Mademoiselle Fresita

Lichtgroen. Van jaloezie ja. Licht, omdat ik vooral heel blij ben voor het onderwerp van mijn afgunst. Na heel wat huisverkoop-perikelen kreeg ik gisteren een korte rondleiding in de nieuwe stek van een dierbare vriendin en ohw ja, wat een mooi huis is dat. Onmiddellijk naar de top vijf van mijn favoriete huizen gekatapulteerd. Een absolute droom. Een oud huis dat hélemaal naar je zin gerenoveerd is - what are the chances? Al die dingen waar je zelf niet moet over nadenken, omdat iemand anders met een bijzonder stijlgevoel dat al voor je gedaan heeft. Een welgemeende sorry aan de andere Fienen, maar Tine heeft nu officieel het mooiste huis van ons allemaal. En Tine, het is je van harte gegund! vòòr deze lichtjes adembenemende rondleiding gebeurden er nog leuke dingen deze week (ondanks de sneeuw, komaan zeg! Het is maart! Lente en al!) dus: Counting my blessings, week 11. - We kozen en kochten een babydrager. Een draagzak dus voor het kind. Wat research en vooral navraag bij ervari...

- een bezoekje aan de vroedvrouw . We bekeken samen de uitslagen van de vorige echo, waaruit bleek dat onze dochter een geweldig gemiddeld kind is. Mooi zo. Uitblinken mag later nog, wees voorlopig maar enorm gemiddeld, meisje. Favoriet momentje: het luisteren naar haar hartje met de doptone. Daar kan geen plaat tegenop. - enthousiasme hier ten huize over een geboortekaartje. Ik zou het het liefst van al aan iedereen laten zien. Maar dat gaan we nog even niet doen. - vriendelijke bediening bij Publico - vrije dagen waarop er naaiprojecten werden afgewerkt: op bestelling: vlaggen voor Sam en Gitte een kussen dat ligt te wachten op een volgend rendez-vous met de bestemmeling - zelfgemaakte appelchips - het concreet uitwerken van één van mijn honderden pins op pinterest : koelkastmagneetjes gepimpt met washi-tape - een lief dat kookt - zwangerschapsyoga in Schaarbeek - zelfgebakken speculaas - een avond met lekker eten bi...

In opdracht: "maak eens een geboortekadootje voor baby Naafi". Speciale naam, maar Naafi's vader komt blijkbaar uit Burkina Faso. Dan mag het al eens wat specialer zijn. Ik weet het, ik val in herhaling, met een slab en de pamperzak van Madame . Maar van 't één hebt ge naar 't schijnt nooit genoeg, en 't ander is naar 't schijnt zo handig dat je moeilijk zonder kan. 't Moet zijn dat het waar is, want zowat iedereen die er van mij al eens eentje cadeau kreeg, heeft er nadien zelf al eens eentje besteld om zelf aan een andere versche moeder cadeau te geven. Maar swat, ik ben wel blij met het resultaat: Op de pamperzak staat de naam in vilt. Niet ideaal wellicht, vilt verslijt enorm en aangezien die zak toch wel heel vaak in en uit tassen gehaald wordt, zal dat gauw beginnen opwollen. Maar 't is er met de hand op genaaid, dus dat kan er dan nog af en dan staat er niets meer op. Ook schoon denk ik. Dat was ik allemaal aan 't bedenken terw...

Ahaaa... aan de collega's die nu ineens gretig mijn blog zouden beginnen lezen: bummer. Jullie krijgen geen kadookes van mij. Maar een collega die een bestelling doet, die krijgt zijn gerief natuurlijk. Een hele tijd geleden al zelfs - maar omdat de pakskes nog niet uitgedeeld waren, mocht dat ook nog niet geblogd worden - ze moesten het zo maar eens lezen, verrassing verknald, stel je voor. Volgens mij hebben ze 't nog steeds niet gekregen, maar ik waag het er toch maar op. In een idyllische wijk in Gent werden kort na elkaar drie telgen geboren. En mijn collega ziet het al gebeuren: een nieuwe stadsbende in de dop. Daar horen passende uniformkes bij: Diezelfde collega werd ook meter een paar weken geleden. Of 'coach' eigenlijk. Ik veronderstel dat dat ongeveer hetzelfde is als meter. En bij meterschap horen ook cadeaukes natuurlijk. Mademoiselle mocht vlaggen maken, en dat moest in overleg met de toen nog aanstaande ouders - want als ik vlaggetjes maak met een n...

Ik dacht vroeger dat het 'wimpers' moest zijn. En dan vroeg ik me af of we het over de wimpers van sinterklaas dan wel die zwarte piet hadden. Maar dit geheel terzijde. Want nu gaat het wel degelijk over wimpels. Of vaandels, vaantjes, vlaggetjes... naar believen. Vorige week gingen we Oscar gelukwensen met zijn geboorte. Daar hoort een cadeautje bij, en het werd dit: Altijd prijs. Oscar was eerder onverschillig - maar zijn ouders waren opgetogen. Ik twijfelde even over de rode stipjesstof, want sommige mensen vinden dat meer iets voor meisjes. Ik niet en ten huize Oscar vinden ze dat blijkbaar ook niet want dat paste bij zijn gordijnen of behang of iets anders in zijn kamer. En er werd nog meer gewimpeld. Want Anneke bestelde vlaggetjes voor haar kleine Lukas. De kleurtjes  van zijn kamer worden paars en grijs. Dat is best een uitdaging door mijn voorliefde voor duplo-kleuren, maar ik heb geprobeerd er rekening mee te houden en vond twee mooie stofjes waarin paars zat in...

Woensdag bestellingskesdag - Deze voormiddag gemaakt, nu al de deur uit: Voor een pasgeboren Rosalie dus, ik weet niet of u het kan lezen. En een bijpassende pamperzak: Authentieke vintage seventies-stof - oorspronkelijk bedoeld voor gordijntjes in een kinderkamer. Ik vind de print en de kleuren te gek. De stof zelf is nogal stug, ook na wassen met wasverzachter. Geweldig geschikt dus voor vlaggenlijntjes en pamperzakken, iets minder voor kleding. Hoewel. Ik ga er toch eens een cirkelrokje in maken denk ik. Verder op het programma vandaag: vlaggetjes voor het lentefeest van mijn voormalige babysitbaby Esmée. Ik paste al op haar grote zus Ona en ken dus Esmée al van bij haar geboorte. Binnenkort viert zij haar lentefeest en binnen iets minder kort gaat ze al naar het middelbaar. Baby Esmée met de krulletjes is inmiddels een hele jongedame dus, nog steeds met krullen maar nu bijna tot op haar poep. En met stijl, want ze heeft een voorkeur voor polkadots. Daar spelen wij graag op...

zaterdag nog een spoedbestelling afgewerkt: een grote slab met een plastronneke, 't blijft een hit. Ik maakte er voor de gelegenheid zelfs een doeblefaske van, dus twee plastronnekes voor de prijs van één. Zodat je je das kan aanpassen aan je colbertje dus.

Een vriend van vroeger werd onlangs papa van een meisje en hij en de mama noemden dat meisje Benthe. Hoewel de papa van Benthe en ik niet zoveel contact meer hebben, kreeg ik toch een geboortekaartje, wat mij erg blij maakte. De papa van Benthe ken ik nog een beetje, maar we moeten daar eerlijk in zijn: waar het stijl en accessoires betreft is het toch wel meestal de mama die de knopen doorhakt. En de mama van Benthe ken ik eigenlijk helemaal niet. Dat is niet gemakkelijk als je een cadeautje wil geven – Mademoiselle Fresita geeft namelijk geen ‘neutrale’ cadeautjes. Gelukkig kan je van een geboortekaartje veel leren. Met veel chance kan je iets maken dat daar volledig bij past maar dat lukte in dit geval niet. Ik hoop dat ik het juist heb als ik zeg dat er toch een beetje een voorliefde voor retro is. En hopelijk vinden ze mijn vlaggenlijntje mooi. Ik vind het zelf alvast mooi. Maar ik heet niet Benthe dus ik ga het niet zelf houden. Veel plezier met je vlaggetjes Benthe, ik hoop ...

Scouts! absoluut! Dat werd mij deels door de strot geramd door mijn broers maar ik heb er nooit spijt van gehad. Maar als ik moet kiezen tussen de Banier en de Scoutsshop  (daar ben ik precies al lang niet meer geweest, Hopper???), dan steek ik wel over. Ik ben dan ook meer een knutselaar dan een kampeerder geworden. Intussen ben ik groot en is chiro niet meer uitsluitend cacao of afgelekte frisco. Eigenlijk kan mij dat allemaal niet meer zoveel schelen, ik ben zelf te groot en heb nog geen kinderen, laat staan kinderen op jeugdbewegingsgerechtigde leeftijd. Ik werk zelfs bijna dagelijks samen met een nogal enthousiaste chiro-madam, en met veel plezier. En als die chiromadam haar chirovrienden zich voortplanten, dan help ik haar graag met gepaste cadeautjes: Toile-cirée uit de banier, echt tof. Geen geweldige kwaliteit, het is zelfs eigenlijk niet echt toile-cirée want veel toile is er niet aan. Cirée vooral dus. Vellen stevig plastic, laat het ons daar op houden. Maar gevoe...

Door onregelmatige werkuren en lange werkdagen, heb ik vaak vrije dagen door de week en dat is toch wel heel plezant. Vandaag was er zo eentje, en 't was een voltreffer. De stik-sweatshop draaide op volle toeren, met zeer bevredigend resultaat. Op het programma stonden vooral vlaggenlijntjes, eentje om cadeau te doen, twee op bestelling. Die laatste twee moeten morgen nog verder afgewerkt worden, maar van één ervan mogen voorlopig nog geen foto's gepubliceerd worden - baby in kwestie moet nog geboren worden, vandaar. Maar degene die af is, laat ik wel heel graag zien, omdat ik er zelf zo opgetogen over ben: Mirte is de nieuwbakken dochter van een collega. Haar geboortekaartje zag er net zo uit als de vlaggetjes, met dezelfde kleuren en ook met schildpadjes. Inspiratie troef dus, en ik ben echt content met het resultaat. Hopelijk Mirte en haar ouders ook, maar als ze het geboortekaartje mooi vinden - wat toch wel te verwachten valt - kunnen ze haast niet anders dan dit leuk vi...