Mademoiselle Fresita

In Diest sloot een paar jaar geleden de cinema de deuren. Toch kan je hier nog elke week een filmpareltje meepikken. Uitgezocht door Zebracinema , in samenwerking met sociaal-cultureel collectief d'Oranje Giraffen . In het prachtige Begijnhof dan nog, dat ziet er al een pak beter uit dan Studio Diest ooit deed. Nu vrijdag staat daar Captain Fantastic  op het programma, met Viggo Mortensen. Dat op zich is al een pro voor de film, en dan sprak de trailer me ook nog aan. Een film over een andere kijk op opvoeding, met een behoorlijk hoog hippie-gehalte. Dan ga ik al gauw overstag. Omdat ik vrijdagavond andere plannen heb, heb ik de film nu al bekeken, via iTunes. En ik heb genoten. Het is in de verste verte niet een héél goeie film. Maar ik vond hem wel fijn. Mijn wederhelft vond hem tenenkrullend slecht (kwestie van hier even een recensie te schrijven waar u nu eens werkelijk nièts aan hebt). Té Hollywood, té voorspelbaar, té banaal. Zegt hij. Voor mijn part: Viggo Mortense...

Er zijn niet erg veel films die zowel meneer Fresita als ik goed vinden. Het heeft een tijdje geduurd voor ik begreep hoe dat kwam, maar het antwoord is eigenlijk nogal eenvoudig: er zijn eigenlijk niet veel films die meneer goed vindt. Dus het is wel een feest als we eens een film zien die we allebei goed vinden. Le Tout Nouveau Testament van Jaco Van Dormael is er zo eentje. Ik ben 's werelds luizigste filmrecensent denk ik. Ik kan echt geen goed opgebouwde tekst maken over waarom een film goed is. Maar ik ben wel een bedreven lijstjesmaker. Daarom: een lijstje van dingen die ik goed vind aan "Le Tout Nouveau Testament". 1) Benoît Poelvoorde. Stelt nooit teleur. Net als Johan Heldenbergh, met een klein rolletje. 2) Het speelt zich af in Brussel. In het hellegat van Donald Trump woont blijkbaar God Himself. Een feest van herkenning voor deze pas uitgewekenen met af en toe een beetje heimwee. 3) Het is een mooie film, met mooie plaatjes. 4) Er zitten enk...

't Is niet omdat wij geen tv hebben, dat wij geen films zien natuurlijk. We huren af en toe iets op iTunes en we lenen al eens iets uit de bib . Zoals Frances Ha. Ik herinnerde me dat ik vorig jaar, toen die film uitkwam, een trailer had gezien en vastberaden was om hem te gaan zien in de cinema. Maar u kent dat, dat is er uiteraard niet van gekomen. Uit het oog, uit het hart en zo kwam het dat ik Frances Ha zo'n beetje vergat. Tot ik de dvd zag liggen bij de sprinters in de bib, een tweetal weken geleden. Toen ik thuis de trailer nog eens bekeek, snapte ik weer waarom ik hem zo graag wou zien. Zalige film. Gezapig kabbelend, geen al te grote drama's. Vooral mooi. Een heerlijk, prettig gestoord hoofdpersonage, met grootse plannen maar weinig daadkracht. Waarschijnlijk een beetje herkenbaar en precies daarom zo fijn. Een film die aanvoelt als een warm onderlijveke in de winter: past perfect. Fits like a glove. In zwartwit, vreemd genoeg, en dat lijkt ergens wel vo...

een nieuwe week, de eerste van het jaar zelfs. En ook nog een klein stukje vorig jaar. Ik genoot van: - mijn vriendinnen en hun aanhang , in een fijne omgeving, een opperbeste sfeer en met fijne cadeaukes - lekker eten (Joke, dat ijs met chocoladesaus en verkruimelde Jules Destrooperwafeltjes is echt to die for) - twee nieuwjaarsfeestjes in familieverband - de kennismaking met zeer aangenaam overzees gezelschap - het uitlezen van een boek - het beginnen in een ander boek - echte Babelutten en niet echte maar toch lekkere neuzekes - de beste groententaart van de wereld in een stukje Parijs in Brussel - een prachtige film en bij uitbreiding een gezellige avond - een geslaagd naaiprojectje naar de tutorial van Polkadotjes - een gezellige avond met enkele vriendinnekes - een fijne verrassing van mijn tante uit de stock van haar vroegere winkel - een snuffelsessie samen met de mama tussen mijn eigen babykleertjes (het wordt zoeken naar het evenwicht ...

Naast onze hoofdverblijfplaats in de kleurrijkste stad van 't land - maar helaas ook wel een erg grauwe en grijze stad - vertoeven wij al eens graag in een kleine provinciestad die zich "oranje" noemt. Iets met Willem van Nassau, ik weet niet precies hoe het zit (eigenlijk weet ik in de verste verte niet hoe dat zit). Wat ik wel weet is dat daar sinds kort een nieuwe diersoort rondgaloppeert, zijnde de " oranje giraffen ". Ze steken hun nek uit voor cultuur en dat is een goede zaak. Voorlopig zijn ze vooral met film bezig. Giraffen komen goed overeen met zebra's, en zo is er nu elke vrijdag zebracinema , in het begijnhof van Diest. We zagen dankzij de giraffen in het najaar al enkele filmparels - en beleefden er trouwens aansluitend gezellige avonden in het café - die gevestigd is in de vroegere kapel, prachtig allemaal. Als je helemaal geluk hebt kan je je ook nog eens laven aan heerlijke hapjes - want sommige giraffen zijn in hun vrije tijd ook verdienst...

Aan alle vrouwen die van Johnny Depp houden: rep u naar de cinema. Aan alle andere vrouwen: ik geloof er geen fluit van. Het is natuurlijk de combinatie met Tim Burton die het hem doet. Dark Shadows is volgens mij niet de beste film van het tweetal, maar zeker vermakelijk. Wie trouwens echt gaat om te zwijmelen bij Johnny Depp weze gewaarschuwd: hij lijkt bij momenten (met hoed en zonnebril) vooral op Michael Jackson. Ouch. Heel kort samengevat: jongeman wordt in de achttiende eeuw door een heks omgetoverd in een vampier en levend begraven. Levend begraven worden is een extra tegenvaller voor een vampier, want die mannen gaan dus niet dood. Tweehonderd jaar later - dat wordt dan in de seventies van de 20ste eeuw -wordt de vampier weer opgegraven. Simpel, en amusant. En Nights in White Satin van The Moody Blues. Brings back memories. Niet aan de jaren zeventig - die heb ik gemist - maar zo'n twintig jaar later. (Ook toen al een voorliefde voor retro).

Een vriendinneke van " het platteland " kwam op bezoek bij Mademoiselle in de grote stad. We dronken koffie in het Centraal Station (man, die caramel cappuccino is echt overdreven lekker), gingen snuffelen tussen de boeken , dronken halfenhalf , dineerden bij Le Fin de Siècle in de Kartuizerstraat en aten een dessertje bij De Markten . The usual dus. Er was even het plan om een filmpje te gaan kijken in de cinema, maar dat plan viel in het water doordat we met ons geklets de tijd vergaten en de film rateerden. Nous avons manquées notre film - zou op één van de examens gestaan kunnen hebben die het vriendinneke de voorbije weken heeft moeten verbeteren. In plaats van de cinema, werd het een filmpje thuis. In 't Kempisch dialect, tegen de heimwee. Groenten uit Balen. Loved it! Ook voor Germaineke haar garderobe ja. Het bezoek werd een logeerpartijtje dat werd afgesloten met ontbijt. Plannen vielen alweer in het water - dit keer waren we niet te laat maar te vro...

afgaande op mijn ervaringen van de voorbije dagen kan ik u volgende tips meegeven: doen: eten bij Lukemieke in Leuven. U heeft dat waarschijnlijk al lang gedaan. Zeker als u van de streek bent. 't Lukemieke is er al lang, maar ik had er nog nooit gegeten. Een impulsieve ingeving van het lief bracht daar maandagavond onverwacht verandering in. Of hoe uit eten toch past in het vage "een beetje gezond na de feestdagen"-voornemen. Een bord groenten kregen we daar. Heel lekker klaargemaakt. Ik ben fan. Om te voorkomen dat we te mager zouden worden, namen we daarna ook nog een stuk taart. Allemaal dik in orde, verzorgd, gezellig! Wij gaan nog wel eens terug. Al was het maar omdat wij ons normaal als we in Leuven komen steevast een indigestie gaan eten bij La Cantina del Coronel . Ook goed. Maar dat gaat toch altijd wel gepaard met het nodige schuldgevoel, na zo'n berg héérlijke fajitas. Hoewel. Moeten we toch ook nog eens doen. laten: gaan kijken naar A Dangerous M...

't Was goed ingezet het weekend, dat vertelde ik al . Maar 't werd nog beter. Zaterdag mocht ik enkele Fienen met kinderen vergezellen voor een date met de Kapitein . Manmanman wat een feest. Daarna even naar Manneke Pis want de kinderen in kwestie hadden die nog niet gezien. Al bij al een tegenvaller, maar ik had ze gewaarschuwd. De aandacht was ook snel verschoven van 't Manneke naar de wafelverkoper er tegenover. Wafels met bergen slagroom en Nutella, dat is niet gemakkelijk om op straat te eten. Zeker niet als je vijf jaar bent. Maar ik zag iemand van een eind in de dertig toch ook nog veel moeite hebben om dat op elegante wijze klaar te spelen. Daarna nog een koffietje in den EXKi . Daar ben ik nu blij voor, dat er nu ook eentje dichtbij is. Vroeger was er de Fortisbank, en daar heb ik niet zoveel boodschap aan. 's Avonds mocht ik trouwens nog meer de hort op met een Fien. Ze had kaartjes voor de Avant Première van Tot Altijd . Over euthanasie. En over MS. Op het...

Als je deze winter één keer naar de cinema gaat, laat het dan voor "The Artist" zijn. Zaaalig! Een hommage aan de stomme film, en het is grotendeels zelf ook een stomme film - maar dan toch weer net niet. Echt te gek. We hebben zo genoten! Onvoorstelbaar hoe deze film er in slaagde mijn aandacht vast te houden - geen sinecure, maar ik zat in de flow van het begin tot het einde. Echt te gek. Ik zou zo nog eens gaan kijken. Die muziek (het onvolprezen Brussels Jazz Orchestra , zo bleek), die humor (lang leven het hondje), en die kleren! Bekijk zelf even de trailer en u weet wat ik bedoel. Een ware parel. (En neen, het is niet mijn keuze om deze tekst gecentreerd te zetten. Blogger doet gek)

Gisteren besloten meneer en ik dat wij ons ervoor moesten hoeden geen dikzakskes te worden. Dat besluiten we om de zoveel tijd. Dan koop ik een paar nieuwe loopschoenen en hij een fitnessabonnement en we gebruiken onze nieuwe aanwinsten drie keer op drie maanden tijd. Ongeveer. Wij houden namelijk niet zo van sport. Maar we zijn er ons van bewust dat we daar beter wel iets aan zouden doen. En nu weten wij ook wel dat wandelen niet meteen de efficiëntste sport is - maar het is wel de sport die het minst op sport lijkt. En we zullen wel meer calorieën verbrand hebben dan wanneer we gisteravond gewoon in de zetel zouden gelegen hebben. We zijn dus op wandel gegaan, op een zachte nazomeravond, in het voor zijn doen bijzonder vredige Brussel. We stapten tot aan de Hallepoort en kwamen eindelijk terecht in de geweldige nieuwe bar Potemkine . En meteen hadden we spijt. Dat we daar nog niet eerder waren geweest. Dat we daar niet gewoon een hele zomer elke avond hebben gezeten. Soît. In de he...

't Is een pateeke, Lars Von Trier, en ge kunt er vanalles van zeggen maar niet dat hij geen films kan maken. Ik huilde ooit tranen met tuiten bij Breaking The Waves en bij Dancer in the Dark en verwachtte niet minder van Melancholia. Maar dat is geen huilfilm. Beetje droevig wel, vooral in het eerste deel was de melancholische sfeer wel voelbaar. Van dogma 95 is nog maar weinig te merken. De Wagner-soundtrack is zo bombastisch (van Wagner kun je weinig minder verwachten) dat het naar mijn bescheiden mening nogal potsierlijk wordt. En het thema, ach ja. Ik heb niet zoveel met dat soort science-fiction-doemscenario's. Puik acteerwerk konden de pil wel wat verzachten. En het was een mooie film, beeldmatig dan. Hoewel - de eindscène vond ik er dan weer losjes over. Maar laat u zich door mij vooral niet tegenhouden om zelf te gaan kijken. Want de meningen in ons kleine gezelschap waren al verdeeld. belangrijker nieuws, voor mij dan toch: ik heb gisteren eindelijk tijd gevo...

daar is bij mooi weer goed toeven. Er loopt daar momenteel een festivalleke , en in het kader van dat festivalleke zagen wij daar vorige week - eerder toevallig want volstrekt niet gepland - een heerlijke film. Phantom of the Paradise van Brian De Palma. Prachtig! <br><br><br>we <br> We gaan sebiet eens kijken wat voor leuks ze vanavond in petto hebben!

Deze voormiddag het bedrag dat ik verdiende op La Dorlotterie ongeveer volledig opgedaan. Ik wou dat ik nu een foto van een paar exuberante schoenen of iets dergelijks kon posten, maar 't kan niet alle dagen feest zijn. Ik veronderstel dat u niet zit te wachten op foto's van de nieuwe achteruitkijkspiegel van mijn auto of zijn uitbundig gesmeerde weetikveelwateraaneenautotesmerenvalt, of, nog leuker, van mijn gerepareerde tand. Twee uur getimmer aan je gebit: je wordt daar niet goedgezind van. Maar gebit en auto, dat zijn nu eenmaal zaken die altijd in orde moeten zijn. En, ook tof: bij de tandarts leer ik steeds weer nieuwe woorden. Een drietal weken geleden leerde ik ' stomatologie ', vandaag was het ' endodontologie '. We zijn er nog niet vanaf dus. Gezellige boel dus, deze voormiddag. Gecombineerd met wat slecht nieuws uit de juridische hoek (zei ik al dat een huis verhuren écht niet tof is?) was het een ware topper, deze dinsdag. Behoorlijk wat kunstgrepen ...

Op donderdag scheen de zon, ik zag een paar van mijn vriendinnen, ik kocht een geweldig kleedje in mijn nieuwe favoriete winkel , ik had muurstickers gewonnen met een wedstrijd op tinternet (afgeleverd door dezelfde man van TNT die mijn kodak aan iemand anders heeft overhandigd, we beginnen Roger te kennen), ik keek naar nen hele schone film én we aten de eerste asperges, recht uit Kinrooi, à la flamande, zelfgemaakt en bijzonder goed gelukt. Het leven kan zo schoon zijn. Dan is het misschien niet zo erg om uwe ringvinger vakkundig te dunschillen (lang geleden dat ik nog zo hard gebloed had). Op zo'n dagen is het moeilijk om te kiezen welke chose ge het meeste aimet om over te bloggen. Maar als je het bloggen uitstelt wordt die vraag al grotendeels vanzelf beantwoord: de asperges zijn al op dus daar kunnen we geen foto van laten zien. En de muurstickers zal ik eens laten zien als ze in gebruik zijn. De jurk van Think Twice daarentegen: mooi! 17 Euro. Meer dan op het Vossenp...

'Een boek om aan al je vriendinnen cadeau te geven' zegt Oprah Winfrey op de achterflap van 'Eten, Bidden, en Beminnen', een boek geschreven door Elizabeth Gilbert. Ik heb hem niet cadeau gekregen maar wel geleend van een dierbare vriendin en ik ben er echt keihard van aan het genieten. Een absoluut wijvenboek hoor. Maar net daarom zo heerlijk ontspannend. Zo'n boek waarvoor ik tijdens de middagpauze even wegglipte van mijn collega's om onder een boom in het gras te gaan zitten lezen. Het is het waargebeurde verhaal van een vrouw die op zoek gaat naar zichzelf en daarvoor een jaar gaat reizen: naar Italië, India en Bali. Om respectievelijk vooral te eten, te bidden en te beminnen. Ik weet het, klinkt geweldig zweverig en behoorlijk fout, een wijvenboek zoals ik al zei. Maar ik ben dan ook een wijveke dus ik lees dat al eens graag. Op de koop toe heb ik daarnet alle regels aan mijn laars gelapt en terwijl ik nog in het boek bezig ben (ongeveer één derde, dus It...

Oscarnominatie voor Raf Simons Knack Weekend Ik vertelde u toch al eens over de prachtige film Io Sono Amore? De mooie kleren in die film zijn ontworpen door Raf Simons, en de film is nu genomineerd voor de Oscar voor de mooiste kostuums. Drie hoeraatjes voor modetalent van onze bodem!

Bovenstaand de trailer van alweer een zeer schone film, alweer gezien in de zeer schone cinema Aventure in Brussel. Bij deze een warme oproep aan liefhebbers van mooie, verzorgde, nostalgische cinema's: ga naar Aventure! We weten allemaal wat er met veel te veel prachtige filmzaaltjes gebeurd is de laatste tijd, wat zou het jammer zijn als ook deze parel ten onder gaat. En ze hebben nog zo hun best gedaan, kijk hieronder maar (sorry voor de reclame bij het begin van het filmpje, ik wou dat ik kon zeggen dat ik daarvoor betaald werd, maar helaas...) Brusselse Cinema Aventure in een nieuw jasje gestoken envoyé par tvbrussel . - Regardez des web séries et des films. Zalige film trouwens, en nu heb ik het weer over het bovenste clipje: Les Emotifs Anonymes - met de sublieme Benoît Poelvoorde. Zowel meneer als mademoiselle Fresita waren uitermate opgetogen over een heerlijk avondje film na een lange werkdag, met daartussen zelfs nog verse witloofsoep met garnalen, zelfgemaakt a...

Uw cultuurtip voor deze week: Monkey Sandwich van Wim Vandekeybus en Ultima Vez. Ik zag het in de KVS (twee keer zelfs!), maar ik denk niet dat ze het daar nog spelen. Maar op andere plekken dan weer wel. Twee keer dus, en dat is niets te veel. Een paar puzzelstukjes vielen door de tweede visie op hun plaats. Niet allemaal, maar dat hoeft wat mij betreft niet. Voor zinnige cultuurrecensies verwijs ik u trouwens graag door naar de gespecialiseerde media - ik kom doorgaans niet verder dan "vind ik leuk" of "viel in slaap". Dit vond ik dus leuk. De tweede keer toch. De eerste keer viel tegen, maar dat was mijn eigen schuld. Ik dacht namelijk dat ik naar een dansvoorstelling kwam. Het is niet zo gek om dat te denken, we hebben het toch over Wim Vandekeybus. Ik zag de voorbije jaren Menske en Nieuwzwart en wilde meer van dat. Maar Monkey Sandwich is dus een film. Een hele mooie film trouwens. Met een naakte man voor het scherm, die vermakelijke dingen doet met een verhaa...