Doorgaan naar hoofdcontent

#overdrijvenwenieteenbeetje?

Ik begeef me op glad ijs, ik weet het. En misschien ga ik ook wel zeggen wat velen al gezegd hebben. Maar wordt er niet een klein beetje overdreven hier en daar? Voor wie zich de afgelopen weken op een andere planeet bevond (of een andere goede reden had om dit beetje actualiteit te missen): onder de hashtag #wijoverdrijvenniet delen vrouwen op sociale media hun ervaringen over ongewenst gedrag van mannen, met een seksistisch motief. In alle gradaties.

Uiteraard vind ik dat mannen vrouwen niet moeten aanraken als daar niet om gevraagd werd. Uiteraard vind ik dat mannen vrouwen niet moeten uitschelden. Uiteraard vind ik dat mannen hun geslachtsorganen niet moeten vastgrijpen om een vrouw te choqueren.

Deze dingen zijn mij gelukkig ook nog nooit overkomen. En ik woon al meer dan vijf jaar in Brussel, oord des verderfs. Ik begin zelfs een beetje aan mezelf te twijfelen. Ik ben geen schoonheidskoningin, maar ik dacht ook geen trol te zijn. Toch lijkt het erop dat ik zowat de enige vrouw ben die niet voortdurend wordt nagefloten op straat. In het snelle voorbijgaan op weg van de tram naar huis wordt me wel eens een "bonsoir" of "ça va?" toegesist, maar strikt genomen zijn dat aardigheden, en ik weiger ze dan ook anders te ervaren.

Eén keer stak ik met een (vrouwelijke, elegante, meerdanvijftigejarige) collega de straat over, op een zebrapad, met een baby in de draagdoek op mijn buik, toen we door een autobestuurder die ons de verplichte voorrang verleende "sales putes" genoemd werden. Volstrekt ongepast, absoluut. Maar dan ook weer zo absurd dat je weinig anders kan dan daar mee lachen, toch? Die mens is vooral slecht opgevoed denk ik dan.

Ik wil geen vrijgeleide geven aan slechte manieren. Al gaan vrouwen ultrakortgerokt en hooggehakt en diep-gedecolleteerd de straat over in het midden van de nacht: je moet hen gerust laten. Vrouwen lokken geen verkrachting uit. Al zijn ze naakt, godbetert. Zelfs vrouwen die beroepshalve bovenstaande vestimentaire code hanteren, dienen met respect te worden behandeld: ook zij vragen niet om uitgescholden en/of verkracht te worden.

En in plaats van dat ik mijn dochters ooit de raad moet geven hun rokjes wat langer te dragen, geen vreemde mannen te vertrouwen en zich 's avonds niet alleen op straat te begeven, zou het fijn zijn als alle moeders hun zonen dit lijstje inpeperen, voor het eerst gepubliceerd op een blog in 2011, recent gedeeld door de comédienne Sarah Silverman (I love her):

1. Doe geen drugs in de drankjes van vrouwen.
2. Als je een vrouw alleen ziet, laat haar dan gerust.
3. Als je een vrouw helpt die autopech heeft, denk er dan aan haar niet te verkrachten.
4. Als je alleen met een vrouw in een lift staat, verkracht haar dan niet.
5. Als je een slapende vrouw ziet, is het het veiligst om haar niet te verkrachten.
6. Dring het huis van een vrouw niet binnen door een openstaande deur of raam, bespring haar niet van tussen geparkeerde wagens en verkracht haar niet.
7. Denk eraan: mensen gaan naar het wassalon om hun was te doen. Rand niemand aan die alleen is in een wassalon.
8. Hanteer het buddy-systeem! Als je het moeilijk vind om jezelf ervan te weerhouden vrouwen te verkrachten, vraag dan een goede vriend om je te allen tijde te vergezellen.
9. Neem altijd een antiverkrachtings-fluitje mee. Als je de onweerstaanbare drang voelt iemand te verkrachten, blaas dan luid op het fluitje tot er iemand komt om je tegen te houden.
10. Niet vergeten: Eerlijk duurt het langst. Als je een vrouw uit vraagt, doe dan niet alsof je in haar persoonlijkheid geïnteresseerd bent; zeg het haar meteen als je van plan bent haar te verkrachten. Als je dat niet doet, zou de vrouw de verkeerdelijk de indruk kunnen krijgen dat je haar niet wil verkrachten. 


Ik wil niet minimaliseren. Ik weet best dat er helaas te veel vrouwen zijn die in hun eer gekrenkt zijn en absoluut niet overdrijven. Bovenstaande lijst lijkt in eerste instantie misschien van de pot gerukt, maar legt de vinger op de wonde. Laten we vooral onze zonen opvoeden tot respectvolle mannen, zodat we niet onze dochters moeten opvoeden tot bange, achterdochtige vrouwen. En laten we ook niet elke scheve blik van een voorbijganger beschouwen als een reden om te sakkeren.

Reacties

  1. Ik doe als zonenmoeder meer dan mijn best ;-). Als ze één ding hier met de paplepel probeer mee te geven, is het wel dit: de gelijkwaardigheid van ALLE mensen. Geen onderscheid op basis van geslacht, geaardheid, job, huidskleur,... Ik hoop dat ik binnen 18 jaar kan zeggen dat het me gelukt is.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Een goede opvoeding is veel waard :-) Uiteraard probeer ik bij mijn dochters hetzelfde. Bedankt voor je reactie!

      Verwijderen
  2. Niet akkoord. De getuigenissen zijn persoonlijke verhalen, maar ik hoef me niet met de verontwaardiging van ieder individu te kunnen identificeren om het een sterke boodschap te vinden.
    En heel erg nodig. Bij mij heeft het eigenlijk kwaadheid losgemaakt. Hoe normaal zijn we sommige dingen gaan vinden zeg? ! Dingen waar je je wel slecht van voelt, maar niet te lang bij blijft stil staan, want ja, zo is het nu eenmaal. Dat besef, dat heeft mij wakker geschud. en ja, dat maakt mij kwaad.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. klopt wel, Anoniem ;-) . En het is inderdaad vreselijk dat we sommige dingen als 'normaal' zijn gaan beschouwen. En wat door de beugel kan en wat niet is voor iedereen anders, hoewel er natuurlijk ook zaken zijn waarover iedereen het eens is dat ze absoluut de grenzen van het aanvaardbare overschrijden. Ik vond het #wijoverdrijvenniet - verhaal van meet af aan dan ook een erg belangrijk gegeven en ben het met enige aandacht blijven volgen, maar stootte al gauw op een hoop verhalen die ik meer vond getuigen van verzuring dan van seksisme. Maar inderdaad, ik moet andermans rekening niet maken. Als iemand zich beledigd of onveilig voelt, dan is er een grens overschreden. Stof tot nadenken!

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Fresita's testen uit: kant-en-klaar-maaltijden van Pascale Naessens

Zonder zever: kant-en-klaar eten, dat komt hier eigenlijk zelden in huis. Maar als Pascale Naessens kant-en-klaar-schoteltjes lanceert, dan word ik wel heel nieuwsgierig. Hoe rijmt Pascale Naessen kant-en-klaar met haar hoge eisen voor versheid, zonder bewaarmiddelen... zou dat dan nog lekker zijn?





Ik mocht bij Delhaize enkele schoteltjes gaan halen die wij hier thuis aan strenge proeven onderwierpen.

Omdat ik het oordeel van mijn dochters over eten niet echt altijd even serieus kan nemen, nodigde ik een andere kritische proever uit.




Wat stond er op het menu:


"Kippenhaas met pompoen, bloemkoolrijst en tomatensalsa" en "Sobanoedels met courgette, wortel, broccoli en soja-hazelnotensaus".






Beide gerechten doorstonden de test glansrijk. Eenvoudig op te warmen in de microgolf en de kommen kunnen zelfs in een gewone oven. Wat ons beiden aangenaam verraste, was de knapperigheid van de groenten. Ik zeg het: het is al lang geleden dat ik nog een kant-en-klare maaltijd at, ma…

Fresita voedt op: het continuüm concept

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik stap voor stap in contact met een manier van omgaan met jonge kinderen die gebaseerd is op een principe dat “het continuüm concept” wordt genoemd. Mijn vroedvrouwen overtuigden me van het belang van zo natuurlijk mogelijk bevallen, van borstvoeding, van draagdoeken en van samen slapen. Allemaal gewoontes die instinctief heel juist aanvoelden. Ze spraken mijn innerlijke blootvoetse hippie aan (die trouwens nooit echt ver weg is) maar ik zag niet meteen een verband tussen die verschillende dingen.


Tot Sarah Timmermans me “het continuüm concept” leerde kennen. En dat concept is eigenlijk de logica zelve. Het is erop gericht om voor een baby de overgang tussen het leven binnen de baarmoeder naar erbuiten zo zacht mogelijk te laten verlopen. Om het continuüm te respecteren. Beeld je eens in hoe groot de schok moet zijn voor heel wat westerse baby’s. Na maandenlang ronddobberen in heerlijk warm water, met een constante toevoer van eten en drank, besc…

O, kom er eens kijken

Sinterklaas is in het land en elk jaar proberen wij de hoeveelheid brol die hij binnenbrengt in te perken. Onder brol verstaan wij in dit geval: niet-duurzaam speelgoed. Ik houd niet van plastic. Daar zijn veel redenen voor, mijn liefde voor onze planeet is de belangrijkste. Bovendien vind ik houten speelgoed veel mooier en onze meisjes spelen er graag mee.

Soms kost het wel wat meer, maar wat een fijne ontdekking was het assortiment houten speelgoed van LIDL! (nu trouwens met grote kortingen).  Puzzels, auto's maar ook speelgoedeten, keukenaccessoires… Helemaal verliefd was ik op de meubeltjes voor een poppenhuis. Prachtig voor in ons IKEA-huisje dat maanden geleden al tweedehands op de kop werd getikt.




Jackie is er helemaal weg van, en de meubeltjes doen het geweldig in combinatie met de Sylvanian-konijntjes waar ze al een paar weken van droomde.



Wel plastic maar geen brol vind ik trouwens Playmobil. Omdat dat toch best duurzaam is. Mijn dochters spelen met de Playmobil waar ik …