Mademoiselle Fresita

Ik zei het al: Wij zaten vorige week twee keer een dikke acht uur in de auto met twee pittige kinderen op de achterbank en dat viel eigenlijk enorm goed mee. Zoals beloofd: de gouden tips. baby Jackie, drie jaar geleden! 1. Zorg voor de meest comfortabele autostoel mogelijk. Jackie is al vier en zit meestal in een stoel van groep 2, maar voor deze lange rit hebben we toch een groep 1-stoel geïnstalleerd, waar ze nog net in past. Daarin kan comfortabeler slapen dan wanneer ze met de gewone autogordel wordt vastgemaakt. (Kind en Gezin legt het duidelijk uit, hoe dat precies zit met die stoeltjes) . 2. Rijd wanneer jij het liefst rijdt en/of het minste file denkt te hebben. Ik weet niet hoe het met uw kinderen zit, maar de mijne zijn eerder onvoorspelbaar wat slapen betreft, zeker slapen in de auto. We overwogen even (op aanraden van velen) om 's nachts te rijden, maar ik zag het scenario levendig voor me: kinderen die geen oog dicht doen tussen 22u en 5u 's morgens....

Dat vermoed ik tenminste, dat week 13 net gepasseerd is. 't Zou kunnen dat mijn telling intussen al niet meer klopt. Maar 't waren weer goeikes, die twee weken. wat gebeurde er in babyland: - de laatste echo - een bezoekje aan de vroedvrouw - de laatste twee info-avonden bij Zwanger in Brussel, over borstvoeding en over de kraamtijd - zwangerschapsyoga - de geboortekaartjes zijn besteld! - de geboortekaartjes-adreslijst is bijna volledig! - een gezellige babyborrel waar ik een uur of wat met een oefenbaby op de arm mocht staan en in die tijd smoorverliefd werd op Rosie, de schattigste baby van de wereld (nog eventjes) in grotemensenland - lekker eten - een zondagse wandeling 'en famille' - de Mattheuspassie , met de Fienen! (en ja, de drie uur kerkstoel vielen een pak beter mee dan verwacht) - een etentje vooraf - strandwandelingen - een feestje met meneer Fresita op zijn best - een pedicure - een afgewerkte bestelling en het daarmee gepaard gaand...

Ik zei het al, wij zouden gaan "babymoonen". Een neologisme, naar analogie met "honeymoon". Iets wat ouders to-be doen in de eindspurt van hun kinderloze bestaan. 't Was aan tafel op het werk dat het idee ontstond. Ik wou graag nog eens weg met meneer, maar ik wist niet zo goed wat ik dan precies wilde doen. Ik wist wel wat ik vooral niet wilde. Niet vliegen, niet superver met de auto rijden, niet gastronomisch eten (aangezien ik toch de helft van het heerlijks niet zou mogen eten), niet citytrippen (te vermoeiend), niet urenlang wandelen (idem). Uiteraard ben ik niet de enige zwangere met dit soort verzuchtingen. Collega Sarah wist dit, en zij had zelfs al gehoord van het concept "babymoon". Haar professionele researchwerk leverde enkele tips op, waaronder Hotel Noordzee in Cadzand . Een hotel met "spa" waar je gerust de hele dag kan rondhangen, een strand voor wandelingen in het zicht en "mommy-to-be-massages" in het wellness...

De fresita's waren er even niet. Ze waren op congé. Zonder planning, met als enige doel: we rijden naar het mooie weer. En daarvoor moesten we helemaal tot in Valencia . En dan nog. Volgens de boekskes kent Valencia 300 wolkenloze dagen per jaar, en wij maakten er zowaar zo maar eventjes vijf van de overige mee. Dat is toch wel straf. Met af en toe zelfs een fikse regenbui. Maar de pret bederven deed dat niet. Enkele tips voor lekker eten in Valencia? Commo  en Sagardi . Cultureel hoogtepunt was de voorstelling die we zagen in het kader van het jaarlijkse internationale festival voor hedendaagse dans . Neen, we zijn geen kenners en we zijn zeker niet speciaal daarvoor naar Valencia afgereisd, maar we kunnen wel heel goed van iets moois genieten. Mooie zaal, prachtige voorstelling. We zagen ondermeer het Nederlands Dans Theater aan het werk, en een hommage aan de Bolero van Ravel. Ik had eigenlijk best wel leuke foto's gemaakt, maar ik kan ze niet laten zien omdat één of ander...

Wie zou daar nu niet willen wonen? Zo'ne schone naam. En 't is best oké daar ook, het kasteel waar wij de afgelopen dagen verbleven: In Normandië is dat. We waren er een midweek, met een bende gezinnetjes ( de Miekes waar ik ooit al eens naar verwees ). Het weer was er zoals ik me het weer in Normandië altijd voorstel. Veel regen dus. Maar het kasteel was groot genoeg om binnen te blijven. Zelfs met een vijftiental schreeuwerige kinderen. We kookten, bakten, gingen wandelen tussen de buien door, speelden memory met driejarigen - hoe komt het dat die kleine varkens daar zo steengoed in zijn? 't Was de moeite. We breiden er gisteren en petite comité nog een klein vervolg aan, op het strand van De Panne en daarna op de Gentse Feesten. Ook niet slecht.

Mocht u mij gemist hebben: ik was op congé. Een toerke rijden door Frankrijk want het lief rijdt graag met zijn auto en ik zit daar dan graag bij. Eerste halte vanuit Brussel: Gent. Uh? Inderdaad, dat is helemaal mis, maar ik had nog een bon liggen van de Zoot die ging vervallen tijdens de vakantie. Dat zou toch wel iets te veel zonde zijn, en we hadden tijd genoeg. Op naar Gent dus. De buit: Een extraatje voor op reis dus. (dankuwel lieve collega's). Ik krijg er wel blaren van (op mijn kleine teentjes), maar dat telt niet: ik krijg namelijk in alle schoenen waarin ik geen sokken draag blaren. Echt allemaal. Ik daag u uit om mij tips te geven. Havaianas, Mephisto's, Birkenstocks (in die laatste twee krijg ik bovendien afschuwelijke stinkvoeten)... ik heb ze nog niet gevonden, de zomerschoenen die mijn voeten sparen. Ik ben niet echt gemaakt om schoenen te dragen, 't is maar dat ik ze zo mooi vind. Vanuit Gent reden we naar het dorpje Bert in de Auvergne, om een paar ...