Mademoiselle Fresita

Eén van mijn favoriete mensen gaat het weekend in Brussel doorbrengen. Niet samen met mij, maar samen met haar schoonfamilie. En terwijl de mannelijke helft van die familie zich gaat laven aan de negende kunst , willen de dames doen wat dames graag plegen te doen. Shoppen, koffietjes drinken en taartjes eten. Ze vroeg me om tips. En die tips kan ik net zo goed ook met u delen. Een lijstje aanraders voor wie houdt van duurzaam, van origineel, van ecologisch ...  allemaal in de Dansaertbuurt. Ik probeer niet al te zeer in herhaling te vallen. Want de Chicago werd de afgelopen weken al vaak genoeg bejubeld. Het is nochtans de ideale plek voor een koffie en een taartje tijdens het shoppen. Zeker gezien het feit één van de dames nog maar een paar maanden oud is, dan zijn de sanitaire voorzieningen alhier zeker een troef. Maar geen Chicago dus in onderstaand lijstje. 1. koffie en taart kan namelijk ook perfect bij Or . Ook al meermaals vermeld, ik weet het. Maar als je op zo'n weeke...

Facebook, meestal is dat tijdverlies. We moeten daar eerlijk in zijn. Ik wil niet weten hoeveel uren ik al vergooid heb aan het kijken naar - ik zeg maar iets - vakantiefoto's van mensen die ik niet ken. Of mensen die ik niet zo goed ken, en die ik bijvoorbeeld saai vind. En dan kijk ik naar die foto's om dat te bevestigen: "Amai, zo'n stomme foto's, zo'n saai vakantie." Erg hè. Zowel die gemene gedachten van mij als het feit dat ik me daarmee bezig houd. Tja. Iemand zei me ooit : "Als je je bewust bent van een slechte eigenschap, dan zal je er wel verantwoord mee kunnen omgaan." Dat is dus een begin, en ik probeer dat slechte gedrag binnen de perken te houden ja. Maar Facebook heeft ook goeie kanten. Ook daar moeten we eerlijk in zijn. Zo is er het herstelde contact met mensen uit vervlogen tijden en het gemakkelijker onderhouden van contact met mensen die je anders uit het oog zou verliezen. Dat is niet altijd nodig misschien, maar kan toch b...

Onze kleine pruts is uit haar kleinste überschattige slaapzakje gegroeid. En omdat die dingen wel regelmatig in de was zitten of nat aan de droogrek hangen, hebben we behoefte aan een extra exemplaartje dat wel past. Het boekje Cool Baby  en een afgedankte trui van meneer brachten soelaas. Gisteren werd tijdens de dutjes een zachte, bruine, teddy-achtige slaapzak in elkaar gebokst. Met een klein probleem, zoals u kan zien: een veel te grote halsopening en meteen ook te grote armsgaten. Ze kan er helemaal met haar gezicht in verdwijnen, en dat is net iets dat je wil vermijden... In het boekje staat de raad om zelf de vorm van de halslijn aan te passen, maar dat is zo'n zonde door dat stukje tricot - en bovendien zie ik het niet echt zitten om die zware metalen rits door te knippen... Ik dacht aan stukjes velcro om het boeltje om te plooien? Het past dan wel niet helemaal aan bovenaan, maar is dat eigenlijk een probleem? Iemand tips? Want ik vind het wel best mooi, dat slaapza...

Eindelijk is 't ervan gekomen, mijn mooie rok uit de Oxfam-winkel is ingekort! tadaaa lang leve de overlockmachine!

Mademoiselle heeft het van geen vreemden, zoals ze zeggen. Haar moeder - laten we haar hier Madame Fresita noemen - was namelijk ooit de beste naaister van de klas - een hele goeie klas dan nog. Ze naaide heel lang voor het hele dorp en menig septemberkermis in Okselaar werd grotendeels gevierd in Fresita-couture avant la lettre. Madame Fresita was een echte naaister dus, zoals er nu niet meer zoveel zijn omdat naar de C&A gaan veel goedkoper en gemakkelijker is. Vroeger was er gene C&A en werden alle kleren toch wel door iemand zelfgemaakt. Anyway. Die naaister werd de vrouw van een zeer hardwerkende man die bij momenten meer niet dan wel thuis was (shiftenwerk in het verre Antwerpen) en bovendien werd ze ook de mama van drie handenvol werk. Ze bleef nog wel een tijdje naaister maar tijdens de kleuterjaren van handvol drie (en dat was dan ik) moest ze het toch opgeven. Madame was namelijk zo'n mama die alles zelf deed (ook iets waarvan er nu steeds minder zijn): poetsen, k...

Niets zo leuk als lieve vrienden die perfect je smaak kunnen inschatten. Kijk wat ik gisteren kreeg, door een vriendin op de kop getikt op een garageverkoop: Zo'n geweldig stofje! 't Was liefde op het eerste gezicht hier. Die kleuren! Dat motiefje! Zalig gewoon. Ik kijk nu nog meer uit naar mijn naaiverlof dat zaterdag ingaat. Twee weken niet werken op het werk maar alleen naaien bedoel ik dan. Dus niet naaiverlof zoals in 'twee weken niet naaien'. Wat ik van deze stof ga maken, kan u waarschijnlijk wel zien op La Dorlotterie , op 8 mei in Den Hemel in Zichem. La Dorlotterie bestaat dan ineens ook een jaar: vorig jaar op 9 mei organiseerde mademoiselle samen met Joke en Annelies een minimarktje in het zaaltje boven ons stamcafé , met de hulp van de madam van de meneer van dat café. Het werd een daverend succes: massa's mensen kwamen langs, onze speelhoek werd druk bezocht en de grimeuse had haar handen vol. In december was het dan tijd voor de kersteditie, ...

Op donderdag scheen de zon, ik zag een paar van mijn vriendinnen, ik kocht een geweldig kleedje in mijn nieuwe favoriete winkel , ik had muurstickers gewonnen met een wedstrijd op tinternet (afgeleverd door dezelfde man van TNT die mijn kodak aan iemand anders heeft overhandigd, we beginnen Roger te kennen), ik keek naar nen hele schone film én we aten de eerste asperges, recht uit Kinrooi, à la flamande, zelfgemaakt en bijzonder goed gelukt. Het leven kan zo schoon zijn. Dan is het misschien niet zo erg om uwe ringvinger vakkundig te dunschillen (lang geleden dat ik nog zo hard gebloed had). Op zo'n dagen is het moeilijk om te kiezen welke chose ge het meeste aimet om over te bloggen. Maar als je het bloggen uitstelt wordt die vraag al grotendeels vanzelf beantwoord: de asperges zijn al op dus daar kunnen we geen foto van laten zien. En de muurstickers zal ik eens laten zien als ze in gebruik zijn. De jurk van Think Twice daarentegen: mooi! 17 Euro. Meer dan op het Vossenp...

of Billy Fresita Bijoux... volgende week donderdag, 3 maart dus, nodig ik u allen uit op een shopavond hier bij mij thuis, vlakbij de Nieuwe Graanmarkt in Brussel. Ik ben dan ook hard aan 't werk, want met die stock van mij is 't momenteel een beetje droevig gesteld. Hoewel, droevig niet hoor. Vrolijk als altijd, maar 't is een beetje weinig naar m'n zin. Maar ik heb nog een paar vrije dagen in' t verschiet dus het komt wel goed. En er zijn natuurlijk nog altijd mijn vriendinnen de juwelenmaaksters Billy Rose en Amelie , dus 't is sowieso de moeite om eens af te komen. Ik ben trouwens ongeduldig aan 't wachten op een fototoestel dat ik op de kop kon tikken op tinternet . Bovenstaande foto is met de gsm gemaakt. Een pixel of zeven ofzo. Daarom zal ik het er misschien maar bijzeggen: 't is een foto van enkele van mijn spulletjes samen met enkele juweeltjes van Billy Rose en van Amelie. In het geval van de juwelen zijn het doorgaans geen spullen die nu ...