Mademoiselle Fresita

of een ploverke ... schone woorden uit mijn kindertijd, helaas nu meestal vervangen door "pull" of "trui"... Af en toe moet een mens proberen woorden die dreigen teloor te gaan in ere te herstellen. Ik maakte dus een swieterke voor neefje Nisse. Ne sweater eigenlijk, met een kap om precies te zijn. alweer bij Miek . Er treden verslavingsverschijnselen op met betrekking tot de gemaakt-workshops. Ik liet er zelfs de tweede Fou De Coudre - bijeenkomst voor schieten. Dat truitje dus - zalig gewoon. Er worden hier in huis jaloerse blikken naar geworpen - eigenlijk is dit een ideaal naaiproject om ook eens iets voor meneer Fresita te maken. Hij zei zelfs dat hij de drakenstof in de kap nog zou zien zitten. Ben niet helemaal zeker of hij het meende - maar gezegd is gezegd denk ik dan. Verder was er weer een bestelling voor chiro-kinders. Toen ik een paar maanden geleden een lading chiro-babyspullen afleverde op bestelling van een collega - werd een andere collega ...

Eén van de populairste producten uit de Mademoiselle Fresita-winkel blijft de schort. Om te eten of om te knutselen. Oorspronkelijk bedoeld voor peuters. Tot nichtje Marthe jaloers was op die van haar kleine broertje Nisse. Toen werd er eentje gemaakt voor kleuters. En toen kwamen er schorten voor grotere kleuters - en nu is het zover: ook meisjes van bijna zes willen soms nog een schort aan aan tafel. Omdat bijvoorbeeld spaghetti eten zonder smossen moeilijk blijft. Want ze blijven groeien, die varkens. tijd voor nieuwe schorten dus! Nisse mag voortaan dineren in stijl, met een cravate: en voor Marthe gaan we voor rood met witte bollekes en een mereltje.  toile-ciréekes van Kitsch Kitchen, biaislint van Veritas en het mereltje knipte ik uit een overschotje van tafelzeil dat ik ooit kocht bij Hexagoon . Het patroon van de schort is een aangepaste versie van een patroontje uit een Knippie van een jaar of twee geleden. En eigenlijk past dit ook onder deze blogtitel: ik legd...

Scouts! absoluut! Dat werd mij deels door de strot geramd door mijn broers maar ik heb er nooit spijt van gehad. Maar als ik moet kiezen tussen de Banier en de Scoutsshop  (daar ben ik precies al lang niet meer geweest, Hopper???), dan steek ik wel over. Ik ben dan ook meer een knutselaar dan een kampeerder geworden. Intussen ben ik groot en is chiro niet meer uitsluitend cacao of afgelekte frisco. Eigenlijk kan mij dat allemaal niet meer zoveel schelen, ik ben zelf te groot en heb nog geen kinderen, laat staan kinderen op jeugdbewegingsgerechtigde leeftijd. Ik werk zelfs bijna dagelijks samen met een nogal enthousiaste chiro-madam, en met veel plezier. En als die chiromadam haar chirovrienden zich voortplanten, dan help ik haar graag met gepaste cadeautjes: Toile-cirée uit de banier, echt tof. Geen geweldige kwaliteit, het is zelfs eigenlijk niet echt toile-cirée want veel toile is er niet aan. Cirée vooral dus. Vellen stevig plastic, laat het ons daar op houden. Maar gevoe...

Gewapend met de tips van Elza D. en de geërfde kodak van mijn schoonouders ging ik vandaag aan de slag, vastberaden u een mooie foto te laten zien van de vlaggetjes die ik vandaag gemaakt had. Want die vlaggen zijn altijd veel mooier dan de foto's doen vermoeden. Ik dacht dat de boosdoener vooral de niet erg fleurige kleur van onze muur hier was waar ik de vlaggetjes altijdhang. Die kleur heet "mud", en daar lijkt het ook het meest op: modder. Klinkt verschrikkelijk maar het is best wel mooi. Hoewel het wellicht een andere kleur was geworden als ik bij het kiezen ervan besefte dat ik hier ooit zelf zou komen wonen (meneer Fresita en ik schilderden samen het appartement nog voor ik van plan was hier ooit echt in te trekken). Buiten één kamer zijn alle muren "mud" bij ons. Die ene kamer is appelgroen. Die verf heeft niet goed gepakt, ik ben er volledig niet tevreden van, maar 't is alvast wel wat frisser dan dat die donkere modderkleur. Dus daar kwamen vandaa...

Het leek mij een leuk project, het temmen van het espresso-apparaat, met grappige verhalen en foto's van smerige koffie op het aanrecht en op de grond, koffieprut, overgelopen kopjes... maar 't valt dus allemaal wel mee. Beetje teleurstellend dus: na het ontkalken gisteren maakte ik een ongeveer perfecte espresso. En daarna nog een en 's avonds nog twee. (Dat had wel de nodige gevolgen voor mijn nachtrust maar dit geheel terzijde.) Ik kan nu dus wel met vrij veel zekerheid zeggen dat het aan ons lag (lees: 'meneer Fresita', want ik had het eigenlijk tot gisteren nog nooit geprobeerd) dat de koffie altijd langs alle kanten behalve de gewenste uit het apparaat spoot. Pure onkunde. En 't zal niet meer gebeuren. Er zijn wel verzachtende omstandigheden; het is namelijk nogal gemakkelijk om de filterhouder verkeerd aan de machine te bevestigen. En dat was dus altijd het probleem. Een ander probleem was dat meneer Fresita niet helemaal doorhad dat het bijgeleverde sche...

En dat is niet slecht bedoeld, integendeel. Donderdag- en vrijdagavond genoten meneer en ik van het betere amateurtoneel. Het ene in Schaarbeek , de prijswinnende voorstelling Agamemnon van DeFFeKt . Prijswinnend, want het Brusselse gezelschap won onlangs het Koninklijke Landjuweel, de belangrijkste onderscheiding voor amateurtheater in Vlaanderen. Het was dan ook een prachtige voorstelling. Op vrijdag zakten we af naar Diest voor "Het Bezoek" bij de vriendjes van Uilenspiegel . Ik zeg vriendjes, want dat zijn de uilenspiegelaars toch wel. Ik stond er ooit zelf op de planken, eerst als kleine uk (ik was een jaar of tien en moest een ballerina spelen. Ik was in die tijd een beetje een dikke mossel - niet enorm maar toch een beetje - maar was toch wel fier in mijn prachtige witte tutu. Foto's heb ik er nooit meer van gezien, misschien maar goed ook), en dan de afgelopen jaren nog twee keer - en in de aanloop naar die laatste productie besefte ik dat ik dat echt...