Mademoiselle Fresita

Ik stoefte via dit medium al uitgebreid over de vroedvrouwen van Zwanger in Brussel. Deze dames behoren echter tot een uitstervend ras. Zelfstandige vroedvrouwen zijn door schandalig lage Riziv-tarieven namelijk genoodzaakt voor een hongerloon te werken. En dat voor mensen die vaak dag en nacht bereikbaar moeten zijn en de verantwoordelijkheid dragen voor het leven van moeder en kind! Het is een schande, en onze vroedvrouwen dreigen er mee te moeten stoppen als er geen verbetering in hun situatie komt.  Dat zouden wij uiteraard vreselijk slecht nieuws vinden.  Tijdens de zwangerschap, de bevalling, de kraamtijd en ook nu nog worden wij op een geweldige manier begeleid door drie fantastische  madammen, ik kan het echt iedereen aanraden. Als er ooit een broer of zus voor Jackie komt, zou ik het erg jammer vinden om dat niet op dezelfde natuurlijke, ongedwongen maar toch professionele manier te kunnen beleven als deze keer. Daarom vraag ik jullie van harte deze petitie te ...

De zondagnamiddag waarvoor ik bij de vorige post de voorbereidingen aan het treffen was, was heerlijk. Het gebak was geslaagd (hoewel die stroopwafelcake van Hema niet echt een aanrader is), het gezelschap uitstekend en de zon scheen zelfs een beetje. Ik heb geen foto's van het gebeuren - omdat er daar mensen met grotere kodaks en meer fotografeertalent dan ik rondliepen. Die mensen hebben ook wel meer kinderen dan ik en dus minder tijd om foto's online te gooien. Waar ik wel een foto van maakte, was de buit van de dag: Het was namelijk een officieus verjaardagsfeestje voor mij (dat had ik zo'n beetje zelf beslist, en er waren taart, cava en blijkbaar ook cadeaukes. Dat is een verjaardagsfeestje wat mij betreft). En die Fienen van mij, die hadden blijkbaar goed naar mijn verlanglijstje gekeken, ik kon dus niet anders dan content zijn. Enkele mooie rolletjes washi-tape, een mal om omslagen te maken, een bon van papiermier , het boek van Madam Confituur  (wordt gegar...

Ja, ik! Terwijl man en kind lustig uiltjes knappen in de zetel, toverde ondergetekende zowaar een chocoladecake én een rabarbermerenguetaart  uit mijn hoge hoed. Uit de oven eigenlijk. Anders dan Zsazsa voorstelt dient de taart niet om mijn schoonouders te imponeren (ik baarde zeer recent hun kleinkind, wat dat betreft zit ik nog wel even safe). Deze patisserie is voor ander schoon volk bestemd: op wat ongetwijfeld een prachtige zondagnamiddag gaat worden vindt alweer een bijeenkomst van de Fienen plaats, met wederhelften én nageslacht. Het is de eerste keer sinds mijn verjaardag dat wij elkander zien, dus daar horen taart en bubbels bij. Ik ben blij met het resultaat, hopelijk smaakt het zo goed als het eruit ziet. En als dat niet zo is, heb ik nog backup-lekkers uit een andere hoge hoed: stroopwafelcake (?) en kleine gebakjes uit de Hema. Een feest wordt het dus zeker. Het is trouwens voor Jackie de eerste ontmoeting met een heleboel vriendjes. En straf genoeg is z...

Volgens de geweldig interessante website www.weeknummer.nl is het nu week 24. Het ideale moment dus om terug te blikken op week 23. Dankbaar voor - bevallingsrust - maar dat ga ik niet elke week in uw maag splitsen. Ik wil gewoon één keertje in de verf zetten hoe blij ik ben dat ik hier thuis met mijn dochter mag zitten en daar nog voor betaald word ook. Dus dankbaar voor sociale zekerheid. - de zomer die eindelijk echt begonnen lijkt te zijn - avondwandelingen met man en kind - meter Tineke die heerlijk kookt voor ons - mijn eerste postnatale Fou De Coudre - waar er door mij uiteraard niet genaaid werd maar gepronkt met het kind - een kadootje van de naaizottekes - een schattig kadootje van één naaizotteke in 't bijzonder - bezoek van enkele collega's - een zalige avond in het gras, bij onze Diesterse vrienden, georganiseerd door d'Oranje Giraffen . Bijna een officieuze babyborrel - in die zin dat Jackie voor het eerst werd voorgesteld aan een heleboe...

Ik ben sinds een paar weken de tel kwijt. Het is ook een beetje gek om stil te staan bij de kleine blijmakende details van het leven als het allergrootst denkbare geluk je deel is geworden. Zo'n boeleke is natuurlijk niet allemaal rozengeur en maneschijn (ja, bevallen doet zeer en neen, ze slaapt nog niet door, en ja, wasbare luiers betekent: veel wassen en neen, ze is niet altijd zo braaf als nu mevrouw. Ze weent soms ook.) Maar we voelen ons nog steeds zoals bij een prille verliefdheid en we genieten van Jackie, van elkaar en van alle lieve mensen om ons heen die ons op allerlei manieren gelukwensen. Overdonderend is dat - al die kaartjes, sms-jes, bloemen, cadeautjes... We pikken stilaan de draad van ons leven weer op, maar dan met z'n drietjes. Jackie ging al mee groentetaart eten bij Arcadi , visjes eten bij de hipste visbar van de stad , werd feestelijk ontvangen bij La Villette  (waar de onvolprezen dienster spontaan in gezang "baby'ke is geboren halleluja - h...

Voor de enkele mensen die mij niet persoonlijk kennen maar wel mijn blog lezen: de blogstilte van de afgelopen weken was volledig gerechtvaardigd - zoals u vast al vermoedde is intussen onze dochter Jackie geboren. Een wolk van een baby, een supervlotte bevalling en een heerlijke kraamtijd. Meneer is  al terug aan het werk dus wat dat betreft gaat het leven weer zijn gewone gangetje - hoewel natuurlijk àlles veranderd is. En gelukkig moet ik nog bijlange niet weer aan het werk - dus genieten wij hier met z'n tweetjes van boeken lezen, dvd'tjes kijken, dutjes doen, wandelingetjes en bezoekjes. En massa's wasmachines draaien (wasbare luiers, vandaar). Oma's staan gelukkig te springen met hun drang om te helpen - zo is er hier nu eentje aan het dweilen - en meneer houdt na het werk zijn rol van kok en babyverschoner goed vol. We worden hier geweldig in de watten gelegd. Hier is ze dan. 1 dag oud. Dat is intussen al meer dan twee weken geleden. De grootste emotionalite...

Tja, zo ver terugblikken, dat is zo gemakkelijk niet hè. 't Waren alleszins de weken van de laatste werkdagen - die voor een groot stuk gevuld werden met rondslenteren want acht uur op een stoel zitten was niet meer leuk en met het beantwoorden van de vragen "hoe lang nog?", "aan 't aftellen zeker?" en "ça va?". Verder vulden die weken zich met naaien, yoga, lezen, lekker koken en bijgevolg ook lekker eten, terrasjes en sinds vorige week woensdag ook het heerlijke gevoel van rust. Vakantie tot september. Vier maanden zowaar - dat  is geleden van ... van wanneer eigenlijk? Van voor de kleuterschool? Dertig jaar dus. Binnen enkele dagen zal ik mijn handen wel meer dan vol hebben met dat waarvan nu mijn buik zo vol is (maar ze mag gerust nog even blijven zitten). Maar ook daar kijk ik naar uit. Met gemengde gevoelens natuurlijk. Zelden voor zoiets spannends gestaan als een bevalling en alles wat erna komt, lichtjes weemoedig over het einde van een z...