Doorgaan naar hoofdcontent

#overdrijvenwenieteenbeetje?

Ik begeef me op glad ijs, ik weet het. En misschien ga ik ook wel zeggen wat velen al gezegd hebben. Maar wordt er niet een klein beetje overdreven hier en daar? Voor wie zich de afgelopen weken op een andere planeet bevond (of een andere goede reden had om dit beetje actualiteit te missen): onder de hashtag #wijoverdrijvenniet delen vrouwen op sociale media hun ervaringen over ongewenst gedrag van mannen, met een seksistisch motief. In alle gradaties.

Uiteraard vind ik dat mannen vrouwen niet moeten aanraken als daar niet om gevraagd werd. Uiteraard vind ik dat mannen vrouwen niet moeten uitschelden. Uiteraard vind ik dat mannen hun geslachtsorganen niet moeten vastgrijpen om een vrouw te choqueren.

Deze dingen zijn mij gelukkig ook nog nooit overkomen. En ik woon al meer dan vijf jaar in Brussel, oord des verderfs. Ik begin zelfs een beetje aan mezelf te twijfelen. Ik ben geen schoonheidskoningin, maar ik dacht ook geen trol te zijn. Toch lijkt het erop dat ik zowat de enige vrouw ben die niet voortdurend wordt nagefloten op straat. In het snelle voorbijgaan op weg van de tram naar huis wordt me wel eens een "bonsoir" of "ça va?" toegesist, maar strikt genomen zijn dat aardigheden, en ik weiger ze dan ook anders te ervaren.

Eén keer stak ik met een (vrouwelijke, elegante, meerdanvijftigejarige) collega de straat over, op een zebrapad, met een baby in de draagdoek op mijn buik, toen we door een autobestuurder die ons de verplichte voorrang verleende "sales putes" genoemd werden. Volstrekt ongepast, absoluut. Maar dan ook weer zo absurd dat je weinig anders kan dan daar mee lachen, toch? Die mens is vooral slecht opgevoed denk ik dan.

Ik wil geen vrijgeleide geven aan slechte manieren. Al gaan vrouwen ultrakortgerokt en hooggehakt en diep-gedecolleteerd de straat over in het midden van de nacht: je moet hen gerust laten. Vrouwen lokken geen verkrachting uit. Al zijn ze naakt, godbetert. Zelfs vrouwen die beroepshalve bovenstaande vestimentaire code hanteren, dienen met respect te worden behandeld: ook zij vragen niet om uitgescholden en/of verkracht te worden.

En in plaats van dat ik mijn dochters ooit de raad moet geven hun rokjes wat langer te dragen, geen vreemde mannen te vertrouwen en zich 's avonds niet alleen op straat te begeven, zou het fijn zijn als alle moeders hun zonen dit lijstje inpeperen, voor het eerst gepubliceerd op een blog in 2011, recent gedeeld door de comédienne Sarah Silverman (I love her):

1. Doe geen drugs in de drankjes van vrouwen.
2. Als je een vrouw alleen ziet, laat haar dan gerust.
3. Als je een vrouw helpt die autopech heeft, denk er dan aan haar niet te verkrachten.
4. Als je alleen met een vrouw in een lift staat, verkracht haar dan niet.
5. Als je een slapende vrouw ziet, is het het veiligst om haar niet te verkrachten.
6. Dring het huis van een vrouw niet binnen door een openstaande deur of raam, bespring haar niet van tussen geparkeerde wagens en verkracht haar niet.
7. Denk eraan: mensen gaan naar het wassalon om hun was te doen. Rand niemand aan die alleen is in een wassalon.
8. Hanteer het buddy-systeem! Als je het moeilijk vind om jezelf ervan te weerhouden vrouwen te verkrachten, vraag dan een goede vriend om je te allen tijde te vergezellen.
9. Neem altijd een antiverkrachtings-fluitje mee. Als je de onweerstaanbare drang voelt iemand te verkrachten, blaas dan luid op het fluitje tot er iemand komt om je tegen te houden.
10. Niet vergeten: Eerlijk duurt het langst. Als je een vrouw uit vraagt, doe dan niet alsof je in haar persoonlijkheid geïnteresseerd bent; zeg het haar meteen als je van plan bent haar te verkrachten. Als je dat niet doet, zou de vrouw de verkeerdelijk de indruk kunnen krijgen dat je haar niet wil verkrachten. 


Ik wil niet minimaliseren. Ik weet best dat er helaas te veel vrouwen zijn die in hun eer gekrenkt zijn en absoluut niet overdrijven. Bovenstaande lijst lijkt in eerste instantie misschien van de pot gerukt, maar legt de vinger op de wonde. Laten we vooral onze zonen opvoeden tot respectvolle mannen, zodat we niet onze dochters moeten opvoeden tot bange, achterdochtige vrouwen. En laten we ook niet elke scheve blik van een voorbijganger beschouwen als een reden om te sakkeren.

Reacties

  1. Ik doe als zonenmoeder meer dan mijn best ;-). Als ze één ding hier met de paplepel probeer mee te geven, is het wel dit: de gelijkwaardigheid van ALLE mensen. Geen onderscheid op basis van geslacht, geaardheid, job, huidskleur,... Ik hoop dat ik binnen 18 jaar kan zeggen dat het me gelukt is.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Een goede opvoeding is veel waard :-) Uiteraard probeer ik bij mijn dochters hetzelfde. Bedankt voor je reactie!

      Verwijderen
  2. Niet akkoord. De getuigenissen zijn persoonlijke verhalen, maar ik hoef me niet met de verontwaardiging van ieder individu te kunnen identificeren om het een sterke boodschap te vinden.
    En heel erg nodig. Bij mij heeft het eigenlijk kwaadheid losgemaakt. Hoe normaal zijn we sommige dingen gaan vinden zeg? ! Dingen waar je je wel slecht van voelt, maar niet te lang bij blijft stil staan, want ja, zo is het nu eenmaal. Dat besef, dat heeft mij wakker geschud. en ja, dat maakt mij kwaad.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. klopt wel, Anoniem ;-) . En het is inderdaad vreselijk dat we sommige dingen als 'normaal' zijn gaan beschouwen. En wat door de beugel kan en wat niet is voor iedereen anders, hoewel er natuurlijk ook zaken zijn waarover iedereen het eens is dat ze absoluut de grenzen van het aanvaardbare overschrijden. Ik vond het #wijoverdrijvenniet - verhaal van meet af aan dan ook een erg belangrijk gegeven en ben het met enige aandacht blijven volgen, maar stootte al gauw op een hoop verhalen die ik meer vond getuigen van verzuring dan van seksisme. Maar inderdaad, ik moet andermans rekening niet maken. Als iemand zich beledigd of onveilig voelt, dan is er een grens overschreden. Stof tot nadenken!

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Fresita voedt op: het continuüm concept

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik stap voor stap in contact met een manier van omgaan met jonge kinderen die gebaseerd is op een principe dat “het continuüm concept” wordt genoemd. Mijn vroedvrouwen overtuigden me van het belang van zo natuurlijk mogelijk bevallen, van borstvoeding, van draagdoeken en van samen slapen. Allemaal gewoontes die instinctief heel juist aanvoelden. Ze spraken mijn innerlijke blootvoetse hippie aan (die trouwens nooit echt ver weg is) maar ik zag niet meteen een verband tussen die verschillende dingen.


Tot Sarah Timmermans me “het continuüm concept” leerde kennen. En dat concept is eigenlijk de logica zelve. Het is erop gericht om voor een baby de overgang tussen het leven binnen de baarmoeder naar erbuiten zo zacht mogelijk te laten verlopen. Om het continuüm te respecteren. Beeld je eens in hoe groot de schok moet zijn voor heel wat westerse baby’s. Na maandenlang ronddobberen in heerlijk warm water, met een constante toevoer van eten en drank, besch…

Fresita leest: "Ondine" van Jennifer Vrielinck

Het was alweer een paar weken geleden dat ik nog eens een roman had gelezen, maar voor  ons weekje op de camping aan het begin van de vakantie haalde ik "Ondine" van Jennifer Vrielinck in huis. De auteur en ik ontmoetten elkaar een tijdje geleden op Instagram, haar vrolijke feed doet me vaak glimlachen. En we werken blijkbaar (nog even) voor hetzelfde bedrijf. (Intussen ben ik er ook achter dat de vrolijkste auto op de parking - met bolletjesgordijntjes en leuke stickers - ook van haar is). Desalniettemin hebben we elkaar nog nooit in het echt ontmoet, toch niet bewust. Maar daar komt binnenkort verandering in, want wij gaan afspreken bij de koffiemachine op het werk. Als ik er dan aan denk neem ik mijn (inmiddels nogal beduimelde) exemplaar van haar prachtige debuutroman mee om dat te laten signeren :-)



Ondine is de naam van een meisje dat opgroeit bij haar tante in een visserscafé aan de Belgische kust, een paar decennia geleden. Ze is verknocht aan de zee, en het verhaal …

#meiplasticvrij: wij doen mee! Mijn eerste bevindingen

De hoeveelheid plastic die ons huishouden genereert, het is me al lang een doorn in het oog. We hebben de mogelijkheid om plastic apart naar het containerpark te brengen, het hoeft dus niet bij het restafval. Om de paar weken hebben wij een gigantische zak vol, en dat had ik graag anders gezien.

Maar als je in de supermarkt biologische groenten en fruit koopt, zijn die haast altijd in plastic verpakt. En het broodbeleg zit ook verpakt in gruwelijk veel plastic.



Toen ik hoorde over #meiplasticvrij besloot ik onmiddellijk dat ik hieraan wilde meedoen. Onze bijna vijfjarige Jackie is enthousiast en bedacht zelf al een paar fijne actieplannen: "dan kopen we geen snoep in mei, want daar zit altijd plastic rond".


We zijn intussen vijf dagen bezig. Er is nog wel wat plastic in onze zak beland, maar dat komt dan doorgaans van producten die we nog in april kochten. Een doosje cashewnoten en een pakje kaas geraakten op, en een pot Griekse yoghurt van Pur Natur.


Wat deed ik intussen…