Mademoiselle Fresita

Wie voor het nieuws werkt, kweekt een schildje. Een dik vel, werk-oogkleppen... alles wat nodig is om gruwelijk nieuws te verwerken zonder in huilen uit te barsten. Meestal lukt dat goed, deze week was het erg moeilijk (en het is nog niet voorbij). Thuis komt dan wel even de weerslag en vloeien er tranen bij het zien van een Nijntje-boekje in het gras in Oekraïne. Slik. Is het dan niet ongepast om zegeningen te tellen? Misschien is het dan net extra nodig. Genieten van wat wij wel nog hebben, dankbaar zijn dat dit verdriet ons niet treft? Wat was er mooi deze week, en de voorgaande? 1. Het weer. Een beetje te warm zelfs, maar we klagen niet. De meeste dagen bracht ik dan ook door in de airco op het werk, lunchpauzes op het terras onder een parasol zijn extra heerlijk. 2. Een leuk uitje met nichtje Marthe en neefje Nisse. Koning Lou is een een reuzegrappig kinderprogramma op VTM Kzoom. Het wordt opgenomen voor een live publiek, en wij waren erbij! Grappig? Absoluut. Ook voor vo...

* op onze pantoffels Dat was hoe wij het nieuwe jaar inzetten. 't Was iets meer rock-and-roll dan dat nu klinkt - want we waren wel met een hoop vrienden samen en er kwamen cava (of kidibull), lekker eten en pakskes aan te pas - maar urenlang dansen in blitse outfits is al een paar jaar niet meer aan mij besteed. Toch niet op oudjaarsavond. We trokken met de Fienen en hun aanhang het bos in om een paar dagen te 'kamperen'. In een kampeerhuis met bedden en een keuken, dus echt kamperen is dat niet, maar toch best wel basic allemaal. Zeven fienen, zes mannen, 12 kinders waaronder twee baby's en twee in de maak. Oudjaar vieren wij alternerend met onze twee vriendengroepen - het was dus een mooie gelegenheid mijn berichtje van twee jaar geleden te herlezen. Wat is er sindsdien veranderd? Eigenlijk niet zo overdreven veel. Buiten dan die buikbewoner hier. Maar ik vrees nog altijd de chaos die dat met zich mee gaat brengen. Vandaar mijn soberheidsvoornemen (weinig kopen ...

Het oorspronkelijke opzet van deze blog wordt wel eens vergeten. Vooral door mij. Die luidde "stoefen met wat je gemaakt hebt". Hoog tijd om me weer eens bezig te houden met mijn core business, me dunkt. Dit rolde de afgelopen week van onder mijne Pfaff (die geen belastingen ontduikt en niet naar Duitsland gaat verhuizen en ook niet stiekem Germaine heet): een omkeerbare jurk maat 110 een rokje, voor een meisje van ongeveer 10 Dit rokje is eigenlijk een herwerking van een jurkje dat ik al veel eerder maakte, maar waarvan ik niet zo tevreden was (voor de kenners: er stonden Prym-drukknopen type 'anorak' aan, en die zijn volgens mij veel te zwaar en te straf voor fijne katoentjes). Tegenwoordig werk ik met het type 'jersey', en dat lijkt tot nog toe een veel beter idee. op bestelling: een pamperzak en een slab voor Manon op wiens geboortekaartje aardbeien staan verder op het programma, op bestelling: 3 vlaggenlijntjes, een pamperzak, no...

Een kerstweekend zoals het hoort. Met familie, veel en lekker eten, bubbels en pakjes. Waarvan sommigen gemaakt door ondergetekende. Grote broer kreeg een muts met flappen: Volledig geïnspireerd op model dat ik leerde maken bij Miek , maar dan aangepast aan zijn best wel grote hoofd. Andere gasten daagden dan weer op in een outfit van mijn hand: Ik glom van trots, dat spreekt voor zich. Dat deed ik trouwens ook toen deze foto me werd doorgestuurd, gemaakt nadat deze knapperd ook een Mademoiselle Fresita-muts in een pakje onder een kerstboom een paar kilometer verderop vond:

't Was een helse rit door de regen naar Brugge en terug waard: Een jurkje in tricot, met draakjes. Bijna volledig met de overlock gemaakt, op de afwerking van mouwen en zoom na, dat was met de tweelingnaald. Die had ik nog nooit gebruikt. Weer iets bijgeleerd van Miek dus! Ik ben tevreden, hoewel ik het toch wel eens aan wil zien, deze jurk, want ik kan er me niet zoveel bij voorstellen. Maar dat zal voor volgende week zijn - Renée, één van de petekinderen van meneer wordt vier en u raadt al wat er in haar pakje zal zitten...

dat mag al eens: stoefen met de dingen waarop je trots bent. (is dat niet een beetje het idee van dit hele blog-gedoe?). Bij deze: ik had het al eens over een tweeling die geboren ging worden. 't Is gebeurd: mijn collega is de trotse peter van... Mias, en Mias heeft ook een tweelingbroertje en die heet Janos. De slinger van Janos is ongeveer dezelfde - maar dan met een andere naam, inderdaad. De vlaggetjes waren pas een paar uur voor de jongens het licht zagen volledig klaar. Ik had dan ook mijn best gedaan met het nodige handwerk en al. Ik had al een preview van het geboortekaartje mogen zien en daarop stonden olijke vogels en mooie bloemen - die komen mooi terug op de vlaggetjes. In vilt. Met de hand. En af en toe per ongeluk een vogel aan de achterkant van de vlag - die moest er dan weer helemaal af en op de voorkant gezet worden. Of de vlag omgedraaid, dat heb ik ook geprobeerd. Niet simpel: biais met een kleine steek vastgemaakt aan jeans - dat torn je niet zomaar los. Te...

Voor één keer heb ik eens mooie foto's. Maar dan écht wel heel mooie. Professioneel zelfs. Van een echte fotografe, Olivia Brabbs , uit Engeland. Ook de foto's en het kindje op de foto's situeren zich in Engeland. Mademoiselle Fresita, prima sportkledij... Ik ben hier echt wel geweldig opgetogen over. Zo'n professionele shoot, en ik weet niet eens hoe dat nu eigenlijk komt. Wat ik wel weet, is dit: iemand die ik nog een beetje ken van vroeger, kocht bij mij bovenstaand jurkje. Voor de dochter van vrienden uit Engeland. Die vrienden en hun kinders werden nu onlangs zeer uitgebreid gefotografeerd, voor een boekske nog wel! Een Engels magazine voor ouders, over kinderen. Ik weet alleen niet zeker welk boekske. En ik weet natuurlijk ook niet of deze foto's ooit het boekske zullen halen... maar eigenlijk maakt dat allemaal niet zoveel uit. Ik ben gewoon vooral al heel blij met de mooie foto's.

Op donderdag scheen de zon, ik zag een paar van mijn vriendinnen, ik kocht een geweldig kleedje in mijn nieuwe favoriete winkel , ik had muurstickers gewonnen met een wedstrijd op tinternet (afgeleverd door dezelfde man van TNT die mijn kodak aan iemand anders heeft overhandigd, we beginnen Roger te kennen), ik keek naar nen hele schone film én we aten de eerste asperges, recht uit Kinrooi, à la flamande, zelfgemaakt en bijzonder goed gelukt. Het leven kan zo schoon zijn. Dan is het misschien niet zo erg om uwe ringvinger vakkundig te dunschillen (lang geleden dat ik nog zo hard gebloed had). Op zo'n dagen is het moeilijk om te kiezen welke chose ge het meeste aimet om over te bloggen. Maar als je het bloggen uitstelt wordt die vraag al grotendeels vanzelf beantwoord: de asperges zijn al op dus daar kunnen we geen foto van laten zien. En de muurstickers zal ik eens laten zien als ze in gebruik zijn. De jurk van Think Twice daarentegen: mooi! 17 Euro. Meer dan op het Vossenp...

Misschien hoeft u mijn gezaag over die kodak niet zozeer te horen, maar ik moet toch verantwoorden waarom de kwaliteit van mijn foto's zo lamentabel is... intussen heb ik een deel van een antwoord van iBood gekregen, de site waar ik mijn toestel (een Panasonic Lumix, voor wie het wil weten) bestelde: blijkbaar heeft TNT het pakje wel degelijk afgeleverd. Alleen niet aan mij. Wellicht een vriendelijke buur, die zo aardig was het door mij betaalde cadeautje in ontvangst te nemen, en dan nog onder mijn naam te tekenen voor ontvangst ook. Wat iBood hieraan nu gaat doen, dat weet ik niet. Ik wil vooral mijn centen terug zodat ik een ander een fototoestel kan kopen. En eigenlijk mag dat ook iets meer zijn, ik wacht verdorie al meer dan een maand! Ik keek er echt zo naar uit; mooie fotootjes voor op de blog, misschien toch eens beginnen denken aan een webshop... maar daar heb je wel goeie foto's voor nodig. Daarnaast zijn er nog andere mensen die hun beloftes niet nakomen (een huis ve...

tadaaa... Jamkoekjes!!! En ja, ik weet dat decor belangrijk is, een mooi tafelkleedje, mooi bordje... maar deze misbaksels komen toch het meest tot hun recht op een pietepeuterig balkonnetje in het centrum van Brussel waar vooral een vuilnisbak staat. Dit werd me op de foto in het kookboek beloofd: Dat is toch wel andere koek (wow, die is flauw). Een paar minuten geleden zagen ze er nochtans behoorlijk eetbaar uit. Wel nogal in elkaar gezakt, een bakplaat vol aan elkaar geplakte koekjes, maar ze waren wel lichtbruin. En dan gaat mademoiselle nog even mails checken, en dan even 'snelletjes' uitrekenen wie wat nog verschuldigd is aan wie voor ons oudjaarsetentje. De berekening is denk ik gelukt, de koekjes iets minder. Ze zijn dus zwart, en bevatten vermoedelijk meer teer dan een pakje groene michel. De paar vierkante centimeter die er iets minder kankerverwekkend uitzien, heb ik trouwens intussen al opgegeten. En die waren zelfs bijna lekker. Ik ga ze nog eens maken denk i...

Weinig bloginspiratie, weinig tijd maar in 't begin van de week toch wel een paar successen van onder het naaimasjien getoverd. Een geweldige rok, in één van die zalige retrogordijnenstoffen die ik hier nog heb liggen: Super hè. 't Is een 42 en hij is nog niet toegewezen. Te koop voor 50 euro. Roept u maar. Stof is op nu, dus bestellen in andere maten kan niet meer. Ik heb nog wel wat kersenpittenkussentjes in die stof, maar die moet je hier thuis komen halen, die wegen een beetje te veel om op te sturen (wat kost dat, een pakje van een kilo per post versturen?). Verder verbeterde ik ook mijn patroon voor kinderjurkjes. Oorspronkelijke basis was een patroon dat ik ooit kocht en zelf wat aan veranderde, en nu verbeterd met de online-hulp van Madame Zsazsa en de live-uitleg van die lieve Miek .   Ik denk dat het maat 104 is, maar ik ben niet zeker en ben nu even te lui om uit mijn zetel te komen om te checken. Het felle stofje vond ik vorig jaar op eBay, het lichte is ee...

Een jaar geleden begon ik jurkjes te maken en intussen geraken ze stilaan verspreid. Er lopen al enkele mooie poppemiekes mee rond. Ik hoorde al veel moois over blije klanten Anna-Fiona, Mariebel, en zopas kreeg ik een fotootje van Tess doorgestuurd. Zie ze blinken. En je zou mij nu eens moeten zien blinken. Dat wilde ik maar even laten zien. Want nu wil ik eigenlijk gaan slapen. Heb namelijk tot daarnet gewerkt aan cadeautjes voor twee jarige vriendinnetjes. En dan is 't nog niet af. Morgen verderwerken, hoewel er voor morgen inmiddels ook al enkele andere plannetjes gesmeed zijn (onder andere pintjes drinken in de Roskam , jochei!). Maar we komen er wel! *voor Nederlandse lezers: schone kleedjes zijn mooie jurkjes, geen zuivere tapijtjes.