Doorgaan naar hoofdcontent

Een lijstje op vrijdag: 10 redenen waarom Jackie soms kwaad is op mij

Peuterpuberteit, zo schijnt het te heten. Eigenlijk vind ik het bij Jackie meestal nogal meevallen. Ze is dan ook nog geen twee, misschien hebben we alleen nog maar een voorsmaakje gehad. De beruchte "Terrible Two" is nog niet aangebroken. Maar ze durft wel eens heel boos worden als iets niet gebeurt zoals zij het wil. Wij lachen er wel eens mee: "Jackie is een heel gemakkelijk kind, als alles maar gebeurt zoals zij het wil". En misschien ben ik een lakse moeder zonder ruggegraat, maar mijn credo is toch wel voor een stuk "Ja zeggen als het kan, nee als het moet" - naar het boek waarin ik me maar deels kan vinden maar dat ik toch wel fijn leesvoer over opvoeding vond. Dus ja, als we er de tijd voor hebben, mag Jackie kiezen of ze haar melk uit de oranje of de groene fles drinkt. Of ze haar mooie Pom d'Api luipaardprint-schoenen aandoet of haar goedkope plastic 'bergschoenen' (altijd die laatsten, altijd). Of ze haar tanden poetst met de Jip en Janneke-tandenborstel of met de elektrische tandenborstel (allebei tegelijk liefst). Welke kousen en welke trui ze aandoet.

Maar soms duurt het allemaal te lang. Ik wil nu eenmaal graag om 9u op mijn werk zijn, zodat ik daar ook om vijf uur weer kan opkrassen om mevrouwtje weer op te halen. En sommige dingen kiest Jackie niet. Als het koud is, doen we een jas aan. Op de hoge kinderstoel zitten we. Op het zitgedeelte, niet op de rugleuning. We kruipen niet op tafel tijdens het eten en bij het oversteken op straat geven we een handje. "Neen als het moet" dus.

En dan zijn er ochtenden dat er over alles ruzie wordt gemaakt. Met het nodige drama. Plat voorover op de grond, schreeuwen, trommelende vuistjes. Ik hoop dat ze niet ziet dat dat soms op mijn lachspieren werkt.



Bovenstaande foto werd gemaakt in het midden van zo'n driftbui. Uiteraard wou ze niet gewoon verderdoen toen ze zag dat ik het fototoestel bovenhaalde.

Ik noteerde de afgelopen weken een paar situaties die een woede-aanval veroorzaakten.


  1. Jackie wil niet in de buggy zitten.
  2. Jackie wil op straat mijn handtas dragen, ook al is die te groot en te zwaar voor iemand die nog geen twee is.
  3. Ik vraag haar of ze misschien op het potje wil gaan (na de huilbui en het "Neen! Neen!" roepen sleept ze het potje dan ook steevast naar een plaats waar ze denkt dat ik het niet kan zien. Voor de duidelijkheid: ik vrààg haar gewoon of ze misschien op het potje wil. Op sommige andere momenten gaat ze vrolijk met een boekje op dat potje zitten).
  4. Ik zeg haar dat ze niet mag lopen in de zetel.
  5. Ik neem een vlijmscherp papiermes uit de pot met potloden waar ze in zit te graaien. 
  6. Ze wil geen broek aan. (Ze wil trouwens ook geen rokje of een jurk aan.)
  7. Ik wil geen appelsap in haar papfles doen.
  8. Ik ruim de tafel af na het ontbijt.
  9. Na een lunchdate gaan Thelma en Anneleen niet mee naar ons huis.
  10. Ik wil haar vuile broekkousen uitdoen om in de was te doen.
De driftbuien gaan doorgaans snel voorbij, even laten doen lijkt het meest doeltreffend. Ik probeer er altijd bij te zeggen waarom ik haar iets verbied, maar vaak lijkt het er wel op dat het gaat om het 'tegenwringen' an sich.  

Ook zo'n peuter thuis? Ook fijne voorbeelden? En hoe ga je daar mee om? 




Reacties

  1. Toen mijn buurvrouw na een bezoekje naar huis wilde gaan, dacht haar toen driejarig dochtertje daar duidelijk anders over. Elke poging om haar groene jasje aan te trekken mislukte, tot ik zei dat ze wel een heel mooi rood jasje had. Ze was zo in de war dat ze zonder verder tegenwerken het jasje aantrok.
    Aandacht afleiden, ik weet niet of het een goede tactiek is, maar het helpt soms wel!
    Een fiere oma.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. hahaha! Afleiden werkt hier ook wel vaak. Verwarren heb ik nog niet geprobeerd maar ik houd het zeker in het achterhoofd voor de volgende keer!

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De Fresita's testen uit: kant-en-klaar-maaltijden van Pascale Naessens

Zonder zever: kant-en-klaar eten, dat komt hier eigenlijk zelden in huis. Maar als Pascale Naessens kant-en-klaar-schoteltjes lanceert, dan word ik wel heel nieuwsgierig. Hoe rijmt Pascale Naessen kant-en-klaar met haar hoge eisen voor versheid, zonder bewaarmiddelen... zou dat dan nog lekker zijn?





Ik mocht bij Delhaize enkele schoteltjes gaan halen die wij hier thuis aan strenge proeven onderwierpen.

Omdat ik het oordeel van mijn dochters over eten niet echt altijd even serieus kan nemen, nodigde ik een andere kritische proever uit.




Wat stond er op het menu:


"Kippenhaas met pompoen, bloemkoolrijst en tomatensalsa" en "Sobanoedels met courgette, wortel, broccoli en soja-hazelnotensaus".






Beide gerechten doorstonden de test glansrijk. Eenvoudig op te warmen in de microgolf en de kommen kunnen zelfs in een gewone oven. Wat ons beiden aangenaam verraste, was de knapperigheid van de groenten. Ik zeg het: het is al lang geleden dat ik nog een kant-en-klare maaltijd at, ma…

Fresita voedt op: het continuüm concept

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik stap voor stap in contact met een manier van omgaan met jonge kinderen die gebaseerd is op een principe dat “het continuüm concept” wordt genoemd. Mijn vroedvrouwen overtuigden me van het belang van zo natuurlijk mogelijk bevallen, van borstvoeding, van draagdoeken en van samen slapen. Allemaal gewoontes die instinctief heel juist aanvoelden. Ze spraken mijn innerlijke blootvoetse hippie aan (die trouwens nooit echt ver weg is) maar ik zag niet meteen een verband tussen die verschillende dingen.


Tot Sarah Timmermans me “het continuüm concept” leerde kennen. En dat concept is eigenlijk de logica zelve. Het is erop gericht om voor een baby de overgang tussen het leven binnen de baarmoeder naar erbuiten zo zacht mogelijk te laten verlopen. Om het continuüm te respecteren. Beeld je eens in hoe groot de schok moet zijn voor heel wat westerse baby’s. Na maandenlang ronddobberen in heerlijk warm water, met een constante toevoer van eten en drank, besc…

O, kom er eens kijken

Sinterklaas is in het land en elk jaar proberen wij de hoeveelheid brol die hij binnenbrengt in te perken. Onder brol verstaan wij in dit geval: niet-duurzaam speelgoed. Ik houd niet van plastic. Daar zijn veel redenen voor, mijn liefde voor onze planeet is de belangrijkste. Bovendien vind ik houten speelgoed veel mooier en onze meisjes spelen er graag mee.

Soms kost het wel wat meer, maar wat een fijne ontdekking was het assortiment houten speelgoed van LIDL! (nu trouwens met grote kortingen).  Puzzels, auto's maar ook speelgoedeten, keukenaccessoires… Helemaal verliefd was ik op de meubeltjes voor een poppenhuis. Prachtig voor in ons IKEA-huisje dat maanden geleden al tweedehands op de kop werd getikt.




Jackie is er helemaal weg van, en de meubeltjes doen het geweldig in combinatie met de Sylvanian-konijntjes waar ze al een paar weken van droomde.



Wel plastic maar geen brol vind ik trouwens Playmobil. Omdat dat toch best duurzaam is. Mijn dochters spelen met de Playmobil waar ik …