Mademoiselle Fresita

Voor we beslisten om van Brussel naar Diest te verhuizen, waren er lijstjes. Lijstjes met voors en tegens. Een grote "voor" voor Brussel was: er is hier vanalles te doen. Een grote "tegen" voor Diest was dan ook: er is daar niets te doen. met dank aan Han Wouters voor de foto U weet wat er gebeurde. Uiteindelijk haalde Diest voor ons toch een paar voors meer, en we verhuisden. En ik sprak de woorden: we mogen niet zeggen dat er in Diest niets te doen is, tenzij we alles doen wat er in Diest te doen is. Semantisch gezien een zin krommer dan een sikkel, maar ze houdt steek. Want "niets" is natuurlijk erg weinig. En nu is er hier op wandelafstand van ons huis toch wel een knoert van een cultureel centrum. Toen een paar maanden geleden  Den Amer  zijn programma voor dit seizoen bekend maakte, zetten meneer en ik ons even aan de computer en we bestelden ons arm aan tickets voor culturele voorstellingen. We zullen misschien af en toe droog brood moeten e...

1. lente! Ik weet het, ook in de voorbije weken werd er lenteweer (zelfs zomerweer) gesignaleerd, maar nu had ik ook (grotendeels) vrij op deze zonnige dagen. 2. hiermee volledig samenhangend: rokjesdag! 3. een zesjarig jubileum, en vooral: een lief dat daaraan denkt, en dat viert met bloemen, chocolade  én een terrasje  (niet het allerbeste eten, wél één van de sympathiekste uitbaters) 4. een ijsje achteraf 5. een ontbijtvergadering met de vriendinnekes, over La Dorlotterie 6. taart , die het werken op een zonnige zondagnamiddag draaglijker maakt 7. cultuur voor het kind , en vooral zien hoe het kind daarvan geniet. Later meer hierover! 8. het uitlezen van één van de beste boeken die ik de afgelopen maanden las. Misschien wel één van de beste boeken die ik ooit las. 9. koopjes doen bij Le Chien Vert (hoera, mooie tricotjes in turkoois en oker. Net als mijn nichtje van 8 verander ik regelmatig van lievelingskleur, en momenteel sta...

In de reeks ' musicerende vaders en dochters '.  Waw. Verre van perfect, en daarom des te mooier. (en wat een schoon kind).

Ergens vorig najaar zaten meneer Fresita en ik in 't grootste café van Brussel . Ik had net een hectische werkdag achter de rug en we praatten over de zin van het leven, over politiek, over rechts-links en over hoe ons kindje, toen een paar centimeters groot diep in mij, zou mogen heten. We kenden wel wat leuke jongensnamen, hoewel we elk ons favorietje hadden en het daar tot op heden nog steeds niet over eens geraken. Maar een meisjesnaam, daar kwamen we maar niet uit. Ik wou iets origineels maar niet 'speciaal', een beetje een klassieke naam maar niet te doorsnee, een beetje frivool en meisjesachtig. Ik vind stoere meisjesnamen zoals Sam heel tof, maar niet voor mijn dochter. En ik kwam er niet uit. Hoewel ik al ongeveer sinds mijn vijfde nadenk over de mogelijke namen voor mijn nageslacht. Toch was het meneer Fresita die het plots zei: "En Jackie?". Lap. Dat was hem dan. Ik moest even nadenken. De naam werd uitvoerig geproefd. Jackie op zijn Nederlands of op zi...

Dat vermoed ik tenminste, dat week 13 net gepasseerd is. 't Zou kunnen dat mijn telling intussen al niet meer klopt. Maar 't waren weer goeikes, die twee weken. wat gebeurde er in babyland: - de laatste echo - een bezoekje aan de vroedvrouw - de laatste twee info-avonden bij Zwanger in Brussel, over borstvoeding en over de kraamtijd - zwangerschapsyoga - de geboortekaartjes zijn besteld! - de geboortekaartjes-adreslijst is bijna volledig! - een gezellige babyborrel waar ik een uur of wat met een oefenbaby op de arm mocht staan en in die tijd smoorverliefd werd op Rosie, de schattigste baby van de wereld (nog eventjes) in grotemensenland - lekker eten - een zondagse wandeling 'en famille' - de Mattheuspassie , met de Fienen! (en ja, de drie uur kerkstoel vielen een pak beter mee dan verwacht) - een etentje vooraf - strandwandelingen - een feestje met meneer Fresita op zijn best - een pedicure - een afgewerkte bestelling en het daarmee gepaard gaand...

wat maakte me blij? - juffrouw stampertje in mijn buik - aangename werkdagen - een bezoekje van mama en papa (en de propere vensters die daar op wonderbaarlijke wijze mee gepaard gaan) - uit eten bij onze all time favourite: Le Fin de Siècle (die in de Kartuizerstraat en zonder website, want volgens Google is er ook eentje in Etterbeek.) - soep van meneer Fresita - een brood van de Pain Quotidien dat zowaar 7,60 euro kost. Gene zever. - een heerlijke avond bij de vriendinnekes in Leuven. Lekker eten, beseffen dat elkaar een paar weken niet zien echt wel lang is en een kleine, nog niet geboren jongen die dan toch een meisje blijkt te zijn. Een vriendinnetje voor het onze. - hoogstaande cultuur in de KVS: Ter ere van het vijfentwintigjarig bestaan van Ultima Vez worden een paar legendarische creaties van Wim Vandekeybus hernomen. "What the body does not remember"  was zijn debuut en net als alle recentere werken die ik van hem ooit zag niets minder dan adembenemend. En...

Mijn oog viel een paar weken geleden op die naam, Blackie and the Oohoos, op het internet of op een flyertje van papier met de programmatie van de Beursschouwburg. En ik vond dat zò goed klinken, dat ik wel naar het optreden wou. Geen vergissing, zo bleek. Twee meisjes met ravenzwarte haren brengen feeërieke muziek - ja, ik denk ook wel dat zij fan zijn van CocoRosie. Mooi zo. Een fijn optreden, en we genieten nog van de muziek want we hebben de plaat gekocht. Een leuke ontdekking dus, en dat allemaal omdat ik vind dat hun naam zo mooi is.

Hoewel het deze week nog terrasjesweer geweest is, is de herfst toch echt wel volop bezig, het valt niet meer te ontkennen. Ik ben absoluut een zomermens, maar ben toch niet blind voor de charmes van het seizoen van de vallende bladeren. En de paddenstoelen, om maar iets te zeggen. Bovenstaand exemplaar staat tussen tientallen broers en zusjes in de Kempen, vorige week zondag gespot tijdens een rondje vriendschap op de looppiste. De herfst is ook het ideale seizoen voor boeken in de zetel en voor concerten in knusse zalen. Wat dat laatste betreft, maakte ik deze week iets bijna magisch mee. Broer zakte af naar Brussel voor Lisa Hannigan in het Koninklijk Circus. Ik kende haar eigenlijk alleen van haar vroegere samenwerking met Damien Rice, en omdat ik haar engelengeluid best wel kan smaken ging ik mee. Wat een chance! Lisa Hannigan bleek een zeer verdienstelijk voorprogramma voor een klepper van een hoofdact, waar wij voor eergisteren nog nooit gehoord hadden: Glen Hansard. ...

Het bloggen staat hier tegenwoordig op een laag pitje. Vanalle andere dingen aan het hoofd, vandaar. Vooral veel werken, en dan heb ik het over het werk waarmee ik effectief mijn boterhammen verdien, niet het occassionele naai- en knutselwerk dat daar tussendoor plaatsvindt. Bovendien staken we ook veel tijd, energie en vooral emotie in een heel bijzonder project . Waarover ik nog niets durfde te bloggen, misschien omdat ik dacht dat dat ongeluk zou brengen voordat alles in kannen en kruiken was. Dat ongeluk is er dan helaas toch gekomen, onze kannen en kruiken zijn gebroken want een projectontwikkelaar heeft onder onze duiven geschoten. Veel teleurstelling en verdriet deze week, maar er is nog steeds strijdlust: meneer en ik zijn er de afgelopen maanden van overtuigd geraakt dat cohousen de manier is waarop wij later willen wonen. Diest en omstreken, waar onze familie en vrienden wonen, is te ver van ons werk (elke dag uren pendelen zien we niet zitten), en wonen in Brussel is zeker...

Ik ben precies mijn blogreflex kwijt, die moet ik terug aanleren. Zondag was het dus retro boulevard , en man man man wat was me dat een feestje. Het weer zat mee, en mede daarom zakte er zo maar even 5000 man en vrouw en kind af naar park Cerkel. Het was echt prachtig, met massa's mooie mensen in mooie kleren die dankzij het plaatselijke kapsalon  bovendien ook de juiste suikerspinkapsels en valse wimpers droegen. Die smulden van allerlei lekkers  en al het bier en de cava veel te snel opdronken. Die dansten op geweldige live-muziek en die ook een groot stuk van mijn stock opkochten. Missie geslaagd dus!   Bovendien blijkt mijn schoonvader een begenadigd barbershop-zanger. In een stijlvolle outfit. Ik kan me niet voorstellen dat er op dit evenement geen vervolg komt. Hou het dus maar in de gaten, want volgend jaar wil je er echt bij zijn.

We gingen wéér naar een optreden, wéér The Me in You, wéér in de AB. En het was wéér goed. Voor mijn part het beste optreden dat ik al van hen zag (en dat waren er toch een stuk of vier op een paar maanden tijd). Een superfan ja, vooral heel trots op de vrienden. Ze staan trouwens alweer in de Afrekening, stem er nog maar eens op. Hun plaatje "Plastik" is echt top - wat meer tempo dan de andere liedjes, ik vind dat toffer. Ik vond op YouTube een link, maar ik weet niet of ik deze eigenlijk wel mag publiceren wegens misschien niet echt officieel - ben ik dan nu een soort van piraat? Soît, ik wil gewoon hun mooie muziek met de wereld delen. Als je het mooi vindt, koop dan hun cd of gewoon dit liedje, dat zal ook wel kunnen denk ik. En stem ze vooral wat hoger in de Afrekening . Doen! Ze treden trouwens volgende week alwéér op, ditmaal nog dichter bij huis: Gisteren iets helemaal anders. Discobar Galaxie's Nightshift  in Alma 3 in Leuven. Toffe plek voor een feestje e...

En dat terwijl ik nog helemaal in de neo-soul-groove zit van het laatste heerlijke momentje van een fijne week: Raphael Saadiq in den AB! Dat in combinatie met een fijne avond met Anja-van-de-zetelkes  - 't was de moeite. Andere mooie momenten tussen vorige maandag en nu: - fijn bezoek dat lekker eten kreeg voorgeschoteld (denk: bruschetta met gemarineerde mozzarella - iets wat in mijn hoofd " zsazsapasta " heet en als dessert 'hangop' met rode vruchten) de recepten gemarineerde mozzarella met citroen en basilicum Boen een citroen schoon, rasp de schil en pers de vrucht uit. meng citroenrasp en zap met twee eetlepels olijfolie en een handje fijngesneden verse basilicum. Dit is genoeg marinade voor een tweetal bollen mozzarella. Pluk een halve bol buffelmozzarella per persoon in stukjes en schep de kaas door de marinade. Rooster sneetjes zuurdesembrood in de grillpan. Wrijf het brood in met een doormidden gesneden lookteentje. Verdeel de gemarineerde m...

Ik keek terug op de afgelopen week , ik keerde mijn rug en ineens was er alweer eentje voorbij. Inderdaad, het is alweer weekend. En dat weekend werd gisteravond toch wel bijzonder mooi ingezet, met pizza en muziek. We hoorden al veel goeds van  Pizzeria Leonardo  in Diest. Overdreven veel valt daar niet over te zeggen. Vreselijke inrichting, vriendelijke bediening, lekkere pizza. En bovendien goedkoop. Drie frisdranken, twee pizza's en een bord bruschetta's - 20,50 euro. Dat is niets te duur. Een meevaller dus, maar daarvoor waren we niet naar Diest afgezakt. Wel voor onze favoriete  toog , of beter gezegd, het zaaltje boven die toog. Want daar kwamen de Isbells eens luisteren hoe hun nieuwe plaat Stoalin op het podium klinkt. En wij mochten gaan meeluisteren. 't Was mooi, die mannen kunnen een schoon stukske muziek spelen. Allemaal heel fragiel en juist. Genieten. Voor een paar nummers dan toch, want na een tijdje verslapte mijn aandacht. Dat ligt deels aan mij (mijn ...

Aan het eind van de week de mooie momenten overlopen, dat vergroot het geluk. En daar zijn we voor. Maar als je aan het eind van die week nog volop zo'n mooi moment aan het beleven bent, dan komt het daar niet van hè. Dus bij deze: een terugblik op de voorbije week, bij het begin van een nieuwe. Ik genoot deze week van: - een gezellig etentje - een fijne opvrolijk-lunch met een zieke collega - een goeie evaluatie op het werk - chocolaatjes en een korte knutselsessie op het werk ter ere van een jarige collega - een knettergek optreden - cocktails en een goed gesprek achteraf - een geslaagde en gelukkig ook erg compacte "voorjaarsschoonmaak" - een heerlijk relaxte namiddag vol wellness en vriendschap - bezoek van de familie met lekker zelfgemaakt eten, een wandelingetje door Brussel en Krokuskriebels in het MiM - een eerste pasbeurt van een mooi nieuw kleedje in de maak door de mama - en tot slot: nog maar eens een geweldig optreden ! waarover toch wel ee...

Dat is ze gewoon, Sharon Jones. Compleet knettergek - en barstend van het talent. Net als haar supergroovyfunky band The Dap Kings. Die vind ik bijna nog beter dan Sharon Jones zelf. Gisteren in den AB. We zagen haar in de zomer al, en twijfelden geen minuut toen we zagen dat ze naar Brussel kwam. Wat een wijf, wat een wijf. Laat je niet misleiden door onderstaande brave clip. Deze madam roept en tiert en stampt en laat daarbij haar billen trillen zoals alleen mensen met Afrikaanse roots dat kunnen. Dat hééft ze, en daar is ze - terecht - trots op. Reactie van meneer Fresita na het optreden: "manmanman, wawasmeda." En dat is positief bedoeld. Een feest van begin tot eind - een rit op een soultrain van jewelste - Sharon Jones en de Dap Kings, die weten wat een feestje is. Etta James, Amy Winehouse en Whitney Houston mogen in vrede rusten - ze werden trouwens met een kleine medley en enkele anekdotes heel erg ontroerend geëerd door deze straffe madam. Soul is alive and...

of in 't schoon Engels: The Me in You. Dat zijn die vrienden waarover ik soms stoef. Ze zijn helemaal gelanceerd. Misschien kwam u ze al tegen in de Afrekening of in het voorprogramma van Customs. Ze hebben nu ook een echte plaat en die werd gisteren voorgesteld in  't Stuk  met een prachtig optreden. Ze wordt behoorlijk bejubeld in de pers, die plaat. Hier bijvoorbeeld. Daar kan je ze trouwens ook helemaal beluisteren. Doe dat maar eens. Bereid u voor op wat melancholie, bij voorkeur met een glas rode wijn erbij. En als je ze mooi vindt, koop ze dan daarna. In 't echt of op iTunes.

Doordat ik in het zelfde gebouw werk als waar Selah Sue gisteren een optreden gaf, kon ik er - omdat ik een wedstrijdje won onder personeel - gratis naartoe. Met plezier. Ik ben eigenlijk niet zo'n grote fan van Sanne Putseys. Ze komt mij niet zo sympathiek over, en ik vind wel dat ze talent heeft, maar het komt mij altijd over alsof ze een kunstje doet met haar stem, en dat heb ik na twee nummers dan wel genoeg gehoord. Meneer Fresita wijst me er dan wel graag op dat ze toch wel écht één van de beste acts is die de Belgische muziekindustrie de voorbije jaren nog heeft voortgebracht - en wellicht heeft hij gelijk. Hij kent dan ook veel meer van muziek dan ik. Dus ik deed vooral om hem een plezier te doen mee aan de wedstrijd. Maar ze heeft me blij verrast, juffrouw Sue. Ze deed  best lief en aardig en het optreden was gewoon héél goed. Ze had me bij momenten echt te pakken. Daar valt niet meer over te zeggen. Merci Selah Sue. En merci Q Music. Sorry dat ik nooit naar julli...

't Was goed ingezet het weekend, dat vertelde ik al . Maar 't werd nog beter. Zaterdag mocht ik enkele Fienen met kinderen vergezellen voor een date met de Kapitein . Manmanman wat een feest. Daarna even naar Manneke Pis want de kinderen in kwestie hadden die nog niet gezien. Al bij al een tegenvaller, maar ik had ze gewaarschuwd. De aandacht was ook snel verschoven van 't Manneke naar de wafelverkoper er tegenover. Wafels met bergen slagroom en Nutella, dat is niet gemakkelijk om op straat te eten. Zeker niet als je vijf jaar bent. Maar ik zag iemand van een eind in de dertig toch ook nog veel moeite hebben om dat op elegante wijze klaar te spelen. Daarna nog een koffietje in den EXKi . Daar ben ik nu blij voor, dat er nu ook eentje dichtbij is. Vroeger was er de Fortisbank, en daar heb ik niet zoveel boodschap aan. 's Avonds mocht ik trouwens nog meer de hort op met een Fien. Ze had kaartjes voor de Avant Première van Tot Altijd . Over euthanasie. En over MS. Op het...

"Wat een berenweer" bromde er vanochtend iemand naast mij onder het dekbed. En inderdaad - er zijn al zomersere herfstdagen geweest. Maar desalniettemin is het een mooie dag: ik had het al eens over mijn vrienden van The Me in You  - en die mannen zijn echt goe bezig: een paar weken geleden zagen we ze zelfs aan het werk in den AB - in het voorprogramma van Customs. En vandaag is het zover, 3 december is een historische dag: Girl in Armour staat in de Afrekening . Als dat geen goed nieuws is. Hier werd alvast een bescheiden vreugdedansje gedaan. Stemt er nog maar eens op voor volgende week alstublieft. Meer nieuws van het muzikale front: gisteren zagen we - alweer - Intergalactic lovers. Geweldig natuurlijk. En donderdag zagen we volledig toevallig een optreden van Gepetto & The Whales  - en die mannen zouden ook graag in de Afrekening terechtkomen. En dat zou niet geheel onterecht zijn: we waren echt verrast. Oordeelt u zelf maar . Ook schoon! Trouwens - mocht u zich...

Een bericht zonder veel woorden, met een gouden tip voor wie net als ik voor de sfeer van Amélie Poulain en retro houdt ... elke zaterdagnamiddag op La Première (dat is de radio): La Troisième Oreille ! Eén woord: heerlijk. Je kan het ook op internet beluisteren, en je kan je abonneren op een podcast. Doen!