Doorgaan naar hoofdcontent

Uit met de mini's: het blotevoetenpad

Zaterdag was ooit zo ongeveer mijn favoriete dag. Onlangs ben ik erachter gekomen dat dat al een hele tijd niet meer zo is. Dat mijn kinderen zaterdag geen reden vinden om uit te slapen, dat vergeef ik hen nog wel. Maar het lijkt er zo'n beetje op dat mijn dochters het een beetje moeilijk hebben met het vrije van zo'n vrije dag. Op weekdagen verloopt de ochtendspits hier tegenwoordig doorgaans enigszins vredig (let op mijn voorzichtige woordkeuze). Het is ook doelgericht: rond tien na acht willen we de deur uit. Voor die tijd moeten we ontbijten, wassen, aankleden, haren kamen en tanden poetsen. Dat gaat niet zonder de spreekwoordelijke slag of stoot, maar het lukt ons meestal wel.



Op zaterdag placht ik te denken: ze moeten al zo veel. Vandaag mag het wat rustiger. Lekker lang ontbijten, lummelen in pyjama, kleuren, kliederen, spelen, rommel maken... en als iedereen (lees: ook de uitslapende ouder) wakker is, kunnen we eventueel een buitenhuizige activiteit doen. Klinkt goed en toch niet overdreven idyllisch, dacht ik. Maar dat werkt zo dus niet voor mijn kuikentjes. Het lijkt of ze meer structuur nodig hebben, en het vooruitzicht op een leuke activiteit.

Afgelopen zaterdag hebben we meteen ons nieuwe inzicht in de praktijk omgezet: na het ontbijt trokken we naar Het Blotevoetenpad in Zutendaal. Jackie keek er geweldig naar uit, en het was ook best wel tof.


Maar ook een beetje pijnlijk. Ik denk dat de droogte van de afgelopen weken ook maakte dat er iets minder afwisseling in het parcours was. Tegen het einde waren er wel wat waterpartijen, maar ik veronderstel dat er onderweg toch wel enkele plassen opgedroogd waren.


Ook de peuter in de draagdoek op de rug (voor een vierjarige is het traject dan wel perfect, voor een tweejarige is het nog wat te uitdagend) maakt dat mijn maatjes 38 wat veel gewicht mee te zeulen hadden op niet zo'n grote oppervlakte, een euvel waarvan je je pas bewust wordt als je blootsvoets over dennenappels stapt.



Maar dus: het blotevoetenpad is een aanrader voor kleuters en lagereschoolkinderen, en ook nog best fijn voor hun "volwassen begeleiders".


Wij gingen trouwens nadien iets eten in De Kapelanij, een tof restaurant in samenwerking met mensen met een beperking. Op wandelafstand van het blotevoetenpad. Dik oké en bijzonder kindvriendelijk.





Het blotevoetenpad eiste al mijn aandacht op en ik vergat zowaar foto's te maken. Daarom koos ik een paar rechtenvrije afbeeldingen op het wereldwijde web. Dus deze foto's zijn niet van mij. 

Reacties

  1. Goeie tip voor deze zomer �� In Averbode heb je ook het klompenpad. http://www.klompenmuseum.be/klompenbelevingspad.htm Nog niet gedaan maar wel leuk. Voor Lucille nog wat lastig denk ik. Of vertelsels in het kabouterbos in Kasterlee. http://www.visitkasterlee.be/product/110/dagvertellingen-op-kabouterberg

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. dat klompenpad staat ook op ons lijstje. En ja, het Kabouterbos, ook een goed idee! Dankjewel!

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Fresita voedt op: het continuüm concept

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwam ik stap voor stap in contact met een manier van omgaan met jonge kinderen die gebaseerd is op een principe dat “het continuüm concept” wordt genoemd. Mijn vroedvrouwen overtuigden me van het belang van zo natuurlijk mogelijk bevallen, van borstvoeding, van draagdoeken en van samen slapen. Allemaal gewoontes die instinctief heel juist aanvoelden. Ze spraken mijn innerlijke blootvoetse hippie aan (die trouwens nooit echt ver weg is) maar ik zag niet meteen een verband tussen die verschillende dingen.


Tot Sarah Timmermans me “het continuüm concept” leerde kennen. En dat concept is eigenlijk de logica zelve. Het is erop gericht om voor een baby de overgang tussen het leven binnen de baarmoeder naar erbuiten zo zacht mogelijk te laten verlopen. Om het continuüm te respecteren. Beeld je eens in hoe groot de schok moet zijn voor heel wat westerse baby’s. Na maandenlang ronddobberen in heerlijk warm water, met een constante toevoer van eten en drank, besch…

Fresita leest: "Ondine" van Jennifer Vrielinck

Het was alweer een paar weken geleden dat ik nog eens een roman had gelezen, maar voor  ons weekje op de camping aan het begin van de vakantie haalde ik "Ondine" van Jennifer Vrielinck in huis. De auteur en ik ontmoetten elkaar een tijdje geleden op Instagram, haar vrolijke feed doet me vaak glimlachen. En we werken blijkbaar (nog even) voor hetzelfde bedrijf. (Intussen ben ik er ook achter dat de vrolijkste auto op de parking - met bolletjesgordijntjes en leuke stickers - ook van haar is). Desalniettemin hebben we elkaar nog nooit in het echt ontmoet, toch niet bewust. Maar daar komt binnenkort verandering in, want wij gaan afspreken bij de koffiemachine op het werk. Als ik er dan aan denk neem ik mijn (inmiddels nogal beduimelde) exemplaar van haar prachtige debuutroman mee om dat te laten signeren :-)



Ondine is de naam van een meisje dat opgroeit bij haar tante in een visserscafé aan de Belgische kust, een paar decennia geleden. Ze is verknocht aan de zee, en het verhaal …

#meiplasticvrij: wij doen mee! Mijn eerste bevindingen

De hoeveelheid plastic die ons huishouden genereert, het is me al lang een doorn in het oog. We hebben de mogelijkheid om plastic apart naar het containerpark te brengen, het hoeft dus niet bij het restafval. Om de paar weken hebben wij een gigantische zak vol, en dat had ik graag anders gezien.

Maar als je in de supermarkt biologische groenten en fruit koopt, zijn die haast altijd in plastic verpakt. En het broodbeleg zit ook verpakt in gruwelijk veel plastic.



Toen ik hoorde over #meiplasticvrij besloot ik onmiddellijk dat ik hieraan wilde meedoen. Onze bijna vijfjarige Jackie is enthousiast en bedacht zelf al een paar fijne actieplannen: "dan kopen we geen snoep in mei, want daar zit altijd plastic rond".


We zijn intussen vijf dagen bezig. Er is nog wel wat plastic in onze zak beland, maar dat komt dan doorgaans van producten die we nog in april kochten. Een doosje cashewnoten en een pakje kaas geraakten op, en een pot Griekse yoghurt van Pur Natur.


Wat deed ik intussen…