijk al . Maar veel vaker dan voor die betreffende foto heb ik dat niet gedaan, dus ik was het een beetje verleerd. Nu er weer zonder-jas-weer in het verschiet ligt, lijkt het me toch wel weer wat, zo'n baby op de rug in plaats van ...

Een 'interactief babyatelier'. Ik had er eerlijk gezegd mijn twijfels bij. Maar Zinnema in Anderlecht opende feestelijk het nieuwe cultuurseizoen en we werden hoogstpersoonlijk door de organisatie uitgenodigd voor een zinneprikkelende ervaring voor ons spruitje. Ook al is ze eigenlijk strikt genomen nog een paar weekjes te jong. Dit babyatelier ging echter mijn verwachtingen te boven. Jackie was inderdaad nog een klein beetje te klein, hoewel ze van aan de zijlijn intens genoot van wat ze zag, hoorde, proefde en voelde. Haar iets oudere collega's, die al kunnen kruipen, genoten nog wat meer. In een warm en duister zaaltje, verlicht door enkele spots in warme kleuren, speelt een man gitaar en strooit een vrouw met kurkuma en kaneel, met bietensap en andere interessante zaken, allemaal eetbaar, voelbaar en ruikbaar. Het klinkt gek, ik weet het, maar het was prachtig om te zien hoe de kindjes genoten, nieuwsgierig ontdekten hoe alles voelde op hun huid, op hun tong. Ze spe...

Niet gemakkelijk om te typen, de titel van deze post. Ik heb hem dan ook niet zelf bedacht, het is de naam van een mooie tentoonstelling in de Centrale . Dat is de Centrale for contemporary art op het Katelijneplein in Brussel. Met de favoriete Belgische hedendaagse kunstwerken van Claude Blondeel, de weergaloze cultuurrecensent van de openbare radio, die inmiddels al een paar weken 'met pensioen' is, maar het naar wat ik hoor drukker dan ooit heeft. Bij wijze van afscheid mocht hij een tentoonstelling samenstellen, een idee van Klara -nethoofd Chantal Pattyn. Hij koos voor een overzicht van Belgische kunst, in de brede zin van het woord. Jan Fabre, Anne-Teresa De Keersmaeker, Alechinsky passeren de revue, maar ook Johan en de alverman met Jef Cassiers. Meneer Fresita herinnert zich Blondeel van op Studio Brussel, waar die hem regelmatig zin deed krijgen in cultuur door zijn prachtige, enthousiasmerende recensies. Ik hoorde hem dan weer op Klara en Radio 1. En van het u...

Ergens vorig najaar zaten meneer Fresita en ik in 't grootste café van Brussel . Ik had net een hectische werkdag achter de rug en we praatten over de zin van het leven, over politiek, over rechts-links en over hoe ons kindje, toen een paar centimeters groot diep in mij, zou mogen heten. We kenden wel wat leuke jongensnamen, hoewel we elk ons favorietje hadden en het daar tot op heden nog steeds niet over eens geraken. Maar een meisjesnaam, daar kwamen we maar niet uit. Ik wou iets origineels maar niet 'speciaal', een beetje een klassieke naam maar niet te doorsnee, een beetje frivool en meisjesachtig. Ik vind stoere meisjesnamen zoals Sam heel tof, maar niet voor mijn dochter. En ik kwam er niet uit. Hoewel ik al ongeveer sinds mijn vijfde nadenk over de mogelijke namen voor mijn nageslacht. Toch was het meneer Fresita die het plots zei: "En Jackie?". Lap. Dat was hem dan. Ik moest even nadenken. De naam werd uitvoerig geproefd. Jackie op zijn Nederlands of op zi...

Lichtgroen. Van jaloezie ja. Licht, omdat ik vooral heel blij ben voor het onderwerp van mijn afgunst. Na heel wat huisverkoop-perikelen kreeg ik gisteren een korte rondleiding in de nieuwe stek van een dierbare vriendin en ohw ja, wat een mooi huis is dat. Onmiddellijk naar de top vijf van mijn favoriete huizen gekatapulteerd. Een absolute droom. Een oud huis dat hélemaal naar je zin gerenoveerd is - what are the chances? Al die dingen waar je zelf niet moet over nadenken, omdat iemand anders met een bijzonder stijlgevoel dat al voor je gedaan heeft. Een welgemeende sorry aan de andere Fienen, maar Tine heeft nu officieel het mooiste huis van ons allemaal. En Tine, het is je van harte gegund! vòòr deze lichtjes adembenemende rondleiding gebeurden er nog leuke dingen deze week (ondanks de sneeuw, komaan zeg! Het is maart! Lente en al!) dus: Counting my blessings, week 11. - We kozen en kochten een babydrager. Een draagzak dus voor het kind. Wat research en vooral navraag bij ervari...

De tijd lijkt almaar sneller voorbij te vliegen. Mijn buik en zijn bewoner groeien als kool en de Fresita's tellen stilaan de laatste weken van het kinderloze leven af. Ook de laatste werkweken komen stilaan in zicht, en deze laatste loodjes zijn behoorlijk volgeboekt. Op professioneel vlak, maar ook daarbuiten. Vermoeiend, maar ook leuk. Op een rijtje: - de eerste voorbode van de lente, waarop ik zonder jas (maar met een dikke trui en wantjes) naar buiten ging, mét zonnebril - een postpakketje, helemaal uit Atlanta, van een dierbaar iemand die ik ooit in Griekenland leerde kennen. Zoveel kilometers tussen ons, maar elk jaar komt er een kerstkaartje en dankzij facebook is het contact de laatste jaren weer wat gemakkelijker en frequenter. En ook dankzij facebook kijkt ook zij nu vol spanning uit naar de geboorte van ons kindje. En dat werd nu dus verwend met een uitermate schattige badjas, in de vorm van een nijlpaard. Ik kan amper wachten haar erin te wikkelen. - een goeie ev...

wat maakte me blij? - juffrouw stampertje in mijn buik - aangename werkdagen - een bezoekje van mama en papa (en de propere vensters die daar op wonderbaarlijke wijze mee gepaard gaan) - uit eten bij onze all time favourite: Le Fin de Siècle (die in de Kartuizerstraat en zonder website, want volgens Google is er ook eentje in Etterbeek.) - soep van meneer Fresita - een brood van de Pain Quotidien dat zowaar 7,60 euro kost. Gene zever. - een heerlijke avond bij de vriendinnekes in Leuven. Lekker eten, beseffen dat elkaar een paar weken niet zien echt wel lang is en een kleine, nog niet geboren jongen die dan toch een meisje blijkt te zijn. Een vriendinnetje voor het onze. - hoogstaande cultuur in de KVS: Ter ere van het vijfentwintigjarig bestaan van Ultima Vez worden een paar legendarische creaties van Wim Vandekeybus hernomen. "What the body does not remember"  was zijn debuut en net als alle recentere werken die ik van hem ooit zag niets minder dan adembenemend. En...

Terwijl de stad stilaan bedekt wordt onder een wit sneeuwtapijt en wij ons afvragen of we morgenvroeg heelhuids op het werk zullen geraken, maak ik de balans op van de tweede week van het jaar. De eerste week zonder tv. Dat laatste is een gevolg van een al lang gemaakt voornemen. Ik las wel eens - volkomen terecht overigens - "als je vindt dat je te weinig tijd hebt, kijk dan minder televisie". Zo waar. Ik ben een verstokte kijker. Zoals ik een pak koekjes niet in de kast kan laten liggen, kan er geen tv in mijn living staan zonder dat ik er overmatig veel naar kijk. Ik wou het wel eens proberen zonder - want de avonden dat ik er toch in slaagde de tv niet aan te zetten, vond ik steevast aangenamer. Productiever, creatiever, minder schuldgevoel en met een frisser hoofd naar bed. Na een paar uurtjes televisie lig ik namelijk steevast in een soort coma, wat de 7 meter van de zetel naar het bed tot een helse tocht maakte - de tussenstop langs de badkamer voor mijn afspraak met O...

Mijn oog viel een paar weken geleden op die naam, Blackie and the Oohoos, op het internet of op een flyertje van papier met de programmatie van de Beursschouwburg. En ik vond dat zò goed klinken, dat ik wel naar het optreden wou. Geen vergissing, zo bleek. Twee meisjes met ravenzwarte haren brengen feeërieke muziek - ja, ik denk ook wel dat zij fan zijn van CocoRosie. Mooi zo. Een fijn optreden, en we genieten nog van de muziek want we hebben de plaat gekocht. Een leuke ontdekking dus, en dat allemaal omdat ik vind dat hun naam zo mooi is.

een nieuwe week, de eerste van het jaar zelfs. En ook nog een klein stukje vorig jaar. Ik genoot van: - mijn vriendinnen en hun aanhang , in een fijne omgeving, een opperbeste sfeer en met fijne cadeaukes - lekker eten (Joke, dat ijs met chocoladesaus en verkruimelde Jules Destrooperwafeltjes is echt to die for) - twee nieuwjaarsfeestjes in familieverband - de kennismaking met zeer aangenaam overzees gezelschap - het uitlezen van een boek - het beginnen in een ander boek - echte Babelutten en niet echte maar toch lekkere neuzekes - de beste groententaart van de wereld in een stukje Parijs in Brussel - een prachtige film en bij uitbreiding een gezellige avond - een geslaagd naaiprojectje naar de tutorial van Polkadotjes - een gezellige avond met enkele vriendinnekes - een fijne verrassing van mijn tante uit de stock van haar vroegere winkel - een snuffelsessie samen met de mama tussen mijn eigen babykleertjes (het wordt zoeken naar het evenwicht ...

Naast onze hoofdverblijfplaats in de kleurrijkste stad van 't land - maar helaas ook wel een erg grauwe en grijze stad - vertoeven wij al eens graag in een kleine provinciestad die zich "oranje" noemt. Iets met Willem van Nassau, ik weet niet precies hoe het zit (eigenlijk weet ik in de verste verte niet hoe dat zit). Wat ik wel weet is dat daar sinds kort een nieuwe diersoort rondgaloppeert, zijnde de " oranje giraffen ". Ze steken hun nek uit voor cultuur en dat is een goede zaak. Voorlopig zijn ze vooral met film bezig. Giraffen komen goed overeen met zebra's, en zo is er nu elke vrijdag zebracinema , in het begijnhof van Diest. We zagen dankzij de giraffen in het najaar al enkele filmparels - en beleefden er trouwens aansluitend gezellige avonden in het café - die gevestigd is in de vroegere kapel, prachtig allemaal. Als je helemaal geluk hebt kan je je ook nog eens laven aan heerlijke hapjes - want sommige giraffen zijn in hun vrije tijd ook verdienst...

Het jaar loopt stilaan op zijn laatste benen, en dat betekent al een paar jaar hetzelfde: een paar weekjes thuis om me, samen met mijn naaimachine, voor te bereiden op  La Dorlotterie . Op zondag 9 december is het weer zover: van 12u tot 18u moet je in Den Hemel in Zichem zijn voor je kadootjesjacht. Zoals altijd: handgemaakte juwelen bij Billy Rose, naaisels voor groot en klein bij mij. Intussen ook al vaste waarden: Hillie's Heerlijke Heerlijkheden van "Zo Zoet" en de rockabillyjurkjes van Lucille . Fotografe Isabelle zal er zijn met haar mobiele fotostudio voor originele kinderportretten en ook Bo is er weer, met kaartjes en prachtige beschilderde serviesjes. Nog meer kaartjes kan je vinden bij Ladylief. Gloednieuw: ecologisch design bij de piepjonge webshop Ecodeluxe . En we zijn nog meer lief voor de natuur en de wereld: de Kleuterstraat , een webshop voor kinderkleding, verkoopt alleen wat ecologisch verantwoord is of fairtrade. Mocht u daar uw keuze niet kunnen m...

Het bloggen staat hier tegenwoordig op een laag pitje. Vanalle andere dingen aan het hoofd, vandaar. Vooral veel werken, en dan heb ik het over het werk waarmee ik effectief mijn boterhammen verdien, niet het occassionele naai- en knutselwerk dat daar tussendoor plaatsvindt. Bovendien staken we ook veel tijd, energie en vooral emotie in een heel bijzonder project . Waarover ik nog niets durfde te bloggen, misschien omdat ik dacht dat dat ongeluk zou brengen voordat alles in kannen en kruiken was. Dat ongeluk is er dan helaas toch gekomen, onze kannen en kruiken zijn gebroken want een projectontwikkelaar heeft onder onze duiven geschoten. Veel teleurstelling en verdriet deze week, maar er is nog steeds strijdlust: meneer en ik zijn er de afgelopen maanden van overtuigd geraakt dat cohousen de manier is waarop wij later willen wonen. Diest en omstreken, waar onze familie en vrienden wonen, is te ver van ons werk (elke dag uren pendelen zien we niet zitten), en wonen in Brussel is zeker...

- Een hoop eten uit de tuin van papa, waarvan we een heerlijke salade Niçoise maakten - Hoog bezoek in Brussel, twee keer op één dag zelfs: op dinsdag kwamen vriendin met kind langs voor een bezoekje aan het dinomuseum en een klein beetje boterhammen in het park , ’s avonds mocht ik twee andere vriendinnekes rondleiden in onze schone stad. Een rondleiding die zich grotendeels beperkte tot het terras van De Markten en dat van de Royal . Met frietjes en biefstuk, wijn en neuzekesijs. A few of my favourite things dus. - Een heerlijk etentje met vriendinnekes, bij La Stanza in Leuven. Echt héél lekker gegeten. - Héél veel naaiwerk. Veel mensen wilden graag vlaggenlijntjes tegen het einde van augustus blijkbaar. Met plezier uiteraard! - Goed nieuws vanuit het moederhuis in Diest, en daarop volgend een fijn en ontspannend bezoekje aan een oogverblindende moeder en dochter (én een leuk kadootje, met voor het eerst vierkante vlaggetjes, ook leuk) - Lunch op zaterdag met het...

Als de Fresita's de drukte van Brussel willen ontvluchten, trekken ze zich graag een paar dragen terug in rustiger oorden. Zo bezochten wij afgelopen weekend een pittoresk dorpje aan het water. Het is daar beduidend kalmer dan in Brussel, minder verkeer, minder grauwheid en het stinkt er ook wel minder. Wonderwel zijn er wel een paar prachtige musea, kan je er op veel plaatsen lekker eten en hebben ze er schone winkels. Dat dorpje heet Antwerpen. 't Was een kadooke van een stel vrienden voor meneer: een overnachting in  een heerlijke B&B : geweldig gelegen, prachtig huis, fijne ontvangst door gastvrouw Roxanne en een verzorgd ontbijt. Een aanrader, moest u ooit in Antwerpen op vakantie willen gaan. Naast de overnachting kregen we er nog tickets bij voor een fijne voorstelling op  de Zomer van Antwerpen , waar ik inspiratie opdeed voor een lamp die ik ooit eens wil maken: Vanaf nu kiezen wij onze was- en poetsproducten dus op basis van de kleur van de fles....

Aan alle vrouwen die van Johnny Depp houden: rep u naar de cinema. Aan alle andere vrouwen: ik geloof er geen fluit van. Het is natuurlijk de combinatie met Tim Burton die het hem doet. Dark Shadows is volgens mij niet de beste film van het tweetal, maar zeker vermakelijk. Wie trouwens echt gaat om te zwijmelen bij Johnny Depp weze gewaarschuwd: hij lijkt bij momenten (met hoed en zonnebril) vooral op Michael Jackson. Ouch. Heel kort samengevat: jongeman wordt in de achttiende eeuw door een heks omgetoverd in een vampier en levend begraven. Levend begraven worden is een extra tegenvaller voor een vampier, want die mannen gaan dus niet dood. Tweehonderd jaar later - dat wordt dan in de seventies van de 20ste eeuw -wordt de vampier weer opgegraven. Simpel, en amusant. En Nights in White Satin van The Moody Blues. Brings back memories. Niet aan de jaren zeventig - die heb ik gemist - maar zo'n twintig jaar later. (Ook toen al een voorliefde voor retro).

Andronicus. Wij hebben zonet geweldig theater meegemaakt. Titus Andronicus, naar Shakespeare jawel. Regie van Raven Ruëll, een productie van KVS en Toneelhuis. Met Koen De Graeve en Geert Van Rampelberg en Ben Segers en nog een hele hoop ander talent. De echte theaterminnaar heeft dit stuk natuurlijk al jaren geleden gezien. Want ze speelden het al in 2009. Blijkbaar was dat zo goed dat ze het nu hernemen. En terecht. Lang geleden dat ik nog zo genoten heb van theater. Deels mijn eigen schuld, ik zie dan ook niet zo veel theater. Maar dit was dus zo'n stuk dat ons deed zeggen: we moeten wat vaker naar theater. En u ook. Goed nieuws: ze spelen het nog de hele week in de KVS en er zijn nog tickets! Gewoon bestellen , u zal het zich niet beklagen, beloofd.