Mademoiselle Fresita

En daarmee ook het eerste weekmenu. Op verzoek, na een avondje op café met enkele vriendinnen. Toen ik zei dat wij eigenlijk maar heel zelden groenten-patatten-vlees eten. En ik het moeilijk vond om te zeggen wat wij dan wel zoal eten. deze " chili sin bonen " stond een paar weken geleden op het menu een overzicht van de voorbije week! MAANDAG: bij oma / prefab groententaart ik at op het werk, de meisjes bij mijn schoonouders en Johan ontdooide een groententaart van  De Buurderij  - die hebben we meestal in onze diepvries voor dit soort gelegenheden. DINSDAG: krieltjes, bonen, tomaten, zalm Ik ging oogsten in de moestuin van mijn papa! We aten kraakverse gebakken aardappelen, koude boontjes, tomaatjes, met zalm-uit-blik. Voor het dessert maakten we een avondwandelingetje naar  Het IJskaffee . WOENSDAG: pastabuffet Lucille was jarig! De hele familie schoof aan voor een bescheiden pastabuffet. Een  pastasalade met boontjes en feta , en  eentje met...

De tijd lijkt almaar sneller voorbij te vliegen. Mijn buik en zijn bewoner groeien als kool en de Fresita's tellen stilaan de laatste weken van het kinderloze leven af. Ook de laatste werkweken komen stilaan in zicht, en deze laatste loodjes zijn behoorlijk volgeboekt. Op professioneel vlak, maar ook daarbuiten. Vermoeiend, maar ook leuk. Op een rijtje: - de eerste voorbode van de lente, waarop ik zonder jas (maar met een dikke trui en wantjes) naar buiten ging, mét zonnebril - een postpakketje, helemaal uit Atlanta, van een dierbaar iemand die ik ooit in Griekenland leerde kennen. Zoveel kilometers tussen ons, maar elk jaar komt er een kerstkaartje en dankzij facebook is het contact de laatste jaren weer wat gemakkelijker en frequenter. En ook dankzij facebook kijkt ook zij nu vol spanning uit naar de geboorte van ons kindje. En dat werd nu dus verwend met een uitermate schattige badjas, in de vorm van een nijlpaard. Ik kan amper wachten haar erin te wikkelen. - een goeie ev...

wat maakte me blij? - juffrouw stampertje in mijn buik - aangename werkdagen - een bezoekje van mama en papa (en de propere vensters die daar op wonderbaarlijke wijze mee gepaard gaan) - uit eten bij onze all time favourite: Le Fin de Siècle (die in de Kartuizerstraat en zonder website, want volgens Google is er ook eentje in Etterbeek.) - soep van meneer Fresita - een brood van de Pain Quotidien dat zowaar 7,60 euro kost. Gene zever. - een heerlijke avond bij de vriendinnekes in Leuven. Lekker eten, beseffen dat elkaar een paar weken niet zien echt wel lang is en een kleine, nog niet geboren jongen die dan toch een meisje blijkt te zijn. Een vriendinnetje voor het onze. - hoogstaande cultuur in de KVS: Ter ere van het vijfentwintigjarig bestaan van Ultima Vez worden een paar legendarische creaties van Wim Vandekeybus hernomen. "What the body does not remember"  was zijn debuut en net als alle recentere werken die ik van hem ooit zag niets minder dan adembenemend. En...

Terwijl de stad stilaan bedekt wordt onder een wit sneeuwtapijt en wij ons afvragen of we morgenvroeg heelhuids op het werk zullen geraken, maak ik de balans op van de tweede week van het jaar. De eerste week zonder tv. Dat laatste is een gevolg van een al lang gemaakt voornemen. Ik las wel eens - volkomen terecht overigens - "als je vindt dat je te weinig tijd hebt, kijk dan minder televisie". Zo waar. Ik ben een verstokte kijker. Zoals ik een pak koekjes niet in de kast kan laten liggen, kan er geen tv in mijn living staan zonder dat ik er overmatig veel naar kijk. Ik wou het wel eens proberen zonder - want de avonden dat ik er toch in slaagde de tv niet aan te zetten, vond ik steevast aangenamer. Productiever, creatiever, minder schuldgevoel en met een frisser hoofd naar bed. Na een paar uurtjes televisie lig ik namelijk steevast in een soort coma, wat de 7 meter van de zetel naar het bed tot een helse tocht maakte - de tussenstop langs de badkamer voor mijn afspraak met O...

Het stak al een tijdje mijn ogen uit, dat zonnige terras met de rode stoelen in de Leon Lepagestraat. De naam klinkt ook zo goed: "Pepete & Ronron". Het doet mij denken aan Pepe, de gamba uit de muppetshow. Die is toevallig ook nog eens chefkok. Bij Pepete & Ronron kan je tapas eten en wijn drinken, en het is bovendien ook een kruideniertje voor allerlei delicatessen. De regen viel gisteravond met bakken uit de lucht, maar in ons hart scheen de zon, want wij zaten lekker binnen in deze hele mooie zaak. Een prachtig interieur dat eerder aan een Franse bistro doet denken dan aan een Spaanse tapasbar. Ook uit de boxen weerklinkt Franse chanson maar het menu is Spaans.Eenvoudige, lekkere tapas. En charmante bediening. Vooraf aperitiefden we bij Barbeton , ook vrij nieuw en met stip het hoogst scorend op de as nabijheid / gezelligheid. Elke vrijdagavond tussen zes en acht mag je daar trouwens gratis tapas eten. Om de eerste honger te stillen. Napraten deden we in d...

Gisteren besloten meneer en ik dat wij ons ervoor moesten hoeden geen dikzakskes te worden. Dat besluiten we om de zoveel tijd. Dan koop ik een paar nieuwe loopschoenen en hij een fitnessabonnement en we gebruiken onze nieuwe aanwinsten drie keer op drie maanden tijd. Ongeveer. Wij houden namelijk niet zo van sport. Maar we zijn er ons van bewust dat we daar beter wel iets aan zouden doen. En nu weten wij ook wel dat wandelen niet meteen de efficiëntste sport is - maar het is wel de sport die het minst op sport lijkt. En we zullen wel meer calorieën verbrand hebben dan wanneer we gisteravond gewoon in de zetel zouden gelegen hebben. We zijn dus op wandel gegaan, op een zachte nazomeravond, in het voor zijn doen bijzonder vredige Brussel. We stapten tot aan de Hallepoort en kwamen eindelijk terecht in de geweldige nieuwe bar Potemkine . En meteen hadden we spijt. Dat we daar nog niet eerder waren geweest. Dat we daar niet gewoon een hele zomer elke avond hebben gezeten. Soît. In de he...

Een jaar geleden begon ik jurkjes te maken en intussen geraken ze stilaan verspreid. Er lopen al enkele mooie poppemiekes mee rond. Ik hoorde al veel moois over blije klanten Anna-Fiona, Mariebel, en zopas kreeg ik een fotootje van Tess doorgestuurd. Zie ze blinken. En je zou mij nu eens moeten zien blinken. Dat wilde ik maar even laten zien. Want nu wil ik eigenlijk gaan slapen. Heb namelijk tot daarnet gewerkt aan cadeautjes voor twee jarige vriendinnetjes. En dan is 't nog niet af. Morgen verderwerken, hoewel er voor morgen inmiddels ook al enkele andere plannetjes gesmeed zijn (onder andere pintjes drinken in de Roskam , jochei!). Maar we komen er wel! *voor Nederlandse lezers: schone kleedjes zijn mooie jurkjes, geen zuivere tapijtjes.