Mademoiselle Fresita

De tijd lijkt almaar sneller voorbij te vliegen. Mijn buik en zijn bewoner groeien als kool en de Fresita's tellen stilaan de laatste weken van het kinderloze leven af. Ook de laatste werkweken komen stilaan in zicht, en deze laatste loodjes zijn behoorlijk volgeboekt. Op professioneel vlak, maar ook daarbuiten. Vermoeiend, maar ook leuk. Op een rijtje: - de eerste voorbode van de lente, waarop ik zonder jas (maar met een dikke trui en wantjes) naar buiten ging, mét zonnebril - een postpakketje, helemaal uit Atlanta, van een dierbaar iemand die ik ooit in Griekenland leerde kennen. Zoveel kilometers tussen ons, maar elk jaar komt er een kerstkaartje en dankzij facebook is het contact de laatste jaren weer wat gemakkelijker en frequenter. En ook dankzij facebook kijkt ook zij nu vol spanning uit naar de geboorte van ons kindje. En dat werd nu dus verwend met een uitermate schattige badjas, in de vorm van een nijlpaard. Ik kan amper wachten haar erin te wikkelen. - een goeie ev...

wat maakte me blij? - juffrouw stampertje in mijn buik - aangename werkdagen - een bezoekje van mama en papa (en de propere vensters die daar op wonderbaarlijke wijze mee gepaard gaan) - uit eten bij onze all time favourite: Le Fin de Siècle (die in de Kartuizerstraat en zonder website, want volgens Google is er ook eentje in Etterbeek.) - soep van meneer Fresita - een brood van de Pain Quotidien dat zowaar 7,60 euro kost. Gene zever. - een heerlijke avond bij de vriendinnekes in Leuven. Lekker eten, beseffen dat elkaar een paar weken niet zien echt wel lang is en een kleine, nog niet geboren jongen die dan toch een meisje blijkt te zijn. Een vriendinnetje voor het onze. - hoogstaande cultuur in de KVS: Ter ere van het vijfentwintigjarig bestaan van Ultima Vez worden een paar legendarische creaties van Wim Vandekeybus hernomen. "What the body does not remember"  was zijn debuut en net als alle recentere werken die ik van hem ooit zag niets minder dan adembenemend. En...

Terwijl de stad stilaan bedekt wordt onder een wit sneeuwtapijt en wij ons afvragen of we morgenvroeg heelhuids op het werk zullen geraken, maak ik de balans op van de tweede week van het jaar. De eerste week zonder tv. Dat laatste is een gevolg van een al lang gemaakt voornemen. Ik las wel eens - volkomen terecht overigens - "als je vindt dat je te weinig tijd hebt, kijk dan minder televisie". Zo waar. Ik ben een verstokte kijker. Zoals ik een pak koekjes niet in de kast kan laten liggen, kan er geen tv in mijn living staan zonder dat ik er overmatig veel naar kijk. Ik wou het wel eens proberen zonder - want de avonden dat ik er toch in slaagde de tv niet aan te zetten, vond ik steevast aangenamer. Productiever, creatiever, minder schuldgevoel en met een frisser hoofd naar bed. Na een paar uurtjes televisie lig ik namelijk steevast in een soort coma, wat de 7 meter van de zetel naar het bed tot een helse tocht maakte - de tussenstop langs de badkamer voor mijn afspraak met O...

Eén van de populairste producten uit de Mademoiselle Fresita-winkel blijft de schort. Om te eten of om te knutselen. Oorspronkelijk bedoeld voor peuters. Tot nichtje Marthe jaloers was op die van haar kleine broertje Nisse. Toen werd er eentje gemaakt voor kleuters. En toen kwamen er schorten voor grotere kleuters - en nu is het zover: ook meisjes van bijna zes willen soms nog een schort aan aan tafel. Omdat bijvoorbeeld spaghetti eten zonder smossen moeilijk blijft. Want ze blijven groeien, die varkens. tijd voor nieuwe schorten dus! Nisse mag voortaan dineren in stijl, met een cravate: en voor Marthe gaan we voor rood met witte bollekes en een mereltje.  toile-ciréekes van Kitsch Kitchen, biaislint van Veritas en het mereltje knipte ik uit een overschotje van tafelzeil dat ik ooit kocht bij Hexagoon . Het patroon van de schort is een aangepaste versie van een patroontje uit een Knippie van een jaar of twee geleden. En eigenlijk past dit ook onder deze blogtitel: ik legd...

Vandaag was een droevige dag want we namen afscheid van Jo. De broer van mijn schoonzus, de schoonbroer van mijn broer, de nonkel Jo van mijn oogappels en ook de lieve papa van twee dappere aanstormende tieners. Een paar jaar geleden werd bij hem de harde diagnose gesteld: Multiple sclerose of MS . De aftakeling die volgde was onvoorstelbaar. De magere man in de rolstoel die overal hulp bij nodig had was nog slechts een schim van de Jo die ik niet zo lang daarvoor leerde kennen. Praten werd ook moeilijk, en als iemand zo moeilijk te verstaan is, vergeet je wel eens dat zijn geest wel nog scherp is. Maar dat was hij dus nog wel. Jo kloeg niet. Vorige zondag was de oneerlijke strijd gestreden. Vaderdag zal voor Eline en Maxim voor altijd een harde noot zijn. Dag Jo. Je wordt gigantisch gemist. Jammer dat je niet kan komen naar Nisse zijn verjaardagsfeestje morgen.

U heeft het intussen allemaal gehoord, in Japan is er iets vreselijks aan de hand. En voor de Fresita's werd dat vreselijke heel tastbaar via een dierbaar familielid: de zus van meneer Fresita trouwde een jaar geleden met een jongen uit Japan. Ze wonen gelukkig lekker dicht bij ons, maar het straffe is dat die jongen uit Japan tot gisteren bij zijn ouders op bezoek was... in Tokio. In Tokio valt alles gelukkig wel mee, toch in vergelijking met vele andere stukken van het land. Maar dat neemt niet weg dat zijn verblijf daar de nodige stress teweegbracht aan deze kant van de wereld. U begrijpt de vreugde om zijn vervroegde terugkeer, er werd vanavond dan ook bescheiden gevierd met lekker eten in La Cigogne . (ik weet het, zoveel goede restaurants in de buurt, maar zo lekker eten, zo dichtbij voor zo weinig geld... dat zijn toch wel enkele steekhoudende argumenten om steeds weer daar te gaan - en om zelfs steeds weer voor de solettes meunières te kiezen). Voordat de aarde begon te bev...

Ik werd er al door Noëmi voor gewaarschuwd, en 't is waar wat ze zeggen: het bananenbrood van Sophie Dahl is fantastisch! Manmanman wat een heerlijkheid! Ik vind het nu al jammer dat de rest van het brood (eigenlijk meer een cake) is afgekoeld, want die warme stukjes met een beetje boter... één woord: zàààlig. En wat nog beter is: van het kookboek van Sophie Dahl, dat ik momenteel leen van mijn schoonzus, heb ik van mijn andere schoonzus en mijn broers een eigen exemplaar gekregen! Driewerf hoera, alweer een mooie aanwinst voor mijn kookboekenrek. En bovendien hoef ik me er geen zorgen meer over te maken dat ik een boek dat niet van mij is vuil zou maken bij het koken. Want kookboeken worden nu eenmaal vuil, bij mij toch. Bij elk recept zit er als het ware een staaltje, in de vorm van een klodder saus of een vetplek. Maar ik vind dat eigenlijk niet zo erg. En ja, er is nog meer moois te zien op de foto: een greep uit de kerstboomoogst van 2010: een supermooie waterkoker in de v...

Hoera, alweer een geweldig weekend achter de rug! Zaterdag was ondanks de miezerige meteorologische omstandigheden een heel gezellige dag. Nichtje Marthe (5) en neefje Nisse (3) kwamen met hun ouders en grootouders helemaal met de trein naar Brussel voor een portie winterpret , en ze genoten van de mooie draaimolens van Les Manèges D'Andréa en het reuzenrad. We aten bij STEAKfrit' , en de meningen zijn verdeeld. Ik houd van de eenvoudige kaart met traditionele gerechten en omdat ik nogal een liefhebber ben van steak natuur met frietjes vind ik het niet zo erg dat je geen saus bij je steak kan kiezen. Maar een portie verse béarnaise had toch wel gesmaakt. Je kan er ook de cuisson van je steak niet kiezen, en hoewel ik het volstrekt belachelijk vind dat heel Vlaanderen sinds een paar jaar een mening blijkt te hebben over de cuisson van vanalles en nog wat, kunnen we er niet omheen dat ik mijn steak graag a point heb, dat mijn mams van saignant houdt en dat schoonzus Hilde het...

Dat laatste lust Marthe blijkbaar niet. Ze is bijna vijf en ontsproten aan mijn broer en zijn vrouw. La pomme de mon oeuil, samen met haar broertje Nisse. Mijnheer Fresita en ik brachten het verlengde weekend door bij mijn scheppers thuis en dat was best gezellig. Met voorbedachten rade géén werk meegenomen, en zodoende verplicht de hele dag te lezen. Very nice. Lekker eten bij de schoonouders, met als dessert kaastaart die - echt waar - een beetje lijkt op die van Françoise ! 's Avonds dansen op een feestje in ons stamcafé - waar mijn mijnheer de plaatjes draaide - en maandag brunch met de hele familie. De legendarische vissoep van de papa - maar er zaten dus "spionnen" in, tot grote spijt van Marthe. Kaastaart met speculaas Ingrediënten: 200 gr speculaas (verkruimeld), 80 gr boter, 400 gr verse kaas (Philadelphia), 400 gr magere platte kaas, 200 gr suiker, 2 eierdooiers, 2 tot sneeuw klopte eiwitten, een snuifje vanillesuiker. Meng de speculaas en de boter en doe ...